Αντιρατσιστικό: (Συγ)κυβέρνηση τέλος;

Σπύρος Παπαδάς

Παρακολούθησα εξαρχής την όλη υπόθεση με το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο. Αρχικά μου φάνηκε αυτονόητο. Τι πιο λογικό από ένα κράτος που εξασφαλίζει ότι οι πολίτες και οι κάτοικοι της επικρατείας του κυκλοφορούν ασφαλείς και ανενόχλητοι από παρακρατικές επιθέσεις ρατσιστικής βίας; Τι πιο λογικό και αναμενόμενο από ένα κράτος δικαίου να μην επιτρέπει την προβολή θέσεων που προσβάλλουν την ιστορική μνήμη και καλλιεργούν ένα κλίμα μίσους;

Και όμως στη χώρα του παραλόγου το αυτονόητο είναι κατάκτηση. Δεν θα σταθώ στο κατά πόσο είναι ορθή η εκτός νόμου θέση της ΧΑ. Παρ’ όλα αυτά πρέπει να δοθεί ένα μήνυμα προς αυτούς που έμπρακτα είναι υπεράνω του νόμου. Αν τραβούσε πιστόλι στον δήμαρχο Αθηναίων οποιοσδήποτε άλλος, θα σάπιζε στη ΓΑΔΑ αυτή τη στιγμή, ναι ή όχι;

Φυσικά, είναι πολλοί αυτοί που δεν θέλουν το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο να περάσει. Πιο ενδιαφέρον κατ’ εμέ είναι ένα άλλο πολιτικό ζήτημα: Τι είδους κυβέρνηση έχουμε σε αυτόν τον τόπο. Μέχρι σήμερα μας έλεγαν ότι έχουμε συγκυβέρνηση. Επί του πρακτέου ΔΗΜΑΡ και ΠΑΣΟΚ προέβαλλαν προσχηματικές «κόκκινες γραμμές», τις οποίες αναίσχυντα ήραν για χάρη του εθνικού συμφέροντος.

Τώρα όμως μιλάμε για ένα νομοσχέδιο το οποίο έχει σχέση με τον πυρήνα κάθε ιδεολογικής νόρμας που υπάρχει, φυσικά, σε κάθε μη ακροδεξιό κόμμα. Τόσο στο ΠΑΣΟΚ όσο και στη ΔΗΜΑΡ έχουν λεχθεί πολλάκις μεγαλοστομίες κατά του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και του ναζισμού. Εν ολίγοις, πρόκειται για ένα ζήτημα ιδεολογικής υπόστασης και ένα ζήτημα ηθικής τάξης στα κόμματα της συγκυβέρνησης.

Αν το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο υποχωρήσει, δεν μπορούμε πια να μιλάμε για συγκυβέρνηση. Διότι, αν τα κόμματα της συγκυβέρνησης υποχωρήσουν σε ένα ζήτημα που προσβάλλει κάθε κόμμα που έχει έστω και ένα ίχνος σοσιαλισμού και αντιρατσισμού, τότε δείχνουν πως δεν είναι πια κόμματα συγκυβερνώντα.

Ωστόσο, πάνω απ’ όλα, σε μια τέτοια περίπτωση παραδέχονται την τεράστια νίκη της Χρυσής Αυγής, καθώς το μαντρόσκυλο του συστήματος κατάφερε να είναι πάνω από τους ίδιους. Η τιμωρία τους θα είναι το παιδί τους να χαιρετήσει ναζιστικά. Η τιμωρία μας θα είναι το μέλλον που θα φτιάξουν οι γενιές που γαλουχούνται πολιτικά στο άκουσμα του Sieg Heil. Δυστυχώς η ιστορική μνήμη είναι κάτι που πρέπει να έχει κάθε λαός. Και ο δικός μας έχει ξεχάσει την Καισαριανή, τα Καλάβρυτα, τη μάχη της Κρήτης και τον πανελλήνιο αγώνα ενάντια στον ναζισμό.

