Τι κι αν πέρασαν 22 χρόνια, ποτέ δεν έχασε την ελπίδα και δεν εγκατέλειψε ούτε για μία στιγμή τις προσπάθειες να βρεθεί ο γιος της, ο οποίος χάθηκε στην Κω, στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Από την περασμένη Πέμπτη στα ράφια των βιβλιοπωλείων βρίσκεται το βιβλίο της Κέρι Νίνταμ, της μητέρας του μικρού Μπεν, όπου περιγράφει όλα όσα έζησε μετά την εξαφάνισή του, ελπίζοντας πως αυτό θα μπορέσει να τον φέρει πίσω.
Η φωτογραφία μιας νεαρής κοπέλας με τζιν σορτσάκι, λευκή αμάνικη μπλούζα και σανδάλια το καλοκαίρι του ’91 κάνει την εμφάνισή της στον ελληνικό Τύπο. Είχαν περάσει μόλις ελάχιστα εικοσιτετράωρα που ο 21 μηνών γιος της Κέρι είχε εξαφανιστεί. Με το βλέμμα της θλιμμένο περπατά στον επαρχιακό δρόμο του νησιού, ψάχνοντας για οποιοδήποτε στοιχείο την οδηγήσει εκεί. Και να φανταστεί κανείς ότι τρεις μήνες πριν, τη ζωή της 19χρονης Αγγλίδας στο Παραδείσι μπορούσε να τη χαρακτηρίσει κανείς ονειρική.
Πριν μπει εκείνο το καλοκαίρι, ο Εντι και η Κρις Νίνταμ, μαζί με τους δύο γιους τους, τον 17χρονο Στέφεν και τον 11χρονο Ντάνι, άφησαν την πόλη τους, το Σέφιλντ, και εγκαταστάθηκαν στην Κω, θέλοντας ένα μέλλον γεμάτο ήλιο. Εμειναν σε τροχόσπιτο στο Παραδείσι ενώ ο οικοδόμος πατέρας βρήκε δουλειά στην ανακαίνισης ενός παλιού αγροτικού σπιτιού. Λίγο καιρό αργότερα την οικογένεια Νίνταμ συμπλήρωσε η κόρη τους Κέρι με τον 18 μηνών γιο της Μπεν. Βρήκε γρήγορα δουλειά ως σερβιτόρα στο μπαρ ενός ξενοδοχείου του νησιού και νοίκιασε δικό της διαμέρισμα. Τα είχε όλα μέχρι που έχασε το πιο σημαντικό.
Η 24η Ιουλίου είναι η μέρα που η Κέρι Νίνταμ θα ήθελε να ξεχάσει. Εκείνη ήταν στη δουλειά. Ο παππούς Εντι και η γιαγιά Κρις μαζί με τους γιους και τον εγγονό έτρωγαν το μεσημεριανό στην αγροτική κατοικία στο ορεινό χωριό Ηρακλής. Ο Μπεν τους διασκέδαζε, αφού μπαινόβγαινε στον χώρο κι έπαιζε με το νερό. Οταν ο 17χρονος Στέφεν πήγε να φύγει με το μηχανάκι του, ο 21 μηνών ανιψιός του ήθελε βόλτα. Η απάντηση ήταν αρνητική, είπε στον μικρό να μπει μέσα στο σπίτι. Ο Στέφεν ήταν ο τελευταίος που είδε τον Μπεν.
Από εκείνη τη στιγμή και για 22 ολόκληρα χρόνια όλη η οικογένεια Νίνταμ αλλά και κάτοικοι του νησιού αρχικά και όλη η Ελλάδα στη συνέχεια δεν σταμάτησαν να ψάχνουν το ξανθό αγοράκι με το εκ γενετής καφέ σημάδι λίγο πάνω από το δεξί γόνατο.
