Κάποια άλογα «σκοτώνουν» όταν γεράσουν

H Μαρία Μιλούφ ήταν άλογο του ιπποδρόμου. Από εκείνα τα άλογα που τα καμάρωνες. Στην καριέρα της νιότης της, ως ίππος κούρσας, είχε νίκες πολλές στο βιβλίο πεπραγμένων· είχε δεύτερες θέσεις και σπάνια να μην «έκλεινε το δίδυμο», που λένε οι κατ’ ευφημισμόν φίλιπποι και στην αργκό αλογομούρηδες.

Η Μαρία Μιλούφ για λίγο χόρτασε δόξα και κορυφή γιατί, ως γνωστόν, τα άλογα λιγότερο χρόνο από τους ανθρώπους πατάνε πάνω στο χώμα. Στο ηλιοβασίλεμα του βίου της η φοράδα έπαψε να είναι το άλογο της πρωτιάς. Και όσο οι μήνες βάραιναν τη ράχη της περισσότερο από τους αναβάτες το τετράποδο-θρύλος έβλεπε τα άλλα άλογα να την προσπερνάνε. Και ένα βράδυ η απόφαση πάρθηκε: «Την άλλη εβδομάδα τέλος, τρέχει στην κούρσα που τη δηλώσαμε και φεύγει». Για πού; Τότε ο προορισμός των αλόγων που γερνούσαν ήταν η Ιταλία και όχι για καλά στερνά…

Η Μαρία Μιλούφ έτρεξε στην τελευταία κούρσα κι όσοι βρέθηκαν εκείνο το απομεσήμερο στον ιππόδρομο δεν ξέχασαν ποτέ το πάθος του αλόγου για την πρωτιά· τη νίκη και την αποθέωση και λίγα λεπτά μετά τον θρίαμβο τον θάνατο του αλόγου, που ήθελε να φύγει νικητής και έτσι «έφυγε»!

Η Μπάγερν από νωρίς φέτος φρόντισε να ανακοινώσει το τέλος της συνεργασίας της με τον Γιουπ Χάινκες και να προσλάβει τον λαμπερό Πεπ Γκουαρντιόλα στη θέση του. Ο 68χρονος προπονητής δεν είχε κατακτήσει το περυσινό τρόπαιο του Τσάμπιονς Λιγκ στο Μόναχο και αυτό είχε «χαλάσει» τους φιλόδοξους Βαυαρούς. Τα χρόνια είχαν χαϊδέψει το κεφάλι του Χάινκες με περισσή ασέβεια. Αλλο «ο με το ένα πόδι στον προθάλαμο των αναμνήσεων» κι άλλο «ο με τα δύο πόδια στην κορυφή της επιτυχίας»!

Και ο Γιουπ Χάινκες οδήγησε την ομάδα της Μπάγερν στο πεδίο της μάχης, απέναντι στον νεότερό του κατά 22 έτη Γιούργκεν Κλοπ, και νίκησε! Και έφυγε (πιο καλά, φεύγει, αφού απόψε έχει και για ένα Κύπελλο Γερμανίας να παλέψει) νικητής. Και παρέδωσε τη σημαία της Μπάγερν να κυματίζει στην κορυφή των Αλπεων, υποχρεώνοντας τον αντικαταστάτη του να σπάει τον αυχένα του για να την κοιτάζει.

Και ο Οτο Ρεχάγκελ στα 66 του νίκησε τον κατά 10 χρόνια νεότερό του Φελίπε Σκολάρι, τον προπονητή που είχε στα χρυσά ένσημά του και ένα Μουντιάλ!

Και ο 60χρονος Ρίνους Μίχελς λίγο προτού κλείσει την καριέρα του οδήγησε την Εθνική Ολλανδίας στην κατάκτηση του Euro το 1988 απέναντι στον κατά 10 χρόνια νεότερό του Βαλερί Λομπανόφσκι. Και μια παρένθεση: η θρυλική Εθνική Ολλανδίας, οι Οράνιε των Κρόιφ, Ρένζερμπρινκ, Χαν, Γκούλιτ, Φαν Μπάστεν και, και, έχει το ίδιο ακριβώς Κύπελλο στην τροπαιοθήκη της, ένα και μονάκριβο, με την Εθνική Ελλάδος! Κλείνει η παρένθεση.

«Τα 73 χρόνια να φοβάσαι», είχε χρησμοδοτήσει το Μαντείο των Δελφών στον Νέρωνα, κι εκείνος που ήταν νέος τότε είπε: έχουμε καιρό, χωρίς να σκεφτεί τον 73χρονο Γάλβα, τον στρατηγό που κρυφά τα στρατεύματα συνάθροιζε στην Ισπανία. Τι θέλει να πει ο ποιητής; Το ποδόσφαιρο, όπως και η ζωή, είναι ένας πόλεμος, ένας πόλεμος που η πείρα μετράει και η πονηριά περισσότερο από την ορμή της νιότης και την εξυπνάδα.

Κι έτσι για επίλογο: στην ταινία του Νόρμαν Τζούισον του 1965 «Σινσινάτι Κιντ», ο νεαρός και φιλόδοξος παίκτης του πόκερ συντρίβεται από τον γηραιό και έμπειρο αντίπαλό του λαμβάνοντας ένα γενναίο μάθημα ζωής: τα σκοτώνουν τ’ άλογα όταν γεράσουν, αυτός είναι ο σκληρός νόμος της κοινωνίας, μόνο που κάποια «άλογα» διαλέγουν το πώς θα φύγουν και το τι θα αφήσουν πίσω τους φεύγοντας.