Στο μικροσκόπιο οι ορειβάτες του Εβερεστ και τα γερά πνευμόνια τους

Τους ορειβάτες του Εβερεστ μελετούν οι επιστήμονες για να διαπιστώσουν πώς ανταποκρίνεται ο οργανισμός τους στις απαιτήσεις τόσο μεγάλου υψομέτρου και να προσαρμόσουν τα ευρήματα στους ασθενείς τους.

Ο Κόνραντ Ανκερ, σε ηλικία 49 ετών, θεωρείται ιδανικό δείγμα ορειβάτη για τους ειδικούς. Είναι αυτός που ανακάλυψε τα λείψανα του Τζορτζ Μάλορι το 1999, 75 χρόνια μετά την εξαφάνιση του πρώτου βρετανού ορειβάτη που προσπάθησε να φτάσει στην κορυφή του Εβερεστ.

Ο Ανκερ σκαρφαλώνει στα βουνά από ηλικία 14 ετών και οι πνεύμονές του λειτουργούν διαφορετικά από ό,τι άλλων ανθρώπων σε τόσο μεγάλα υψόμετρα. «Φαίνεται πως δεν παίζει ρόλο μόνο η κατάσταση του οργανισμού από τη γυμναστική, αλλά και η αδρεναλίνη που εκκρίνει το σώμα ενός ορειβάτη, η οποία βοηθά τους πνεύμονες να διαχειρίζονται τα υγρά των πνευμόνων και να αποτρέπουν θανατηφόρες παθήσεις όπως το πνευμονικό οίδημα», εξηγεί ο Μπρους Τζόνσον, καθηγητής Ιατρικής και Φυσιολογίας στην Κλινική Μάγιο.

Ο Τζόνσον – μαζί με άλλους γιατρούς – ακολούθησε την αποστολή του National Geographic Society στο Εβερεστ το 2012, μέλος της οποίας ήταν ο Ανκερ, κάνοντας μετρήσεις και εξετάζοντας τους ορειβάτες ηλικίας 25-49 ετών. Ο Ανκερ, παρότι μεγαλύτερος, είχε τις καλύτερες επιδόσεις από όλους. «Αν μπορούσαμε να απλώσουμε τον πνεύμονα ενός υγιούς ενηλίκου στο έδαφος, η έκτασή του θα καταλάμβανε ένα γήπεδο του  τένις. Ο πνεύμονας του Ανκερ καταλαμβάνει ενάμισι γήπεδο του τένις», λέει ο Τζόνσον. «Τα πνευμόνια δεν μεγαλώνουν με την άσκηση. Αυτό το βλέπουμε μόνο σε ανθρώπους που το έχουν εκ γενετής ή που έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει σε μεγάλο υψόμετρο».