Οι μάνατζερ της Γουόλ Στριτ συνεχίζουν τα μίνι πάρτι με τα μπόνους

Καρποφόρο κι αποδοτικό ήταν για τους κορυφαίους τραπεζίτες της Γουόλ Στριτ το 2012, καθώς οι συνολικές αποδοχές τους (μισθός, μπόνους και κάθε έκτακτη αμοιβή) αυξήθηκαν κατά 7,7% συγκριτικά με το 2011. Οι κραυγαλέες υπερβολές του παρελθόντος έχουν πάντως περιοριστεί. Οχι ότι δεν υπάρχουν και τώρα υπεραμειβόμενοι τραπεζίτες.

Οι περισσότεροι εκ των 20 κορυφαίων σε αποδοχές μεγαλομάνατζερ εισέπραξαν περισσότερα από όσα δικαιολογούν οι επιδόσεις των τραπεζών τους, όπως διαπιστώνει έρευνα του Μπλούμπεργκ.

Αλλά ο νόμος Ντοντ-Φρανκ του 2010 έβαλε όρια στο πάρτι. Και ανέθεσε τον ρόλο του επιβλέποντος (στο πάρτι) στους μετόχους. Αυτοί έχουν πλέον την τελευταία λέξη προτού εγκριθεί η ετήσια αμοιβή ενός μάνατζερ, επιβεβαιώνοντας έτσι το θεμελιώδες αξίωμα του χρηματιστηριακού καπιταλισμού «νόμος είναι το δίκιο του μετόχου».

Ο διευθύνων σύμβουλος της Goldman Sachs Λόιντ Μπλάνκφεϊν, με τα 26 εκατ. δολάρια που ενθυλάκωσε πέρυσι, είναι μακράν ο πιο καλοπληρωμένος μάνατζερ της Γουόλ Στριτ. Ομως, παρά το ότι πήρε αύξηση 73,3%, ουσιαστικά επέστρεψε στις αποδοχές του 2010 (25,6 εκατ. δολάρια).

Το 2011, λόγω της μεγάλης κάμψης της μετοχής της τράπεζας, είχε υποστεί κάθετη μείωση των αποδοχών του. Σημειωτέον ότι το 2007 – τελευταία χρονιά των ξέφρενων πάρτι – ο Μπλάνκφεϊν είχε εισπράξει 68,5 εκατ. δολάρια. Το 2008, που κατέρρευσαν όλα, την έβγαλε με 600.000 δολάρια.

Το Μπλούμπεργκ χρησιμοποιεί τρία κριτήρια για να διαπιστώσει αν αξίζει ο κάθε μάνατζερ τα λεφτά του: τη συνολική επίδοση της μετοχής, τα κέρδη ανά κοινή μετοχή και την πορεία του ενεργητικού, συμπεριλαμβανομένων των μετρητών και των επενδύσεων της τράπεζας. Με βάση τα κριτήρια αυτά ο Μπλάνκφεϊν κατετάγη τρίτος πλέον ευεργετημένος από μετόχους και διοίκηση μάνατζερ της Γουόλ Στριτ. Πρώτος «αδικαιολογήτως πλουτίσας» ανεδείχθη ο Ρίτσαρντ Φέρμπανκ της Capital One Financial Corp., παρά το ότι υπέστη μείωση αποδοχών 8,9%. Ο Φέρμπανκ βρίσκεται στην τρίτη θέση των πλέον καλοπληρωμένων μάνατζερ τη χρονιά που πέρασε με 17,5 εκατ. δολάρια. Στη δεύτερη θέση με 18,9 εκατ. δολάρια ανεδείχθη ο Τζον Σταμπφ της Wells Fargo (κι αυτόν ευεργετημένο τον έβγαλαν οι συντάκτες του Μπλούμπεργκ).  

Το συμπέρασμα από την έρευνα του Μπλούμπεργκ και τις ανάλογες έρευνες των τελευταίων είναι ότι μεγαλοτραπεζίτες της Γουόλ Στριτ έπαψαν πλέον να λατρεύονται σαν θεοί από την αγορά. Οι μέτοχοι και τα διοικητικά συμβούλια αποδίδουν πλέον στους τραπεζίτες τις ευθύνες των πράξεών τους, κόβοντας, ας πούμε, στο μισό (11,5 εκατ. δολάρια) την αμοιβή του μάνατζερ της JPMorgan Τζέιμι Ντάιμον λόγω της ζημιάς των 6,2 εκατ. δολαρίων που είχε πέρυσι η τράπεζα από το άστοχο τζογάρισμα που έκαναν λονδρέζοι υπάλληλοί της στις αγορές παραγώγων. Ή εκδιώκοντας κακήν κακώς τον Βικράμ Παντίτ της Citigroup, χρεώνοντάς του την κατάρρευση κατά 92% της μετοχής της τράπεζας την τελευταία πενταετία.