Ο γιατρός χτυπάει την πόρτα

Τελικά ο Ιούνιος είναι ο μήνας της μελαγχολίας και όχι ο βροχερός Σεπτέμβρης. Αρα το τραγουδάκι του Πεπίνο ντι Κάπρι «Melancolie in Septembre», που έδινε την ευκαιρία στα ζευγαράκια να έρθουν σε απόσταση αναπνοής στα χρόνια της δεκαετίας του ’70, άστοχο και παρωχημένο είναι. Τώρα τα ζευγαράκια δεν περιμένουν τη «Μελαγχολία του Σεπτέμβρη» για να «φασωθούν» και οι καλοί επιχειρηματίες κλείνουν τους λογαριασμούς και τα βιβλία τους με το έμπα του καλοκαιριού και όχι φθινοπωριάτικα…

Τον Ιούνιο κλείνει μια εποχή, η εποχή του ποδοσφαίρου, τον Ιούνιο κλείνουν τα σχολεία, τον Ιούνιο κλείνουν οι κινηματογράφοι οι χειμωνιάτικοι, τον Ιούνιο «κλείνουν» οι διακοπές και τέλος «κλείνουν οι δουλειές» οι χοντρές των ποδοσφαιρικών συλλόγων: οι μεταγραφές.

Εδώ ήμαστε, λοιπόν. Κάθε που θα ‘μπαινε ο πρώτος μήνας του θέρους ο παλιός φίλος, ο γιατρός, οπαδός του Ολυμπιακού από τους ρομαντικούς, άρχιζε έναν καθημερινό αγώνα ενημέρωσης μέσω αλλεπάλληλων τηλεφωνημάτων στις εφημερίδες.

«Πήραμε κανέναν σήμερα;» ρωτούσε εναγωνίως, και ανάλογα με την απάντηση άρχιζε τον σχολιασμό: «Κανέναν; Θα μας καταστρέψει ο πρόεδρος!» Ή, όταν υπήρχε απόκτημα: «Αυτόν τον πεθαμένο; Ποιος ξέρει πόσοι έχουν κονομήσει»… Αυτά κάθε χρόνο τέτοια εποχή κι έπειτα σιωπή για μήνες.

Κάποτε τον ρώτησα: «Γιατρέ, δεν μας έχεις πάρει ποτέ τηλέφωνο έπειτα από μια ήττα, έπειτα από έναν θρίαμβο, γιατί αυτή η εμμονή στην περίοδο των μεταγραφών;».

«Μα, αγαπητέ μου, το βλέπω το θέμα σαν γιατρός», μου απάντησε αφοπλιστικά. «Αν ο ασθενής δεν πάρει την κατάλληλη αγωγή τώρα, τον χειμώνα πάει, πέθανε»!

Αυτή ήταν η θεωρία του γιατρού που είχε να κάνει με την… κλινική εικόνα μιας ομάδας και όχι με την αγωνιστική – και σαν να είχε δίκιο.

Οι πληγές μια ομάδας φαίνονται από νωρίς μετά το γύρισμα του χρόνου, η ευκαιρία λοιπόν της ίασης φθάνει με τους πρώτους ήλιους του Ιούνη. Οι δυνατοί, οι πλούσιοι, αγοράζουν τα φάρμακα τα ακριβά, «την πανάκεια» για τον σύλλογό τους, και ακολουθούν οι άλλοι. Τα «χρυσά αντιβιοτικά» δεν έρχονται σχεδόν ποτέ στα χέρια όσων πραγματικά τα έχουν ανάγκη, με αποτέλεσμα οι «υγιείς» να γίνονται υγιέστεροι και οι «ασθενείς» ασθενέστεροι. Οι πρώτοι απολαμβάνουν τις πρώτες θέσεις και οι άλλοι, οι φτωχοί, τους θαλάμους με τα αμέτρητα κρεβάτια. Ετσι είναι η ρημάδα η ζωή.

Ο Νεϊμάρ, το απόλυτο φάρμακο για την ασθενή επίθεση, θα κλείσει πληγές στην Μπαρτσελόνα! Πού θα έκλεινε; Στον Ολυμπιακό; Ο αναλγητικός για κάθε ομάδα Γκάρεθ Μπέιλ παζαρεύεται από τη Ρεάλ, σιγά μην ερχόταν Ελλάδα…

Ελλάδα θα φτάσουν τα «ληγμένα» ή τα «κοκοράκια». Τα θυμάστε οι πιο παλιοί τα «κοκοράκια»; Κάτι σκονάκια σε μικρό φακελάκι που τα διέθεταν τα περίπτερα και προορίζονταν για κάθε πόνο; Ε, αυτά θα έρθουν στην Ελλάδα. Τα Αlgon σάς λένε τίποτα; Εταιρεία παραγωγής: ΧΡΩΠΕΙ. Αναλγητικά της δεκαετίας του ’50. Τέτοια φάρμακα φθάνουν στον τόπο μας, γι’ αυτό οι πόνοι και τα τραύματα παραμένουν, και όσο τα χρόνια περνούν εντείνονται. Οχι πως οι δικοί μας οι παράγοντες δεν έχουν το χρήμα να φέρουν έστω μια… ασπιρίνη, ένα Ντεπόν, βρε αδερφέ, αλλά να, σου λένε, αφού και με αυτά που σου δίνουμε ζεις και βασιλεύεις στην Ελλάδα γιατί να ξοδευόμαστε;

Και έτσι οι «ασθενείς» οδεύουν στα νεκροτομεία με μαθηματική ακρίβεια ή, πιο αισιόδοξα, στις εντατικές, όπου παραμένουν για νύχτες ατελείωτες, ώσπου να βρεθεί ο αφελής εκείνος δότης που θα προσφέρει ζωτικό όργανό του για να αναστήσει την ομάδα του. Κάτι σαν τον ξάδελφο του Αμπιντάλ, δηλαδή. Για την ώρα, ληγμένα φάρμακα και καναπές ανάρρωσης μέχρι το «καλή ψυχή» και καλοτάξιδος…