Αρτέμιδος
και Αρεως γωνία

Σπύρος Γιακουμάκης

Σε αναφορά-αίτηση προς τον δήμαρχο Παλαιού Φαλήρου κ. Χατζηδάκη από το 2012, είχε περιγραφεί αναλυτικά η άθλια κατάσταση που επικρατεί σε άκτιστο οικόπεδο στη γωνία των οδών Αρεως και Αρτέμιδος, λίγα μόλις μέτρα πιο κάτω από το Δημαρχείο. Συγκεκριμένα, στο εν λόγω οικόπεδο πετιούνται σκουπίδια, αφοδεύουν σκυλιά όχι αδέσποτα αλλά που αφήνονται από τους συνοδούς τους, υπάρχουν εγκαταλειμμένα Ι.Χ., με αποτέλεσμα ο χώρος αυτός, τώρα ειδικά με τις ζέστες, να αποτελεί εστία μόλυνσης για τους περιοίκους. Παρά το ικανό χρονικό διάστημα που έχει παρέλθει από την πρωτοκόλληση της αναφοράς μας, ουδεμία ενέργεια έχει γίνει· αντίθετα, έχει επιδειχθεί πλήρης αδιαφορία. Ηθελα απλώς να καταγγείλω την απαράδεκτη αυτή στάση της δημοτικής Αρχής, η οποία πιθανόν να ζητήσει προσεχώς εκ νέου την ψήφο μας.

Η ενίσχυση των άκρων

Γεώργιος Χατζηαθανασίου

Ιατρός

Οταν ήμουν μικρός, μου άρεσε να παρακολουθώ τσίρκο στην τηλεόραση. Τώρα δεν παρακολουθώ πια τσίρκο. Παρακολουθώ τις συνεδριάσεις της Βουλής, με τους διάφορους «κλόουν» που τσακώνονται και τσιρίζουν όλοι μαζί. Πάντως, μου άρεσε καλύτερα το τσίρκο. Το τσίρκο είχε κάποιο επίπεδο, ήταν ένα θέαμα πιο πολιτισμένο.

Ισως δεν φταίνε μόνο οι βουλευτές για το επίπεδο της Βουλής. Μπορεί να φταίμε εμείς οι ψηφοφόροι-φορολογούμενοι. Εμείς οι φορολογούμενοι πληρώνουμε τις τεράστιες κρατικές επιχορηγήσεις των κομμάτων. Μας δίνει κανείς λογαριασμό πού πάνε τα λεφτά; Ε, λοιπόν, αυτά τα χρήματα ξοδεύονται για την ψυχαγωγία μας! Για να μπορούμε να παρακολουθούμε αυτό το τσίρκο κάθε μέρα!

Για το χαμηλό επίπεδο του ελληνικού πολιτικού θιάσου δεν φταίνε μόνο οι πρωταγωνιστές-κομματικοί σαλτιμπάγκοι. Ευθύνεται και ο θεατής-ψηφοφόρος, που ψηφίζει με την οργή και όχι με τη λογική. Ετσι, ενισχύθηκαν κόμματα με ακραίες θέσεις.

Από τη μια πλευρά, υπάρχουν διάφοροι που προσεγγίζουν τα όρια του νεοναζισμού με απόψεις ανελεύθερες, αντιδημοκρατικές και ρατσιστικές. Από την άλλη πλευρά, οπαδοί ξεπερασμένων σοβιετικών αντιλήψεων και του απέραντου αντιπαραγωγικού κράτους. Επίσης, ένθερμοι υποστηρικτές των αναρχικών και των κουκουλοφόρων. Οι πρώτοι μάλλον επιθυμούν χούντα. Οι δεύτεροι ονειρεύονται μια Ελλάδα ξέφραγο αμπέλι, στην οποία θα μπαίνει όποιος θέλει, με κίνδυνο οι Ελληνες να γίνουν… μειονότητα.
Η ενίσχυση των ακραίων οφείλεται στις μετριότητες και στους διεφθαρμένους που κυριάρχησαν επί δεκαετίες στα κόμματα της κεντρικής πολιτικής σκηνής. Αυτές οι κυρίαρχες μετριότητες προκάλεσαν τελικά αηδία σε πολλούς ψηφοφόρους, με αποτέλεσμα να στραφούν στα πολιτικά άκρα.
Ωστόσο, έστω και μεταξύ μετριοτήτων, μπορεί κανείς να επιλέξει τους λιγότερο επικίνδυνους! Αυτούς που σέβονται περισσότερο την κοινοβουλευτική δημοκρατία και την αναγκαιότητα τήρησης των νόμων. Αυτούς που υποστηρίζουν την παρουσία της Ελλάδας μέσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση και όχι σε μια επικίνδυνη διεθνή απομόνωση ή σε μια περιπέτεια άτακτης χρεοκοπίας.

