Το τότε και το τώρα στην υπόθεση των CDS

Σε μια από τις τελευταίες τετ α τετ συναντήσεις τους, όταν ήταν ακόμη Πρωθυπουργός, ο Γιώργος Παπανδρέου είχε συζητήσει με τον Αντώνη Σαμαρά για τον Πάνο Καμμένο. Ο συνήθως ήρεμος Παπανδρέου είχε σε έντονο ύφος ζητήσει να μάθει αν οι συνεχείς επιθέσεις Καμμένου κατά του ίδιου και της οικογενείας του για τα CDS και άλλα συναφή αποτελούσαν επίσημη γραμμή της ΝΔ.

Δεν την εξέφραζαν. Αλλωστε, ο τότε βουλευτής Β’ Αθηνών της συντηρητικής παράταξης δεν είχε την κάλυψη που ήθελε από τη ΝΔ στις συνεχείς ερωτήσεις και επερωτήσεις που έκανε για τα θέματα αυτά. Αυτό ήταν και η αιτία για ένα άγαρμπο φραστικό επεισόδιο με τον τότε γενικό γραμματέα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΝΔ Κώστα Τασσούλα, ο οποίος, πάντως, ως ευπρεπής πολιτικός, απέφυγε να διαπληκτισθεί με τον Καμμένο. Ο τελευταίος αναζήτησε ξένες παρέες – βουλευτές άλλων κομμάτων ή ανεξαρτήτους – για τις ερωτήσεις που ήθελε να κάνει. Κάπως έτσι επιταχύνθηκε η διαδικασία απομάκρυνσης και εξόδου του από τη ΝΔ.

Αυτή είναι η πολιτική προϊστορία της υπόθεσης επί της οποίας εξέδωσε χθες απόφαση το Πολυμελές Πρωτοδικείο. Ο Αντρίκος Παπανδρέου έκανε ουσιαστικά την αγωγή για λογαριασμό συνολικά των Παπανδρέου, αφού δεν θα μπορούσε να βγει τότε μπροστά ο Γιώργος. Η εκτίμηση ήταν, άλλωστε, ότι η δημόσια καμπάνια για τα CDS και άλλα παρόμοια θέματα είχε στόχο τον στιγματισμό της οικογένειας – που θεώρησε ότι έπρεπε κάπως να προστατευθεί.

Το σκεπτικό της χλιαρής χθεσινής απόφασης που αναγνωρίζει στον Καμμένο «πεποίθηση αληθείας» κοντραστάρει παράξενα με την πρωτοβουλία των οικονομικών εισαγγελέων Πεπόνη και Μουζακίτη να ξεκινήσουν τότε έρευνα για την υπόθεση των CDS. Ο,τι αντιμετωπίζεται ως μύθευμα τώρα εκτιμήθηκε ως αντικείμενο εισαγγελικής διερεύνησης, όταν η υπόθεση ήταν στο φόρτε της πολιτικά. Και σε έναν συλλογισμό της χθεσινής απόφασης που ανακυκλώνει την όλη ιστορία, θεωρείται πως όσο εκκρεμούσε η εισαγγελική έρευνα ο Καμμένος δεν μπορούσε να ξέρει την αλήθεια!

Οπως πάντα, βέβαια, στην πολιτική, ο χρόνος παίζει σημασία. Το τότε και το τώρα έχει μεγάλη διαφορά. Τότε ο Παπανδρέου ήταν πρωθυπουργός. Τώρα είναι ένας πρώην αρχηγός που σκιάζεται από τον έλεγχο των οικονομικών του ΠΑΣΟΚ. Ως απλός βουλευτής, που αντιμετωπίζεται μάλιστα απαξιωτικά και έχει αντιμετωπίσει συχνά τη χλεύη της κοινωνίας, ο Παπανδρέου δεν έχει τη δύναμη που είχε. Αντιθέτως, ο Καμμένος είναι αρχηγός κόμματος.

Οι Ανεξάρτητοι Ελληνες έχουν προβλήματα κοινοβουλευτικής συνοχής, αλλά ο αρχηγός τους δεν είναι χωρίς στηρίγματα. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι για την τύχη του στην υπόθεση των CDS ενδιαφέρθηκαν και διάφοροι καραμανλικοί. Γιατί; Διότι ενδιαφέρονται να μη βγει ο Παπανδρέου από το σύννεφο των κατηγοριών για τους χειρισμούς του το 2009-2010. Οσο συντηρείται η πίεση επάνω στον πρώην πρωθυπουργό για το πώς πήγαμε στο ΔΝΤ τόσο λιγότερη προσοχή δίνεται στο τι έκανε ο Κώστας Καραμανλής ως πρωθυπουργός το 2009. Μια καταδίκη του Καμμένου για τα CDS θα ήταν δικαίωση των Παπανδρέου, κάτι που, έστω και για τεχνικούς νομικούς λόγους, δεν σημειώθηκε χθες. Ο Αντρίκος, παρά τις εντυπώσεις που είχαν δημιουργηθεί όταν δικάστηκε η υπόθεση στο ακροατήριο, πέτυχε μισή νίκη.