Ο άνθρωπος που άλλαξε το ελληνικό μπάσκετ

Το ωστικό κύμα της εκδήλωσης προς τιμήν του ακόμη δονεί τη Θεσσαλονίκη. Οι μεσήλικοι αυτόπτες μάρτυρες της τελετουργίας εμπλούτισαν το φωτογραφικό τους άλμπουμ με στιγμιότυπα από την ιστορική βραδιά της 7ης Μαΐου και οι νεαροί ένιωσαν για πρώτη φορά τόσο έντονα την ακτινοβολία της προσωπικότητας του μεγάλου άσου της καλαθοσφαίρισης

Η φιέστα τελείωσε, τα φώτα έσβησαν και τώρα στον παραπαίοντα Αρη κάνουν όνειρα. Αλλοι σκέπτονται να προτείνουν στον Γκάλη τη θέση του προέδρου της επιτροπής που θα συντονίσει το 2014 τον εορτασμό των 100 ετών του συλλόγου ενώ η μπασκετική πτέρυγα των Κιτρίνων διακρίνει στο πρόσωπό του τον ιδανικό πρεσβευτή της ΚΑΕ.

Εκείνος δεν κλείνει την πόρτα σε κανέναν. «Θα δούμε τι είναι καλύτερο για όλους μας, βλέπουμε» απάντησε σε ερώτημα σχετικά με τα ζητήματα την επομένη της φιέστας στο Nick Galis Hall του Αλεξανδρείου Μελάθρου.

Ετσι είναι ο Γκάλης. Για πολλά θέματα που τον αφορούν αφήνει τα πλανώνται ερωτήματα, ενισχύοντας έτσι τη θρυλική υπόστασή του. Τώρα όλοι κρεμόμαστε από τα χείλη του, εν αναμονή της απόφασής του. Ακόμη και στις πιο πρόσφατες συνεντεύξεις του δεν έλεγε κατηγορηματικά «όχι» στο ενδεχόμενο να ασχοληθεί με την προπονητική, μολονότι κάθε λογικός παρατηρητής απέκλειε την περίπτωση.

ΕΙΔΩΛΟ ΓΙΑ ΤΑ ΤΣΙΚΟ. Με τους γείτονές του στο παραλιακό Καραμπουρνάκι είναι σαφέστερος, ευγενέστατος  και πάντα λιγόλογος. Μιλάει σε όλους στον πληθυντικό, οι συνομιλητές του απολαμβάνουν τις σύντομες κουβεντούλες μαζί του για θέματα «χαμηλής πολιτικής σημασίας» και εκείνος την οικογενειακή γαλήνη στην ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής τριώροφη μονοκατοικία της περιοχής για ευκατάστατους. Εκεί έχει εντοπίσει εδώ και δύο, τρία χρόνια το στοιχείο της ανθρωπιάς που τόσο πολύ τον ενδιαφέρει, όπως και την επίδραση με θετικά μηνύματα στα παιδιά.

Ο Γκάλης αισθάνθηκε χρήσιμος για την επόμενη γενιά προσελκύοντας στον αθλητισμό πιτσιρικάδες με το καμπ που διατηρούσε στο Πευκοχώρι της Χαλκιδικής (όπου έχει μείνει στην Ιστορία το μονό που έπαιξε ο Γκάλης απέναντι στον Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ). Μαθητής του επί έξι χρόνια ήταν και ο Κώστας Σλούκας. Ο γκαρντ του Ολυμπιακού πήρε κάτι από το ανέκφραστο στη διάρκεια του ματς βλέμμα του ινδάλματός του.

Τώρα πια ο Νικ αποφεύγει τις πορτοκαλί μπάλες. Προτιμάει να εξασκείται στην πυγμαχία, γυμνάζεται κατ’ οίκον, πού και πού χαλαρώνει με τζόγκινγκ και επισκέπτεται σχολή τένις, συνοδεύοντας την κόρη του Στέλλα. Ασφαλώς συνεχίζει το τάβλι, δραστηριότητα στην οποία δηλώνει καθηγητής. Το θερινό πρόγραμμά του προβλέπει επισκέψεις στον πεθερό του, στα Νέα Ρόδα της Χαλκιδικής, σε απόσταση μόλις 30 χιλιομέτρων από την εμπόλεμη ζώνη γύρω από τις εγκαταστάσεις τής Ελληνικός Χρυσός στις Σκουριές.

Γενικά παραμένει γοητευτικά κλειστός και η εξωστρέφεια που έδειξε κατά τη διάρκεια του διημέρου της 6ης και της 7ης Μαΐου ήταν η εξαίρεση στους κανόνες του Γκάλη. Αστειευόταν με τους προσκεκλημένους στη γιορτή, ποζάριζε πρόθυμα στον φακό. Κάμερες ειδικού συνεργείου των διοργανωτών κατέγραψαν τις αντιδράσεις του Γκάλη, των προσκεκλημένων  και του κοινού. Το ιστορικής σημασίας υλικό θα περάσει από επεξεργασία για να δημιουργηθεί το DVD της πανευρωπαϊκής υπόκλισης στον Γκάλη στη Θεσσαλονίκη. Στα αποδυτήρια του Αλεξανδρείου την ώρα της αναμονής της εισόδου του στην κεντρική σάλα επιβεβαίωσε εκείνους που επέμεναν πως πρόκειται για ευαίσθητη προσωπικότητα. Παρακολουθώντας από τηλεοπτικό δέκτη τα τεκταινόμενα στον αγωνιστικό χώρο και ακούγοντας πρώην συμπαίκτες και αντιπάλους να μιλούν για εκείνον, δάκρυσε. Νωρίτερα το κοινό είχε απολαύσει το βιογραφικό του με προβολή βίντεο σε γιγαντοοθόνη με το σχήμα της φανέλας του Γκάλη.

