To κατά Γαλυφιανάκη ευαγγέλιο

Ακόμη και αν κάποιος δεν καταλάβαινε από την κατάληξη του ονόματός του ότι ο Ζακ Γαλυφιανάκης έχει ελληνική καταγωγή, θα το διαπίστωνε αν μάθαινε τι απάντησε ο ηθοποιός στην ερώτηση τι είναι αυτό που τον κάνει ευτυχισμένο: «Είναι όλα αυτά τα μικροπράγματα και οι άνθρωποι, τα μωρά και οι ηλικιωμένοι που κάτι έχουν μεταξύ τους και με κάνει χαρούμενο. Πάντως εκείνο που σίγουρα με ευχαριστεί είναι να κάνω τη μητέρα μου να γελάει».

Ο Ζακ Γαλυφιανάκης πέρασε από το Παρίσι και έκανε τις απαραίτητες προωθητικές συνεντεύξεις για τη νέα του ταινία «Hangover ΙΙΙ». Και αυτό που εντόπισε η δημοσιογράφος της εφημερίδας «Λε Μοντ» είναι ο ορισμός της ευτυχίας α λα Γαλυφιανάκη.

«Εκτιμώ τα καλά ξενοδοχεία, όμως το σπίτι μου είναι δύο φορές μεγαλύτερο. Οδηγώ το ίδιο παλιό αυτοκίνητο για δεκαπέντε χρόνια τώρα. Και ούτε μου αρέσει το Λος Αντζελες. Αντίθετα θα ήθελα να είχα μια φάρμα, χωρίς τηλεόραση, σε ένα σημείο όπου το κινητό τηλέφωνο να μην είχε σήμα. Εχω ανάγκη να σκέφτομαι και να βρίσκομαι έξω από αυτό το τσίρκο», είπε φορώντας τις πράσινες «βατράχι» κάλτσες του ξαπλωμένος στον καναπέ της σουίτας του παριζιάνικου ξενοδοχείου. «Νομίζω ότι η υπερβολική άνεση βλάπτει την κωμωδία. Καταλήγουμε αιχμάλωτοι της πολυτέλειας, ενώ είμαστε απλώς ηθοποιοί. Δεν είμαστε τόσο απασχολημένοι, ούτε τόσο σημαντικοί, για να δικαιολογούμε τέτοιες πολυτελείς συνήθειες».

Ο ελληνικής καταγωγής αμερικανός ηθοποιός δεν τα βλέπει όλα στη ζωή του σαν να βρίσκεται συνέχεια σε μια κωμωδία. Οταν ήταν παιδί δεν ήταν «ο χωρατατζής για κάθε στιγμή, αλλά ο σιωπηλός που παρατηρούσε τους καλαμπουρτζήδες. Είχα πειστεί ότι είμαι αστείος αλλά απελπιστικά ντροπαλός». Αποφάσισε να αντιμετωπίσει το κοινό και να εκτεθεί στην ενοχλητική κατάσταση των βλεμμάτων επάνω του. «Η κωμωδία έχει ανάγκη να λάβει από το κοινό μια σωματική απάντηση. Το δράμα δεν χρειάζεται κάτι τέτοιο. Είναι επιπλέον δυσκολία και για αυτό δείχνω τα δόντια μου σε όποιον με ρωτάει αν κάνω κωμωδίες για να χαλαρώνω».

Επίσης επιδιώκει να βλέπει ταινίες που θα του φέρουν δάκρυα. Και δηλώνει ότι η ταινία του Λαρς φον Τρίερ «Δαμάζοντας τα κύματα» παραμένει για τον ίδιο έργο αναφοράς και ότι τον συγκλόνισε η δραματική ταινία με πρωταγωνίστρια τη Μαριόν Κοτιγιάρ «Σώμα με σώμα».