Τα σκυλιά του πολέμου

Σχεδόν δύο χρόνια από την πρώτη ειρηνική διαδήλωση κατά του καθεστώτος Ασαντ η Συρία ζει μια ανελέητη σύγκρουση ωμοτήτων. Τον δρόμο είχαν ανοίξει οι καθεστωτικές δυνάμεις με τις μαζικές δολοφονίες αμάχων, τους ακρωτηριασμούς, τα βασανιστήρια ακόμη και σε ανήλικους. Αλλά η αντιπολίτευση έχει περάσει πλέον στην αντεπίθεση. Το βίντεο με τον επικεφαλής μιας ομάδας ανταρτών που ξερίζωσε και δάγκωσε ένα κομμάτι από τους πνεύμονες ενός νεκρού στρατιώτη ήταν η τελευταία ένδειξη  ότι αυτός ο εμφύλιος έχει αποκτήσει τον χαρακτήρα μιας ανεξέλεγκτης βαρβαρότητας. «Ορκίζομαι στον Θεό ότι σε εσάς τους στρατιώτες του Μπασάρ αλ Ασαντ, σε εσάς τα σκυλιά, θα φάμε τις καρδιές και τα συκώτια σας» ήταν η φράση με την οποία είχε συνοδεύσει την ενέργειά του. Ο δράστης της αποτρόπαιας πράξης δεν είναι άγνωστος. Λέγεται Χαλίντ αλ Χαμάντ και σε συνέντευξη που έδωσε στα μέσα της εβδομάδας στο περιοδικό «Τάιμ» μέσω του Skype δικαιολόγησε την πράξη του με το επιχείρημα ότι βγήκε εκτός εαυτού όταν ανακάλυψε στο κινητό τηλέφωνο του στρατιώτη φωτογραφίες στις οποίες εικονίζονταν ωμότητες που είχε διαπράξει ο ίδιος εις βάρος αμάχων.

Ο αμετανόητος Χαλίντ δηλώνει φανατικός σουνίτης. Και σε αυτήν του τη δήλωση οι αναλυτές εντοπίζουν ένα από τα βασικά προβλήματα των δυνάμεων που μάχονται κατά του καθεστώτος.

ΕΚΡΗΚΤΙΚΟ ΜΕΙΓΜΑ. Η αντιπολίτευση δρα ανεξέλεγκτα, χωρίς ηγεσία και χωρίς τάξη, ενώ είναι ένα συνονθύλευμα από μετριοπαθείς μουσουλμάνους, ακραίους ισλαμιστές που συνδέονται με την Αλ Κάιντα, φιλελεύθερους δημοκράτες που ονειρεύονται ένα κοσμικό κράτος και Κούρδους που μάχονται για την ανεξαρτησία τους. Το ερώτημα που απασχολεί τους αναλυτές είναι εάν σε αυτό το περιβάλλον σύγχυσης και χάσματος θα υπάρξει κλιμάκωση των ωμοτήτων και φαινόμενα βίας στους κόλπους της ίδιας της αντιπολίτευσης. Προς το παρόν, η κορυφή της αντιπολίτευσης αδυνατεί να ελέγξει τη βάση. Στους κόλπους της παρατηρούνται διασπαστικές τάσεις και άρνηση των ανταρτών να ακολουθήσουν τις εντολές των προσώπων της ηγετικής ομάδας που έχουν ακολουθήσει τον δρόμο της εξορίας. «Δεν τους έχω καμία εμπιστοσύνη. Δεν έρχονται ποτέ στη Συρία και κανένας δεν ξέρει πώς διαχειρίζονται τα χρήματα που φτάνουν στα χέρια τους», δήλωνε στη «Λιμπερασιόν» ένας από τους επικεφαλής των ανταρτών στο Χαλέπι. Ο βασικός διαχωρισμός είναι ανάμεσα σε δύο ομάδες. Στην πρώτη έχουν συγκεντρωθεί οι σαλαφιστές και οι τζιχαντιστές, ενώ ορισμένοι από αυτούς δεν είναι καν Σύροι. Στη δεύτερη ομάδα ανήκουν οι μαχητές του Ελεύθερου Συριακού Στρατού. Ακόμη και αυτοί, όμως, δεν υπακούουν πάντα στους ανωτέρους τους, ενώ κάποιοι έχουν δημιουργήσει δικές τους ομάδες που δρουν ανεξάρτητα.

Η στάση της διεθνούς κοινότητας επιτείνει το συριακό χάος. Οπως επισημαίνουν οι «Νιου Γιορκ Τάιμς», η Αγκυρα αισθάνεται τη μεγαλύτερη απειλή από το 1945, οπότε η Ρωσία είχε διεκδικήσει κάποια από τα εδάφη της, και φοβάται ότι θα καταλήξει ο μεγάλος χαμένος της υπόθεσης χωρίς την έμπρακτη υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών. Η Ουάσιγκτον εμφανίζεται επιφυλακτική απέναντι στο ενδεχόμενο ανάληψης στρατιωτικής δράσης. Την ίδια ώρα η Μόσχα στέλνει πυραύλους στο καθεστώς της Δαμασκού για να ενισχύσει την αεράμυνά του ενώ μαζί με το Πεκίνο θέτει συνεχώς βέτο στις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Κάτω από αυτές τις συνθήκες το τέλος του εφιάλτη φαίνεται να είναι ακόμη μακριά.

Πρόσφυγες
Σε περισσότερους από 1,5 εκατομμύριο υπολογίζονται πλέον οι πρόσφυγες από τη Συρία, σύμφωνα με την αρμόδια υπηρεσία του ΟΗΕ. Οι αυξητικές τάσεις αποδεικνύουν ότι η βία στη χώρα κλιμακώνεται