Αν συνεχίσουμε να δυναμώνουμε τους ακραίους, μάλλον θα κινδυνεύσουμε να μετατραπούμε σε απομονωμένη νεοφασιστική «χουντοδημοκρατία». Αν πάλι επιλέξουμε το άλλο άκρο, ίσως να γίνουμε Αλβανία της εποχής του Χότζα, Πακιστάν ή Αργεντινή κατά την περίοδο της άτακτης χρεοκοπίας.

Το επίπεδο της Βουλής εξαρτάται από τους ψηφοφόρους. Σοβαροί και σκεπτόμενοι ψηφοφόροι ίσως κάποτε διαμορφώσουν μια σοβαρή και υπεύθυνη Βουλή. Ισως!

Φόροι και συντάξεις

Π. Πετρόπουλος

Οικονομολόγος

Σχετικά με τον σχεδιαζόμενο νέο φόρο ακίνητης περιουσίας, κανείς (μα κανείς) δεν φαίνεται να κατανοεί το πιο αυτονόητο, ότι δηλαδή δεν μπορεί ο φόρος να είναι άσχετος με τη φοροδοτική ικανότητα του φορολογουμένου και τη μη απόδοση εισοδήματος από κάποια ακίνητα.

Ετσι, π.χ., ο συνταξιούχος των 500 ευρώ που έχει ένα σπίτι στην Αθήνα για να μένει μέσα, ένα σπίτι κι ένα αγροτεμάχιο στο χωριό που κληρονόμησε από τον πατέρα του, κι ένα διαμερισματάκι που αγόρασε πριν από 30 χρόνια από φορολογηθέν τότε εισόδημά του και έχει παραχωρήσει (δωρεάν) να μένει το παιδί του, θα κληθεί να πληρώσει ΦΑΠ. Πώς θα το πληρώσει από τη σύνταξη των 500 ευρώ, κύριοι της κυβέρνησης; Μήπως τον σπρώχνετε στην αυτοκτονία;
Αλλωστε εκεί τον σπρώχνει και η οριζόντια μείωση και των πιο χαμηλών συντάξεων που κάνατε (παρά τις προεκλογικές σας διαβεβαιώσεις περί του αντιθέτου και ποιος να σας πιστέψει πια). Μια μείωση που καμία άλλη από τις χώρες της Νότιας Ευρώπης δεν έκανε, και δεν ακούγεται από καμία πλευρά πλέον (ούτε από τον ΣΥΡΙΖΑ) υπόσχεση για επαναφορά τους όταν πάνε καλά τα δημοσιονομικά της χώρας. Σκοτώνετε τα άλογα όταν γεράσουν, όπως λέει ένα ρητό. Αλλωστε είναι τα υποζύγια που δεν μπορούν να αντιδράσουν.

Εργα και καθυστερήσεις

Ιωάννης Κουλούρης

Είμαι Αθηναίος και μεταβαίνω συχνά από την Αθήνα στα Ιωάννινα. Τα τελευταία δύο έτη γίνονται εργασίες διαπλάτυνσης της Λεωφόρου Δωδώνης, που είναι η κύρια οδός προσπέλασης στην πόλη. Συνέπεια των έργων αυτών είναι η αφάνταστη ταλαιπωρία των οδηγών, η οποία συνεπάγεται και αυξημένο κίνδυνο ατυχημάτων λόγω της δαιδαλώδους διαδρομής και της περίπλοκης σήμανσης που έχει υιοθετηθεί.

Σημειώνω ότι το έργο της διαπλάτυνσης γίνεται σε μήκος λίγων χιλιομέτρων, σε ευθεία και επίπεδη διαδρομή, και ότι η ολοκλήρωσή του, ακόμα και για έναν μικρό εργολάβο, θα ήταν ζήτημα λίγων μηνών και υπό τις δυσμενέστερες συνθήκες. Παρά ταύτα το έργο διαρκεί ήδη περίπου δύο έτη και με τον ρυθμό που εκτελείται φαίνεται ότι θα διαρκέσει αρκετά ακόμη.

Απορώ πραγματικά γιατί δεν έχουν ξεσηκωθεί για το θέμα αυτό οι μόνιμοι κάτοικοι των Ιωαννίνων και της Ηπείρου γενικότερα, καθώς και για το τι κάνουν σχετικά οι αρμόδιες υπηρεσίες. Πάντως, είναι σίγουρο ότι στο εξής το σύμβολο καθυστέρησης που είναι έως τώρα το γεφύρι της Αρτας θα αντικατασταθεί από τη διαπλάτυνση της Λεωφόρου Δωδώνης. Από κάτι τέτοια αντιλαμβάνεται κανείς γιατί έχουμε φθάσει στην κατάσταση που είμαστε.