[OΡΚΟΙ ΠΙΣΤΗΣ] Τους ένωσε ο προσκοπισμός

Ο Αλέξανδρος και η Κάτια (ή αλλιώς τα «παπιά» όπως αποκαλούν ο ένας τον άλλον) από μικρά παιδιά ασχολιόντουσαν πολύ ενεργά με τον προσκοπισμό. Εκείνος γεννημένος και μεγαλωμένος στη Ρόδο και εκείνη στο Παλαιό Φάληρο με καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη, πέρασαν πολλά χρόνια αφοσιωμένοι στις ομαδικές δραστηριότητες που, ως κοινό στοιχείο στη ζωή τους, τους έφεραν πιο κοντά.

Το καλοκαίρι του 2009 ετοιμάζονταν και οι δύο για μια πανευρωπαϊκή συνάντηση προσκόπων στην Ισλανδία (Roverway 2009), όπου 3.000 πρόσκοποι από 16 έως 22 ετών συγκεντρώνονται κάθε τρία χρόνια για να εξερευνήσουν άγνωστα μονοπάτια. Τα σχέδια της Κάτιας ανατράπηκαν όμως, αφού έναν μήνα πριν από το ταξίδι έπαθε συντριπτικό κάταγμα επιγονατίδας. Η επιμονή και η ενθάρρυνση ενός παιδικού της φίλου, του Διονύση, την έκαναν να πάρει τελικά την απόφαση και να ακολουθήσει, έστω… και με πατερίτσες. Οταν έφτασε στην Ισλανδία, της είπαν πως όσο η ομάδα της θα πήγαινε για εξερεύνηση, δύο πρόσκοποι από τη Ρόδο θα την είχαν υπό την προστασία τους. Ο Αλέξανδρος και ο κολλητός του Δημήτρης.

Τις πρώτες ημέρες της κατασκήνωσης ο Αλέξανδρος, προκειμένου να κερδίσει το ενδιαφέρον της Κάτιας, εκτελούσε ακόμη και χρέη προσωπικής νοσοκόμας για ό,τι χρειαζόταν. Οταν όμως διαπίστωσε ότι αυτό δεν αποδίδει, χρησιμοποίησε το κόλπο του «φτυσίματος». Και τότε το «κάστρο» δεν άργησε να πέσει. Κάπως έτσι ήρθε και το πρώτο φιλί, στην όχθη μια πανέμορφης λίμνης τα ξημερώματα της 27ης Ιουλίου  2009.  Ετσι τους έμεινε και το «παπί» που έκτοτε αποκαλούν ο ένας τον άλλον.

Δέκα ημέρες ήταν αρκετές για να αναπτυχθούν μια φιλία και μια αγάπη που δεν φαντάζονταν πού θα τους έβγαζε. Ισως και πουθενά. Ακολούθησε όμως μια περίοδος με συνεχή ταξίδια μεταξύ Αθήνας και Ρόδου που τους έφερναν όλο και πιο κοντά και τους έκαναν να συνειδητοποιούν πως δεν μπορούν ο ένας χωρίς τον άλλον.

Ενάμιση χρόνο ύστερα από εκείνη την εκδρομή στην Ισλανδία πραγματοποίησαν ένα ταξίδι – όνειρο ζωής και για τους δύο. Αλλη μια προσκοπική παγκόσμια συνάντηση (Moot 2010) στην Κένυα Αφρικής. Αποφάσισαν ότι εφόσον επιβίωσε αυτή η αγάπη δέκα ημέρες ανάμεσα στα άγρια θηρία της Αφρικής, τότε μπορούσαν να προχωρήσουν στη συγκατοίκηση.

Ετσι πήραν την απόφαση να δοκιμάσουν να μείνουν μαζί. Αθήνα ή Ρόδος ήταν το μεγάλο δίλημμα.  Τελικά επικράτησε η Ρόδος, τουλάχιστον για την αρχή. Με πολύ κλάμα και δυσκολία αποχωρίστηκε η Κάτια τους δικούς της ανθρώπους, ωστόσο ο Αλέξανδρος τη βοήθησε να ξεπεράσει τις δυσκολίες με χαμόγελο, χάρη στην αισιοδοξία του αλλά και στο ταλέντο που έχει να δίνει χαρά στους δικούς του ανθρώπους. Επειτα από δυόμισι χρόνια συγκατοίκησης ήταν πλέον σίγουροι ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να συνεχίσουν τη ζωή τους χώρια.

