Ωτοβλεψίες

Από τότε που το Εθνικό ανακοίνωσε τη συμβολή του στα φετινά Επιδαύρια, το ελληνικό καλοκαίρι άρχισε να παίρνει τα ίσα του. Ανυπερθέτως τον Αύγουστο θα είμαστε εκεί για τον «Κύκλωπα» (φωτογραφία) του Βασίλη Παπαβασιλείου (και του Ευριπίδη), για τις «Τραχίνιες» του Θωμά Μοσχόπουλου (και του Σοφοκλή). Θα σκεφτώ αργότερα για ποιον λόγο τα δυο αυτά έργα προτιμώνται σπανίως από τους σκηνοθέτες. Κάποιοι λένε ότι οι «ισχνοί» πρωταγωνιστικοί τους ρόλοι δεν δίνουν στους ηθοποιούς την ευκαιρία για μεγάλες ερμηνείες, ούτε αφήνουν πολλά περιθώρια ταυτίσεων στο κοινό. Δεν συμφωνώ καθόλου και περιμένω με ανυπομονησία να δω πώς θα δευτερώσει ο Δημήτρης Πιατάς τη θητεία στον ρόλο του Κύκλωπα μετά την εικαστική συμμετοχή του στην κατά Μπομπ Γουίλσον «Οδύσσεια» φέτος τον χειμώνα. Ανυπομονώ επίσης να δω την Αννα Μάσχα να παίζει τη Δηιάνειρα μια, κατ’ εξαίρεσιν, αθώα του έρωτα ανάμεσα στις τόσες Μήδειες και Κλυταιμνήστρες.

Μετά το πέρας της φετινής θεατρικής σεζόν αξίζει να μπει ένας αστερίσκος για τα μικρά θέατρα που άγγιξαν, με κείμενα γραμμένα ad hoc, το θέμα της οικονομικής κρίσης χωρίς να ξεπέφτουν στην επικαιροποιημένη «μούντζα» και στα κλισέ της Πλατείας. Από τα λίγα που είδα βιάζομαι να προεξοφλήσω ότι η σημερινή δοκιμασία αποτυπώθηκε απείρως εντιμότερα από άλλες πρόσφατες ιστορικές περιόδους, οι οποίες γέμισαν με οίηση την ελληνική δραματουργία. Χάρηκα πολύ με την υπαρξιακή σταντ απ κόμεντι «Και δεν έχει ξημερώσει ακόμη», που έγραψε ο Κώστας Γιαννακίδης για έναν φαλιρισμένο νεκροθάφτη και μια πόρνη με αναδουλειές, ή με τον σατιρικό οίστρο της Αλεξάνδρας Κ στο «Να ‘ρθω μαζί σου;», όπου η σεξουαλική ανορεξία δύο αστικών ζευγαριών συντονίζεται με το ξεθεμελίωμα της Αθήνας από πολιτικά ανόρεκτους και θυμικά απορρυθμισμένους διαδηλωτές. Κρατώ επίσης την υπόσχεση που έδωσε στο θεατρικό μας μέλλον ο γνωστός κινηματογραφιστής Στράτος Τζίτζης με την «Καύση» του. Χρειάζεται αρετή και τόλμη να μιλήσεις για την τρικυμία εν κρανίω της σύγχρονης ελληνικής οικογένειας χρησιμοποιώντας ως φόντο τους καπνούς και τους κρότους από τη διαδήλωση που ολοκληρώθηκε με το ολοκαύτωμα των τριών εργαζομένων της Marfin.

… Σκηνική οντότητα από τις λίγες, η Σοφία Φιλιππίδου (φωτογραφία) ετοιμάζεται να μας αιφνιδιάσει το φθινόπωρο με τριπλή παρουσία. Διασκεύασε, ετοιμάζεται να σκηνοθετήσει και ήδη αναζητεί τον ιδανικό θίασο που θα την πλαισιώσει στο ανέβασμα της γνωστής νουβέλας του Χέρμαν Μέλβιλ «Μπάρτλεμπι, ο γραφιάς» με ιστορίες από την πρώιμη Γουόλ Στριτ. Το λογοτεχνικό κείμενο κυκλοφόρησε το 2010 σε μετάφραση Μένη Κουμανταρέα από τις Εκδόσεις Καστανιώτη και είναι μέρος της τριλογίας «Οι τρεις απόκληροι». Οπως μας είπε η ίδια, ο Μένης Κουμανταρέας ήταν ο άνθρωπος που την ενθάρρυνε να αναλάβει τον ρόλο του σιωπηλού γραφιά, ο οποίος αποκρούει τις πιέσεις των οικονομικών παραγόντων επαναλαμβάνοντας σταθερά μία και μοναδική φράση: «Θα προτιμούσα, όχι». Εκτός από ρεσιτάλ ερμηνείας, ίσως να είναι και μια προτροπή για προσωπική μας χρήση.

… Τα εικαστικά συναντούν τη λογοτεχνία. Το πρώτο ραντεβού βρίσκεται εν εξελίξει στον Χώρο Τέχνης «24», όπου ο Τάσος Μαντζαβίνος και η Καλλιόπη Ασαργιωτάκη συνομιλούν με το φετινό αριστούργημα του Μισέλ Φάις «Κτερίσματα», ενώ ο Ιανός ετοιμάζεται να υποδεχθεί έργα νέων εικαστικών που συνομιλούν με το εμβληματικό μυθιστόρημα του Σωτήρη Δημητρίου «Τα οπωροφόρα της Αθήνας». Πάμε;…