Φεστιβάλ των Καννών: Η βία είναι «το νέο σεξ» για το σινεμά

Απαραίτητο συστατικό κάποτε μόνο των ταινιών δράσης, η βία εξαπλώθηκε σε όλο το κινηματογραφικό φάσμα, όπως διαπιστώθηκε από τους περισσότερους κριτικούς, στο δεκαήμερο του Φεστιβάλ των Καννών.

Αρκετές, μάλιστα, ταινίες που προβλήθηκαν στο 66ο Φεστιβάλ των Καννών, όπως η κινεζική «Αγγιγμα Αμαρτίας» και η ιαπωνική «Αχυρένια Ασπίδα» ανάγκασαν λόγω της ωμότητας των βίαιων σκηνών τους, ορισμένους θεατές να εγκαταλείψουν την αίθουσα, σοκαρισμένοι.

Η βία μονοπωλεί τη μεγάλη οθόνη, καθώς οι παραγωγοί κινηματογράφου αναζητούν τρόπους προσέλκυσης του νεανικού κοινού, έχοντας παραδεχθεί από χρόνια, ότι οι σκηνές έντονης δράσης με αίμα, έχουν κατά πολύ υπερκεράσει τις ερωτικές, στις προτιμήσεις των θεατών.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα οι ταινίες «The Paperboy» με τη Νικόλ Κίντμαν στο ρόλο μίας γυναίκας που έλκεται από θανατοποινίτες και «The Sessions» με την Ελεν Χαντ, που απέτυχαν στο αμερικανικό box office.

Η βία, λοιπόν, δείχνει να παίρνει την σκυτάλη από το σεξ αν δεν αποτελεί, όπως επισημαίνουν ορισμένοι κριτικοί κινηματογράφου «το σύγχρονο υποκατάστατό του».

Για «αρρωστημένη πορνογραφία της βίας» κάνει λόγο κριτική αναφορικά με την ταινία του Νίκολας Γουίντινγκ «Μόνον ο Θεός συγχωρεί» και ανάλογη ήταν η υποδοχή κοινού και κριτικών για την ταινία «Heli» του μεξικανού σκηνοθέτη Αματ Εσκαλάντε.

Για «άχρηστη άνευ λόγου βία» γράφει η κριτικός της Geneva Tribune, Εντμι Κάτατ, που καλύπτει το Φεστιβάλ Καννών εδώ και 20 χρόνια.

«Αυτό που δεν μου αρέσει είναι η αναίτια βία. Δεν το βρίσκω χρήσιμο αλλά ίσως οι σκηνοθέτες θεωρούν ότι ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των καιρών με τον ίδιο τρόπο, που το άνευ λόγου σεξ μονοπωλούσε τα προηγούμενα χρόνια τη μεγάλη οθόνη» γράφει η Κάτατ.

Οι ερωτικές σκηνές «στριμώχνονταν» στα σενάρια ανεξαρτήτως πλοκής, υποστηρίζει ο Βίνσεντ Μπρουτσέζε πρόεδρος του κινηματογραφικού τμήματος της Ipsos, σε συνέντευξή του στους βρετανικούς Sunday Times.

«Τώρα οι παραγωγοί αναρωτιούνται: Χρειαζόμαστε, πράγματι, ερωτικές σκηνές; Μήπως να καλύψουμε το χώρο τους με σπέσιαλ εφέ σε ένα πιο οικογενειακό και φιλικό στυλ;» συμπληρώνει ο Μπρουτσέζε για να καταλήξει και αυτός ότι οι σκηνές δράσης και βίας έχουν πάρει την σκυτάλη από το σεξ, ως «αλατοπίπερο» των ταινιών.

Υπάρχουν, βέβαια και αυτοί που υποστηρίζουν ότι η βία είναι απαραίτητη όταν περιλαμβάνεται στην πλοκή ή καταδεικνύει τον χαρακτήρα κάποιων ηρώων της ταινίας.

«Για την ταινία του Μάρτιν Σκορσέζε “Μαινόμενος Ταύρος” η βία ήταν απαραίτητο στοιχείο της πλοκής και του χαρακτήρα του πρωταγωνιστή» εξηγεί ο ινδός σκηνοθέτης Ντιπακάρ Μπάνερτζι.

Ομως η βία δεν χρειάζεται να είναι ωμή, διατείνονται πολλοί κριτικοί κινηματογράφου και σκηνοθέτες.

«Ο Χίτσκοκ τρομοκρατούσε τους θεατές χωρίς ίχνος βίας. Αν το “Ψυχώ” γυριζόταν σήμερα θα υπήρχε, παντού, αίμα. Νομίζω ότι η φαντασία και ο υπαινιγμός βίας είναι πιο σημαντικά» υποστηρίζει η αυστραλή σκηνοθέτης, γεννημένη στη Γαλλία Σαντάλ Ντενού.