Mπάσκετ, νόμος και τάξη

Αποτελεί κατά κάποιον τρόπο την ιδανική ομάδα που θα ήθελε να έχει κάθε γειτονιά. Βλέπετε, είναι ίσως η μόνη στις εθνικές κατηγορίες που δεν χρειάζεται να έχει ούτε έναν αστυνομικό στην εξέδρα για την αποφυγή επεισοδίων.

Πολύ απλά διότι οι αστυνομικοί εκείνη την ώρα παίζουν μπάσκετ! Αυτή είναι η ομάδα του ΠΟΛΙΣ Καλλιθέας που έκανε το άλμα και για πρώτη φορά στην ιστορία της ανέβηκε στη Β’ Εθνική!

Τα πρώτα χρόνια στη Δ’ ΕΣΚΑ, στην εξέδρα ήταν συγγενείς και φίλοι, αλλά τώρα, μία οκταετία μετά, στο κλειστό Εθνικής Αντίστασης στην Καλλιθέα δεν πέφτει καρφίτσα.

«Πραγματικά ο κόσμος μάς αγάπησε και αυτό το βλέπεις και στον τρόπο που έχει αγκαλιάσει την ομάδα. Οσο για το πώς περνάμε; Απλά τέλεια, δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερα. Είμαστε μια οικογένεια, αδέλφια πραγματικά», λέει ο Κώστας Αργυρόπουλος που εφέτος έπαιξε για πρώτη φορά στην ομάδα και τώρα δεν ξεκολλάει.

Δουλεύοντας στη φύλαξη υψηλών προσώπων (τώρα είναι στον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή), βρίσκει χρόνο και ξεκλέβει για αυτό το ραντεβού αλλά και τις προπονήσεις. Ενώ στο γήπεδο έχουν διπλό ρόλο οι παίκτες: «Φυσικά, αφού παίζουμε μπάσκετ και παράλληλα αποτελούμε και την αστυνομική δύναμη του γηπέδου, αλλά να ξέρετε, ποτέ δεν είχαμε το παραμικρό επεισόδιο».

Η ομάδα ξεκίνησε την πορεία της από τη Δ’ ΕΣΚΑ (εκεί όπου μπαίνει κάθε νέα ομάδα για πρώτη φορά) και κάθε διετία είχε και μία άνοδο. Λες και… μελετούσε τη μια χρονιά την κατηγορία και την επόμενη την κέρδιζε.

Ετσι έφτασε να βγει από την Α’
ΕΣΚΑ στη Γ’ Εθνική το 2011 και να γίνει η πρώτη ομάδα που αποτελούνταν πάνω από 50% από αστυνομικούς, η οποία ανέβαινε σε εθνική κατηγορία.

«Δεν ήταν δυνατόν να μείνουμε μόνο αστυνομικοί όπως ήμασταν στην αρχή, αν και το θέλαμε. Οσο ανεβαίναμε κατηγορίες δεν έβγαιναν οι προπονήσεις και οι αγώνες λόγω δύσκολων υπηρεσιών. Ετσι ενισχυθήκαμε και με επαγγελματίες παίκτες, όπως ο Σπύρος Παντελιάδης που είναι τρομερό παιδί και μας κάνει και μεγάλη πλάκα», λέει ο Αχιλλέας Μπογδανίδης, εκ των ιδρυτών της ομάδας.

Εφέτος στην αρχή ήταν προπονητής ο Ντίνος Καλαμπάκος, ο οποίος… τα είχε δει όλα.

«Σε ένα ματς στο Αγρίνιο, ο κόσμος είχε σηκωθεί όρθιος και φώναζε: “Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι”. Ο Ντίνος έσκασε, αλλά του είπαμε “θα το συνηθίσεις”. Σε ένα άλλο ταξίδι με το πούλμαν, κάποιοι τον παρακαλέσαμε να μη μας ξυπνήσει στη στάση για φαγητό, αφού προερχόμασταν από νυχτερινά και δεν θα αντέχαμε», προσθέτει ο Αχιλλέας, ενώ σε μία από τις πρώτες συναντήσεις τους ο Καλαμπάκος μπαίνει στα αποδυτήρια για οδηγίες και βλέπει κρεμασμένες στον τοίχο τις υπηρεσιακές στολές της Αστυνομίας, αντί για τα παραδοσιακά ρούχα.

Παρ’ όλ’ αυτά, όταν χρειαζόταν, οι παρατηρήσεις γίνονταν κανονικά, χωρίς φόβο και πάθος.

Μια όμορφη παρέα όλοι μαζί εκεί στην Καλλιθέα (με προπονητή αργότερα τον Γιώργο Σίμο και με συνεργάτη τον Παναγιώτη Λούτζη), με παίκτες από όλες τις ειδικότητες.

«Εχουν παίξει παίκτες από Αντιτρομοκρατική, είχαμε ματατζή, μέχρι και υψηλόβαθμο αξιωματικό που ο Καλαμπάκος τον φώναζε Στρατηγό. Αλλος από τη Σήμανση και πάει λέγοντας».

Αυτό που τους έχει αφήσει μια πίκρα είναι ότι δεν έχουν την παραμικρή στήριξη από την αθλητική ένωση αστυνομικών υπαλλήλων Ελλάδας, ενώ και από κάποιες υπηρεσίες δεν έχουν την παραμικρή διευκόλυνση για προπονήσεις και παιχνίδια. Δεν το βάζουν όμως κάτω και τίποτα δεν μπορεί να τους χαλάσει το κέφι και αυτή την όμορφη παρέα που έχουν φτιάξει.

«Είναι η Ιθάκη μας», θα τους ακούσεις να λένε συχνά και το εννοούν με όλη τους την καρδιά.