Χαλεβί: «Η μετά Ασαντ εποχή φοβίζει το Ισραήλ»
Τους λόγους για τους οποίους το Ισραήλ επιθυμεί την παραμονή του καθεστώτος Ασαντ στη Συρία αναλύει με άρθρο του στο περιοδικό «Φόρεϊν Αφέρς» ο επικεφαλής της ισραηλινής μυστικής υπηρεσίας από το 1998 έως το 2002 Εφραίμ Χαλεβί.
Τους λόγους για τους οποίους το Ισραήλ επιθυμεί την παραμονή του καθεστώτος Ασαντ στη Συρία αναλύει με άρθρο του στο περιοδικό «Φόρεϊν Αφέρς» ο επικεφαλής της ισραηλινής μυστικής υπηρεσίας από το 1998 έως το 2002 Εφραίμ Χαλεβί.
Τον Οκτώβριο του 1995, γράφει, ο ισραηλινός πρωθυπουργός Γιτζάκ Ράμπιν ενημέρωσε τηλεφωνικά τον αιγύπτιο πρόεδρο Χόσνι Μουμπάρακ ότι επρόκειτο να υπάρξει ειρήνη μεταξύ Ισραήλ και Συρίας. Δύο εβδομάδες αργότερα, ο Ράμπιν ήταν νεκρός, δολοφονημένος από έναν εβραίο φανατικό. Εκτοτε έγιναν τέσσερις διαδοχικές απόπειρες από ισραηλινούς πρωθυπουργούς για ειρήνευση με τη Συρία, γράφει.
Ολα αυτά έχουν απόλυτη σχέση με τη στρατηγική που τηρεί η ισραηλινή κυβέρνηση απέναντι στο συνεχιζόμενο εμφύλιο στη Συρία. Οπως αναφέρει ο Χαλεβί, «ο πιο σημαντικός στρατηγικός στόχος του Ισραήλ όσον αφορά τη Συρία ήταν πάντα μια σταθερή ειρήνη, κάτι που έχει αλλάξει ο σημερινός πόλεμος. Το Ισραήλ θα επέμβει στη Συρία όταν το κρίνει αναγκαίο, κάτι που συνέβη με τις επιθέσεις της περασμένης εβδομάδας. Δεν είναι όμως τυχαίο ότι αυτές οι επιθέσεις αφορούσαν αποκλειστικά την καταστροφή αποθηκών με όπλα και ότι το Ισραήλ δεν δείχνει να επιθυμεί να παρέμβει περαιτέρω. Διότι, τελικά, δεν έχει συμφέρον να συμμετάσχει ενεργά στην ανατροπή του καθεστώτος Ασαντ».
Το Ισραήλ και το καθεστώς Ασαντ τα τελευταία 40 χρόνια μπόρεσαν να διατηρήσουν κάποιας μορφής ηρεμία στα σύνορά τους. Τεχνικά οι δύο χώρες βρίσκονταν πάντα σε πόλεμο – η Συρία άλλωστε δεν έχει αναγνωρίσει το Ισραήλ – αλλά το Ισραήλ μπορούσε να στηρίζεται στις κυβερνήσεις του Χαφέζ παλαιότερα και τώρα του Μπασάρ Ασαντ για την υλοποίηση της συμφωνίας του 1974 για κατάπαυση του πυρός στα Υψώματα του Γκολάν.
ΤΟ ΙΡΑΝ. Ο πρώην αρχηγός της Μοσάντ τονίζει ότι το Ισραήλ δεν έχει εμπιστοσύνη στις αντιμαχόμενες πλευρές της σημερινής σύγκρουσης – από τη μία είναι οι αντάρτες που ελέγχονται όλο και περισσότερο από την Αλ Κάιντα και από την άλλη οι συριακές στρατιωτικές δυνάμεις που εξαρτώνται από την Ιρανική Επαναστατική Φρουρά και την Χεζμπολάχ. «Η πρόσφατη επίσκεψη του ιρανού υπουργού Εξωτερικών Αλί Σαλεχί στη Δαμασκό», σημειώνει ο Χαλεβί, «στη διάρκεια της οποίας ανακοίνωσε ότι η Τεχεράνη δεν θα επιτρέψει την πτώση Ασαντ, δείχνει το βάθος της ιρανικής ανάμειξης στη σύγκρουση. Γι’ αυτό θεωρούμε πιθανό ότι ένα μετά Ασαντ καθεστώς στη Συρία μπορεί να είναι αποκλειστικά υπέρ της Αλ Κάιντα ή ακόμα πιο στενά συνδεδεμένο με το Ιράν. Και οι δύο εκδοχές είναι απαράδεκτες για το Ισραήλ».