Ο Πούτιν σεφ στην… ιταλική κουζίνα

Η ισχυρή φιλία που έχει αναπτυχθεί μεταξύ του Σίλβιο Μπερλουσκόνι και του Βλαντίμιρ Πούτιν έδωσε στον Πρόεδρο της Ρωσίας τη δυνατότητα να μάθει όλα τα μυστικά της τηλεόρασης, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να την αξιοποιεί για την επίτευξη των στόχων του. Χάρη στις συμβουλές του ιταλού μεγιστάνα, ο Πούτιν κατάφερε να στήσει ένα δίκτυο τηλεοπτικών σταθμών το οποίο ελέγχει τη χώρα, τρομοκρατεί τους ακτιβιστές των Reporters Sans Frontières (Ρεπόρτερ δίχως Σύνορα) οι οποίοι μάχονται για την ελευθερία του λόγου και καρπώνεται εκατομμύρια ευρώ τα οποία μοιράζονται στον στενό κύκλο του Προέδρου, τα μέλη του οποίου κατέχουν την εξουσία στη Ρωσία.
Ο άνθρωπος ο οποίος επιβεβαιώνει όλα όσα ήταν εδώ και καιρό γνωστά είναι ο Ολλανδός Ντερκ Σάουερ, εκδότης της αγγλόφωνης εφημερίδας «Μόσκοου Τάιμς» και βαθύς γνώστης των ρωσικών μίντια. Συνομιλώντας με δημοσιογράφο των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς», o Σάουερ υπογράμμισε ότι η τηλεοπτική άνοδος και η κυριαρχία του ρώσου Προέδρου οφείλονται αποκλειστικά στον πρώην πρωθυπουργό της Ιταλίας – «ο ρώσος ηγέτης αντικατοπτρίζεται στον Μπερλουσκόνι. Χάρη σ’ αυτόν αντιλήφθηκε ότι η τηλεόραση είναι πολύ πιο σημαντική από τις εφημερίδες και έμαθε πως για να χειραγωγηθεί η κοινή γνώμη είναι απαραίτητη η διαχείριση όχι μόνο των πληροφοριών, αλλά και των ψυχαγωγικών προγραμμάτων».

ΜΕΤΑΓΡΑΦΕΣ. Πέρα από πολύτιμες συμβουλές, ο Πούτιν από τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι πήρε και τον Αντζελο Κοντινιόνι, ιστορικό διευθυντή της Mediaset (πρόκειται για τον όμιλο του μιλανέζου μεγιστάνα), επικεφαλής ενός εκ των τριών καναλιών του και ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Forza Italia, του πρώτου κόμματος του Καβαλιέρε. Σήμερα, ο πρώην ισχυρός άνδρας της ιταλικής τηλεόρασης είναι συμπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Sts Media, μιας από τις μεγαλύτερες εταιρείες συμμετοχών που δραστηριοποιούνται στον χώρο των μίντια στη Ρωσία, την οποία ελέγχει ο πολυεκατομμυριούχος Γιούρι Κοβαλτσιούκ, γνωστός και ως «ο κολλητός του Πούτιν».
Η άνοδος του μεγαλοτραπεζίτη Κοβαλτσιούκ είναι ενδεικτική του τρόπου με τον οποίο το «μοντέλο Μπερλουσκόνι» υπήρξε, και εξακολουθεί να είναι, ένα σημαντικό σημείο αναφοράς για τη Ρωσία κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων. Ολα ξεκίνησαν το 2005 όταν ο  Κοβαλτσιούκ αγόρασε (για μόλις 20 εκατομμύρια ευρώ και δίχως να έχει κηρυχθεί διαγωνισμός) από τον δήμο της Αγίας Πετρούπολης τον τοπικό τηλεοπτικό σταθμό Trk. Επειτα από σύντομο χρονικό διάστημα ο σταθμός, συμμετέχοντας σ’ έναν ύποπτο διαγωνισμό, απέκτησε ακόμα 43 συχνότητες. Στη συνέχεια, επενέβη ο ίδιος ο Πούτιν: μέσω της ψήφισης ενός προεδρικού διατάγματος ο τοπικός σταθμός μετατράπηκε σε σταθμό εθνικής εμβέλειας, εξασφαλίζοντας αυτόματα δημόσια χρηματοδότηση ύψους 40 εκατομμυρίων ευρώ. Τρία χρόνια μετά, μια ανταλλαγή μετοχών σε τιμή κόστους μεταξύ φίλων/ολιγαρχών έδωσε στον Κοβαλτσιούκ την ευκαιρία να αποκτήσει και άλλους πολλούς σταθμούς, μεταξύ των οποίων και ο Ren, που θεωρείται περισσότερο φιλελεύθερος και ανεξάρτητος από τους υπόλοιπους φιλοκυβερνητικούς σταθμούς. Την ανεξαρτησία της ενημέρωσης στον όμιλο του «κολλητού του Πούτιν» εγγυάται μια επιτροπή ελέγχου, την οποία απαρτίζουν «ελεύθερα πνεύματα» του κόσμου του θεάματος και της τέχνης. Επικεφαλής αυτής της επιτροπής είναι η γυμνάστρια Αλίνα Καμπαέβα, παρουσιάστρια μιας δημοφιλούς βραδινής εκπομπής, βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος και φερόμενη ως ερωμένη του Πούτιν.

Ο Τύπος
Οσον αφορά τις εφημερίδες, κάποιες ανήκουν στους ολιγάρχες – η μεγάλης κυκλοφορίας καθημερινή «Ιζβέστια» ανήκει στον Κοβαλτσιούκ –, κάποιες άλλες ελέγχονται διακριτικά από την κυβέρνηση. Αλλωστε, «αυτό που μετράει», προσδιορίζει ο Σάουερ, «είναι ο καθημερινός βομβαρδισμός από τις τηλεοράσεις. Οι στήλες των εφημερίδων έχουν ολοένα και μικρότερη σημασία. Οπως ακριβώς ορίζει το μοντέλο Μπερλουσκόνι».