Τέκνο των μεταναστών Γεωργίου και Στέλλας Γεωργαλή στο Νιου Τζέρσεϊ των ΗΠΑ, γεννήθηκε στις 23 Ιουλίου 1957. Την πρώτη επαφή του με το μπάσκετ είχε σε ηλικία περίπου 13 ετών. Διακρίθηκε παίζοντας στο Πανεπιστήμιο Σίτον Χολ και επέλεξε από ένστικτο τον Αρη, αφού δεν προκρίθηκε για θέση εργασίας στο ΝΒΑ. Παίζοντας στους Κίτρινους (με απολογισμό οκτώ πρωταθλήματα, έξι Κύπελλα και συμμετοχή σε τρία φάιναλ φορ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών) άλλαξε την ιστορία του μπάσκετ.

Με την Εθνική απογείωσε τον Ελληνισμό, οδηγώντας στην κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ του 1987 και την καθιέρωσή της στον ευρωπαϊκό χάρτη με το αργυρό μετάλλιο στη διοργάνωση του 1989. Αναρίθμητες είναι οι ατομικές διακρίσεις του. Η προσθήκη του ονόματός του στο Hall of Fame της FIBA ήταν η δίκαιη πιστοποίηση της πανευρωπαϊκής αποδοχής.

Σχετικά πτωτική ήταν η πορεία του με τον Παναθηναϊκό, όπου πήρε μεταγραφή. Φορώντας τα πράσινα πρόσθεσε στο βιογραφικό του την κατάκτηση ενός Kυπέλλου και τη συμμετοχή σε ακόμη ένα φάιναλ φορ.

Τις δυνατές συγκινήσεις τις ένιωσε στο Αλεξάνδρειο, όπου επέστρεψε τη Δευτέρα οικογενειακώς, φορώντας κοστούμι και ανοιχτό πουκάμισο. Οι στιγμές της εισόδου ήταν ψυχοφθόρες. «Είναι χειρότερα απ’ ό,τι αν έπαιζα σε παιχνίδι» είπε  στον οικογενειακό φίλο του Σωτήρη Κιοσέλογλου. Στη βραδινή δεξίωση παρέμεινε εξωστρεφής και προσιτός στον Τύπο. Με τους προσκληθέντες απόντες από τη φιέστα δεν πολυασχολήθηκε. «Μου έκανε και εμένα εντύπωση που δεν ήταν κανείς από την ΕΟΚ (Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης)» σχολίασε. Ουδέτερη δήλωση, δίχως αφορμές για όξυνση.

Ετσι είναι ο Γκάλης. Εχει εσωτερικό μηχανισμό μερικής απώλειας μνήμης που ενεργοποιήθηκε μπροστά στην κάμερα της Novasports, μολονότι ρωτήθηκε σχεδόν για όλα τα πρόσωπα με τα οποία πιστεύουμε – ή είναι δεδομένο – ότι κοντραρίστηκε. Προτίμησε να περάσει δίπλα από τους δημοσιογραφικούς σκοπέλους. Για τον σέρβο προπονητή Ντούσαν Ιβκοβιτς; «Δεν γνωρίζω ότι δεν με ήθελε» απάντησε. Για τον πρόεδρο της ΕΟΚ Γιώργο Βασιλακόπουλο; «Εγώ δεν νιώθω κόντρα. Σε μια οικογένεια τσακώνεσαι, αλλά μετά τα βρίσκεις. Αυτά ξεπερνιούνται, είναι μικρά».

ΑΡΧΕΙΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ. Ετσι είναι ο Γκάλης: με εσωτερικό μηχανισμό που τον διατηρεί θρύλο, μακριά από τα μίζερα καθημερινά και έτοιμο ανά πάσα στιγμή να εξαφανίσει από τον ορίζοντά του τα ασήμαντα και ενοχλητικά που θα του χαλάσουν τη διάθεση. Επιλέγει να διατηρεί ζωηρές στον σκληρό δίσκο του τις θετικές παραστάσεις, όπως η αξέχαστη φιέστα του Αλεξανδρείου.

Ουδέτερα σχολίαζε και την σχεδόν εικοσαετή καθυστέρηση του συλλόγου να τον τιμήσει με τη δέουσα επισημότητα. Ο δικός του αποτελεσματικός, προσωπικός μηχανισμός διατηρούσε το παράπονο καμουφλαρισμένο. Οταν όμως η φανέλα με το Νο 6 αναρτήθηκε στην οροφή της Nick Galis Hall του Αλεξανδρείου αποκαλύφθηκε. Ο σκληρός, ο εγωιστής, ο γκάνγκστερ, ο προγραμματισμένος να πετύχει απενεργοποίησε τον προσωπικό μηχανισμό του και έκλαψε μπροστά σε 6.000 αυτόπτες μάρτυρες σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση.

ΕΙΠΕ
Είναι χειρότερα απ’ ό,τι αν έπαιζα σε παιχνίδι
Για την υποδοχή του κόσμου στη φιέστα της περασμένης Τρίτης
ΕΙΠΑΝ ΓΙ’ ΑΥΤΟΝ
Αν εγώ είμαι ο «γιος του διαβόλου», ο Γκάλης είναι ο διάβολος ο ίδιος
Ο Ντράζεν Πέτροβιτς, ο αείμνηστος «Μότσαρτ» του παγκόσμιου μπάσκετ