Ελπίδα από το ελληνικό φαρ ουέστ

Αφησε την Αθήνα για να καλλιεργεί άισμπεργκ στη Μεσσηνία. Η ιστορία του έγινε ντοκιμαντέρ από τον Κίμωνα Τσακίρη και ζητήθηκε από το γαλλογερμανικό κανάλι ARTE για να αποτελέσει τον κορμό ενός ολοήμερου αφιερώματος στην Ελλάδα της ελπίδας, μέσα στην κρίση

Ο αγρότης «φιλόσοφος» Δημήτρης Τσίγκανος ή Μίτσιγκαν, από τα Φιλιατρά, ρίχνει ένα τελάρο με άισμπεργκ στην καρότσα του αγροτικού του, κάθεται πίσω από το τιμόνι, κλείνει την πόρτα, βάζει μπροστά τη μηχανή και… το ντοκιμαντέρ δρόμου «Ομορφιές και δυσκολίες», με συνεπιβάτες – συνοδοιπόρους τον σκηνοθέτη Κίμωνα Τσακίρη και τον εικονολήπτη Βαγγέλη Κουλίνο, ξεκινά.

Το ντοκιμαντέρ θα είναι ο κεντρικός άξονας ολοήμερου αφιερώματος του γαλλογερμανικού καναλιού ARTE για τις αχτίδες αισιοδοξίας στην Ελλάδα της κρίσης, αύριο (Κυριακή).

Η πρόταση του καναλιού, με παραλήπτη τον δημιουργό των ντοκιμαντέρ «Sugartown» (για τις εισαγόμενες από τη Ρωσία νύφες) Κίμωνα Τσακίρη, ήταν σαφής. «Ζήτησαν μια αισιόδοξη ματιά για την Ελλάδα», όπως λέει στα «ΝΕΑ» ο σκηνοθέτης.

Πεδίο δράσης του και πάλι η μεσσηνιακή γη. Η Αγρια Δύση της Ελλάδας με πρωταγωνιστή έναν σύγχρονο καουμπόι – επιτυχημένο επιχειρηματία.

«Η Μεσσηνία είναι η Αγρια Δύση της χώρας διότι οι άνθρωποι ζουν σαν τα αγρίμια, ιδίως εκείνοι που έχουν ακόμη όνειρα», εμφανίζεται ο Δημήτρης Τσίγκανος ή Μίτσιγκαν να λέει στον σκηνοθέτη την ώρα που οδηγεί.

Για τον Τσακίρη η ζωή «βρίσκεται εκεί έξω, όχι στις πόλεις». Επέλεξε τη Μεσσηνία διότι τη γνωρίζει αρκετά από τα γυρίσματα που είχε κάνει για τα δύο ντοκιμαντέρ με επίκεντρο τους γαμπρούς και τις νύφες της Ζαχάρως αλλά και επειδή «η Μεσσηνία έχει τον μύθο του Ουέστ και τη δυναμική της ανάπτυξης».

Κατέβηκε, λοιπόν, ο σκηνοθέτης έχοντας κατά νου να μιλήσει με αγρότες, επιχειρηματίες, μεγάλους και μικρούς, που δραστηριοποιούνται στον αγροτικό τομέα ώστε από τα λεγόμενά τους να σχηματιζόταν μια θετική εικόνα για την Ελλάδα και τους ανθρώπους της.

Κι έπεσε πάνω στον Μίτσιγκαν, ο οποίος συγκέντρωνε όλα όσα είχε κατά νου ο σκηνοθέτης. Με σπουδές σκηνοθεσίας κινηματογράφου στην Αθήνα, ο Δημήτρης Τσίγκανος επέστρεψε στα Φιλιατρά και στην οικογενειακή επιχείρηση – καλλιέργειες καρπουζιών και μαρουλιών – για χάρη της μητέρας του. Την ανέλαβε και της έδωσε νέα πνοή καλλιεργώντας τα ζαρζαβατικά πάνω σε μαύρο νάιλον διότι έτσι δεν απαιτούνται φυτοφάρμακα, εξηγεί ο ίδιος. Μετέτρεψε και έναν παλιό στάβλο της οικογενειακής φάρμας «Ομορφιές και δυσκολίες» σε χώρο ψυχαγωγίας με μπιλιάρδο, φλίπερ, μπαρ, ενώ τα καλοκαίρια οργανώνει δωρεάν κινηματογραφικές προβολές.

Ενας παγετός όμως καταστρέφει τη σοδειά και την ίδια χρονική στιγμή χάνει και τη μητέρα του.

Δυο χαστούκια είναι πολλά, γι’ αυτό και αποφασίζει οδοιπορικό στη Μεσσηνία για να συναντήσει παλιούς γνωστούς και νέους φίλους ώστε να βρει το κουράγιο για καινούργια αρχή.

Στο αγροτικό του μπαίνουν ο σκηνοθέτης και ο εικονολήπτης και χωρίς σενάριο και σκαλέτα αρχίζουν να κινηματογραφούν «πρίμα βίστα». Κουβέντες με οικονομικούς μετανάστες, με παραγωγούς, με καλλιεργητές και προτάσεις για ανταλλακτική οικονομία, συμπράξεις για καλύτερη διαχείριση αγροτικών προϊόντων συνθέτουν μια εικόνα εξωστρέφειας στο ντοκιμαντέρ.

Το οδοιπορικό στην Αγρια Δύση για την άγρια κρίση με τον Δημήτρη Τσίγκανο διήρκεσε δέκα ημέρες (και νύχτες) τον χειμώνα του 2011 και αποτυπώνει στα 57 λεπτά του την οπτική – κατ’ αρχήν – του πρωταγωνιστή στα πράγματα, όχι με ανασκευή όσων στραβών έγιναν στο παρελθόν αλλά με κοινό μέτωπο ανασυγκρότησης για πρόοδο επειδή ο (συγκεκριμένος) τόπος έχει δυνατότητες.

«Κανονικά θα έπρεπε να υπάρχουν δέκα τέτοια ντοκιμαντέρ, αντί να γυρίζονται διαφημιστικά σποτάκια για τα νησιά και το πόσο όμορφη είναι η χώρα μας», υποστηρίζει ο Κίμων Τσακίρης, με αφορμή το «Ομορφιές και δυσκολίες» και το 24ωρο αφιέρωμα του ARTE.

«Ολοι στο εξωτερικό αντιλαμβάνονται πως ό,τι βλέπουν στα ειδησεογραφικά δελτία δεν είναι η πραγματική εικόνα για την Ελλάδα. Αφήνοντας τους ανθρώπους να μιλήσουν, αναδύεται μια άλλη εικόνα, αισιόδοξη. Αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος να επικοινωνήσεις με τον κόσμο».