Ο Στρατός χρησιμοποιεί χημικά στο μέτωπο της Δαμασκού

Αρχικά, δεν ακούστηκε παρά ένας ήπιος μεταλλικός κρότος. Μέσα στον θόρυβο της μάχης στον τομέα «Μπάχρα 1» της συνοικίας Τζομπάρ, ούτε καν τράβηξε την προσοχή των μαχητών της ταξιαρχίας Ταχρίρ Αλ Σαμ. Καμία οσμή, καθόλου καπνός, ούτε καν κάποιο σφύριγμα που θα υποδήλωνε την απελευθέρωση τοξικού αερίου. Κατόπιν εμφανίζονται τα συμπτώματα. Οι άνδρες βήχουν έντονα. Τα μάτια καίνε, οι κόρες συστέλλονται, η όραση θολώνει. Σύντομα εκδηλώνονται αναπνευστικές δυσκολίες, έμετοι, λιποθυμίες. Οι χειρότερα πληγέντες πρέπει να μεταφερθούν σε νοσοκομείο, προτού πάθουν ασφυξία.
Οι ειδικοί απεσταλμένοι της «Μοντ» έγιναν μάρτυρες ανάλογων συμβάντων πολλές συνεχόμενες ημέρες σε αυτήν τη συνοικία της Δαμασκού όπου οι αντάρτες διείσδυσαν τον Ιανουάριο. Στη διάρκεια όμως ενός ρεπορτάζ δύο μηνών στα περίχωρα της συριακής πρωτεύουσας συγκέντρωσαν ανάλογες μαρτυρίες σε μια ακτίνα σαφώς ευρύτερη. Η σοβαρότητα των περιπτώσεων, ο πολλαπλασιασμός τους, η τακτική της χρήσης τέτοιων όπλων δείχνουν πως δεν πρόκειται απλώς για δακρυγόνα αλλά για προϊόντα μιας άλλης τάξης, σαφώς πιο τοξικά.

Οι ειδικοί απεσταλμένοι της «Μοντ» επισκέφθηκαν οκτώ ιατρικά κέντρα της ανατολικής πλευράς της Γκούτα: μόνο σε δύο από αυτά είπαν οι ιατρικοί υπεύθυνοι πως δεν είχαν δεχθεί μαχητές ή αμάχους θύματα επιθέσεων με αέρια. Στη Νασιμπίγια, οι γιατροί δέχθηκαν εξήντα ανθτώπους μέσα σε μία μόνο ημέρα, από το μέτωπο της Οτάιμπα, στις 18 Μαρτίου. Πέντε από αυτούς πέθαναν από ασφυξία.