«Αυτό που αγαπώ και μ’ αρέσει στην Κάτια είναι που ζητάει συνέχεια αγκαλίτσες, φιλάκια και χαδάκια», λέει ο Αλέξανδρος.

«Για μένα ο Αλέξανδρος είναι η χαρά της ζωής», λέει η Κάτια. «Είναι ο πιο τρυφερός άνθρωπος που έχω γνωρίσει. Είναι ο εραστής, φίλος, αδερφός, πατέρας και κολλητός μου. Είναι η αισιοδοξία προσωποποιημένη, ο προστάτης και ο στυλοβάτης μου και ο άνθρωπος που με κάνει να μη φοβάμαι τίποτα. Με συμπληρώνει και με κάνει καλύτερο άνθρωπο».

Η αλήθεια είναι πως πολλές συνήθειες του ενός δεν αρέσουν στον άλλον. Το μαγικό όμως είναι πως έχουν βρει τη χρυσή τομή. Μια βόλτα στη μεσαιωνική πόλη της Ρόδου ή μια βραδιά στον καναπέ βλέποντας ταινίες τούς βοηθούν να ξεπεράσουν τις διαφορές τους.

Ο Αλέξανδρος, 32 ετών σήμερα, είναι τοπογράφος μηχανικός και δεν θα μπορούσε να κάνει κάτι που θα τον εγκλώβιζε στους τέσσερις τοίχους ενός γραφείου. Η Κάτια έχει σπουδάσει Μάρκετινγκ, αλλά ασχολείται πλέον με τον τουρισμό.

Σε ένα ταξίδι τους στην Αθήνα, πέρυσι τα Χριστούγεννα, ο Αλέξανδρος μάζεψε τους φίλους της Κάτιας στην καφετέρια όπου τρία χρόνια πριν τους είχαν ανακοινώσει πως εκείνη θα μετακόμιζε στη Ρόδο. Εκεί, μπροστά σε όλους, έβγαλε ξαφνικά ένα δαχτυλίδι και τη ρώτησε εάν δυόμισι χρόνια μετά τη συγκατοίκησή τους θα ήθελε να γίνει γυναίκα του. Από τη στιγμή που έκλεισαν την ημερομηνία ξεκίνησε και η προετοιμασία ενός πολύ ξεχωριστού γάμου. Αποφάσισαν να παντρευτούν στον Αγιο Νικόλαο Αναβύσσου και να ακολουθήσει beach party στην περιοχή. Φωτογράφος ήταν η Μαγδαληνή Κούρτη. Αν και ήταν η πρώτη ημέρα του Ιουνίου, ο καιρός τρόμαξε τη νύφη αρκετά, αφού έβρεχε σε όλη την Αθήνα. Το μυστήριο τελέστηκε επιτυχώς, με τους καλεσμένους να κρατούν μεν ομπρέλες, που έδιναν όμως έναν διαφορετικό τόνο στην όλη διαδικασία.

Κάθε λεπτομέρεια του γάμου και του πάρτι είχε σχεδιαστεί και υλοποιηθεί από την Κάτια και τις δύο συννυφάδες της, τις Κατερίνες. Για μήνες στήθηκε «φάμπρικα» στο σπίτι τους στη Ρόδο, όπου η Κάτια, οι δύο Κατερίνες και άλλες φίλες έστησαν όλη τη διακόσμηση.

Εκπληξη και πανικό προκάλεσε η εμφάνιση του Αλέξανδρου, ο οποίος σε ανύποπτο χρόνο εμφανίστηκε στο beach party ως… Μπάτμαν. Φόρεσε τη στολή του σούπερ ήρωα, κρεμάστηκε από το σκέπαστρο του μπαρ, έκανε σόου και ξεσήκωσε όλους τους καλεσμένους.

Η ημέρα του γάμου, αν και στην Αθήνα, είχε τόνο ροδίτικο, αφού οι οικογένειες και οι φίλοι έντυσαν ξεχωριστά γαμπρό και νύφη, τους τραγούδησαν παραδοσιακά τραγούδια γάμου της Ρόδου και μοίρασαν μελεκούνια μαζί με τις μπομπονιέρες.

Ταξίδι του μέλιτος σχεδιάζουν να πάνε τον χειμώνα σε έναν ιδιαίτερο προορισμό. Επικρατέστεροι είναι η Κούβα και το Βιετνάμ. Μέχρι τότε το ζευγάρι απολαμβάνει τον καλοκαιρινό και αγαπημένο ροδίτικο ήλιο.