Για περισσότερα από 15 χρόνια, η Κέρι Νίνταμ προσπαθούσε να πείσει τους εκδοτικούς οίκους να ενδιαφερθούν για την έκδοση ενός βιβλίου με την ιστορία του Μπεν. Η απάντηση που έπαιρνε κάθε φορά ήταν ότι το βιβλίο δεν θα είχε χάπι έντ. Το βιβλίο με το τίτλο «Μπεν» κυκλοφόρησε στις 9 Μαΐου στα βιβλιοπωλεία. «Θέλω να ανοίξω τα μάτια του κόσμου και να μας γνωρίσει, ότι είμαστε μία οικογένεια δεμένη που ουσιαστικά ενηλικιώθηκε μέσα από όλη αυτή την ιστορία. Είχαμε, βέβαια, τις κακές και τις καλές μας στιγμές, αλλά παραμείναμε στα δύσκολα μαζί», δηλώνει στα «ΝΕΑ» η Κέρι, εξηγώντας ότι το να ζει ξανά από την αρχή τα τελευταία σχεδόν 22 χρόνια ήταν οδυνηρό. «Απώτερος σκοπός του βιβλίου είναι να έχουμε ένα αίσιο τέλος στην ιστορία του Μπεν», προσθέτει η 40χρονη, η οποία σκέφτεται να μετακομίσει μόνιμα στην Τουρκία, όπου ζει ο αδερφός της, Ντάνι. «Οταν και αν αισθανθώ έτοιμη, θα μείνω στα τουρκικά παράλια, απέναντι από την Κω, για να μπορώ ανά πάσα στιγμή να πάρω το καράβι και να βρεθώ εκεί όπου ξεκίνησαν όλα».
ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΛΚΟΟΛ. Στις σελίδες του βιβλίου της, η 40χρονη σήμερα Κέρι Νίνταμ εξιστορεί πώς η ίδια βίωσε την εξαφάνιση του Μπεν. Προσπάθησε να πνίξει τη θλίψη της στο αλκοόλ, τα ναρκωτικά – κυρίως αμφεταμίνες και έκσταση – αλλά και στις εφήμερες σχέσεις. Πέντε χρόνια μετά την εξαφάνιση, εργαζόταν σε μπαρ και μέσα από τη χρήση ναρκωτικών ζητούσε καταφύγιο από τις σκέψεις εκείνες του μυαλού που γύριζαν γύρω από το παιδί. Αποτέλεσμα αυτής της συμπεριφοράς ήταν οι τεταμένες σχέσεις με τους γονείς της. Τα πρώτα χρόνια, μάλιστα, μην μπορώντας να διαχειριστεί όλη αυτή την κατάσταση προσπάθησε να αυτοκτονήσει δύο φορές.
Ούτε ο ερχομός της Λιάνας, του δεύτερου παιδιού της, που ήρθε δύο χρόνια μετά την εξαφάνιση του Μπεν, στάθηκε αρκετός για να ορθοποδήσει. Για μεγάλο διάστημα, όταν η Κέρι προσπαθούσε να ξεχαστεί, η 20χρονη σήμερα κόρη της έμενε με τον παππού και τη γιαγιά της, ζώντας από μικρή με το βάρος της αναζήτησης ενός αδερφού που δεν πρόλαβε να γνωρίσει.
ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ. Στα 11 της, η Λιάνα ξεφύλλιζε κάποια φωτογραφικά άλμπουμ και τότε έπεσε πάνω σε ένα σημείωμα αυτοκτονίας: «Πώς μπορώ να φροντίσω ένα άλλο παιδί όταν δεν μπόρεσα να το κάνω με το πρώτο μου; Κάποιος μου τον πήρε, προφανώς γιατί θα νόμιζαν ότι είμαι κακή μητέρα». Οπως δήλωσε, μάλιστα, η Λιάνα, σε συνέντευξή της στον βρετανικό Τύπο πριν από μερικές μέρες, καταλαβαίνει γιατί η μητέρα της συμπεριφερόταν έτσι: «Είναι μια δυνατή και υπέροχη γυναίκα και τη θαυμάζω πάρα πολύ. Είναι η μητέρα μου, ο πατέρας μου, ο αδερφός μου και η αδερφή μου. Είναι όλα σε ένα».