Ωτοβλεψίες

Μια νέα εκδοχή της «Στέλλας» θα δούμε στο θέατρο από τους ανήσυχους Bijoux de Kant. Γιατί τίποτα δεν πρέπει να νανουρίζεται στη σκόνη του χρόνου, ούτε καν η εποποιία της Μελίνας και του Κακογιάννη. Με διόλου απομυθοποιητική διάθεση αλλά με ισχυρό εικαστικό κίνητρο και την επιθυμία να εντρυφήσουν στον μύθο, ο θίασος και ο εμψυχωτής του Γιάννης Σκουρλέτης εργάζονται πυρετωδώς για να μεταφέρουν τη θυσία της Στέλλας από τον Πειραιά του 1955 στα παλιά Δημοτικά Σφαγεία Αθηνών. Ο χώρος άνοιξε και διαμορφώνεται για να δεχτεί στα μέσα Ιουνίου τους χαρακτήρες του έργου που για την περίσταση συμπυκνώνονται σε τρία μόνο πρόσωπα. Στους ρόλους του Αλέκου Αλεξανδράκη, του Κώστα Κακαβά και του Γιώργου Φούντα ο Αινείας Τσαμάτης. Στον ρόλο της Σοφίας Βέμπο, της Τασσώς Καββαδία και του κοινωνικού περίγυρου η Μαριάνθη Παντελοπούλου, ενώ στον ρόλο της «αγίας Στέλλας των σφαγείων» θα δοκιμαστεί η νεαρή Λένα Δροσάκη. Θα πάμε.

Στα τελειώματα της καλλιτεχνικής σεζόν μικρότερα και σεμνότερα events προσπαθούν να πλασαριστούν στο ελάχιστο κενό που αφήνει το βαρύ πυροβολικό του Φεστιβάλ Αθηνών. Με την ψυχή στο στόμα προλάβαμε να δούμε στο Ινστιτούτο Γκαίτε το ντοκιμαντέρ του Σταύρου Καπλανίδη για το ευεργετικό πέρασμα της γερμανίδας φωτογράφου Αννας Βιχ (φωτογραφία) από την μεταπολιτευτική Ελλάδα. Δεύτερη στάση το σαλόνι της οικίας Αγγελου και Λητώς Κατακουζηνού, φάτσα στον Εθνικό Κήπο και την ευλογημένη Γενιά του ’30, όπου η Ελένη Γεωργοπούλου «μελοποίησε» μια ιδανική ψυχαναλυτική συνεδρία βασισμένη στην ποίηση του Ανδρέα Εμπειρίκου. Τελευταία στάση η Ταινιοθήκη της Ελλάδος, στην Ιερά Οδό, φάτσα στην Ακρόπολη, για το πολυσυζητημένο ντοκιμαντέρ «Φιλιά εις τα παιδιά» του Βασίλη Λουλέ. Από τον ίδιο χώρο την περασμένη εβδομάδα άνοιξε περπατησιά και το ντοκιμαντέρ του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου «Ο μανάβης» και να που παίζεται κιόλας σε τρεις κινηματογραφικές αίθουσες, έτοιμο να επαναλάβει τον θρίαμβο του Φίλιππου Κουτσαύτη με την «Αγέλαστο πέτρα». Είμαστε πολλοί και είμαστε πολύ καλά!

Δεν μπορεί. Αυτός να δεις που στον ελεύθερο χρόνο του ψυχαγωγείται με τίποτα σαδομαζοχιστικά θρίλερ. Τη φάση με τον Πετσάλνικο πρωθυπουργό μου θύμισε το παιχνιδάκι του Κώστα Τζαβάρα με το ΔΣ του Εθνικού. Αφού σκιαχτήκαμε καλά καλά με τις τρομακτικές διαρροές για τη στελέχωση της πρώτης σκηνής της χώρας, όταν επιτέλους έφτασε η επίσημη ανακοίνωση από το υπουργείο όλοι ανεξαιρέτως εκβάλαμε στεναγμό ανακούφισης. Ουφ, πάλι καλά! Φτηνά τη γλιτώσαμε από τον δείνα και τον τάδε και τον ακατονόμαστο. Και είναι άραγε καλό για τα μέλη του νέου Διοικητικού Συμβουλίου να μπαίνουν σε σύγκριση με τη λίστα της ντροπής και να την κερδίζουν κατά κράτος; Δεν ξέρω αν είναι καλό, ξέρω όμως ότι πιάνει. Από την πλευρά μας χαιρετίζουμε και επικροτούμε, και ας μην προλάβαμε ακόμα να εντρυφήσουμε στη νέα κατάσταση. Ο ρεαλισμός άλλωστε είναι ένα είδος αισιοδοξίας

Ο ένας γοητευτικά φυγόκεντρος, ο άλλος διακριτικά κεντρομόλος, ήρθαν για να ζυγοσταθμίσουν την ακριβή τέχνη της ελληνικής διηγηματογραφίας. Αν δεν διαβάσατε πέρυσι τη συλλογή του Γιάννη Παλαβού το «Αστείο» από τις εκδόσεις Νεφέλη, έχετε χρόνο να επανορθώσετε. Αν φέτος δεν πήρατε είδηση το λιλιπούτειο «Δεν ειν’ έτσι;» του Πάνου Τσίρου από τις εκδόσεις Μικρή Αρκτος, εδώ είμαστε, να σας το επισημάνουμε