Τα αναχώματα και οι «μαγνήτες»

Ο πολιτικός χρόνος τρέχει με διπλή ταχύτητα για το Μαξίμου. Υπάρχει ο χρόνος που τρέχει πιο γρήγορα και αφορά τον ανασχηματισμό και που θα λύσει, ώς έναν βαθμό, το ζήτημα της διεύρυνσης προς το κέντρο. Υπάρχει επίσης ο χρόνος που τρέχει ώς την προσδοκώμενη ανάκαμψη της οικονομίας. Μόνο τότε εκτιμάται ότι υπάρχει σοβαρή προοπτική να επανέλθουν αυτοί που έφυγαν προς τα δεξιά. Χρήσιμο ανάχωμα στη ροή αυτή είναι, όσο και αν φαίνεται παράξενο, οι Ανεξάρτητοι Ελληνες. Αυτοί συγκρατούν μέρος της ροής προς τη Χρυσή Αυγή. Ενώ κρίσιμη θα ήταν και μια ενσωμάτωσή τους στη ΝΔ. Παρότι το Μαξίμου δεν θέλει δεξιά στροφή με καθαρά ιδεολογικούς όρους – άλλο η σκληρή γραμμή σε θέματα νόμου και τάξης – φλερτάρει με τον προσεταιρισμό προσώπων που έχουν – πώς να το πούμε; – ένα ακροδεξιό σεξαπίλ!

Είναι η περίπτωση στελεχών των ΑΝΕΛ. Αλλά και ο λόγος που υπάρχει συζήτηση για μια πιθανή ενσωμάτωση του Γιώργου Καρατζαφέρη. Δεν πρόκειται για πρόσωπο για το οποίο αισθάνεται έλξη ο Σαμαράς. Ούτε είναι βέβαιο ότι η επιστροφή του στη ΝΔ θα έφερνε περισσότερα από το αίσθημα αναξιοπιστίας που θα προκαλούσε. Αλλά η πολιτική είναι η πολιτική.

Αν τα τρία κόμματα της κυβέρνησης ήταν καράβια, το μπατάρισμα του πολιτικού σκηνικού προς τα δεξιά θα τα επηρέαζε με διαφορετικό τρόπο. Στο μικρό καραβάκι της ΔΗΜΑΡ δεν θα δημιουργούσε σοβαρά θέματα ευστάθειας. Το ΠΑΣΟΚ όμως το έχει σχεδόν αναποδογυρίσει. Η ΝΔ παραμένει μεγάλο καράβι και η παρουσία πασόκων ψηφοφόρων στην αριστερή πλευρά του καταστρώματος την εμποδίζει από το να πάρει επικίνδυνη κλίση προς τα δεξιά. Παρ’ όλα αυτά, στο τιμόνι χρειάζεται προσοχή…