Πάμε για ραδίκια

Ξυπνούν νωρίς. Σχεδόν χαράματα. Φορούν τα ορειβατικά τους παπούτσια και με το μαχαίρι ανά χείρας εξερευνούν σπιθαμή προς σπιθαμή πλαγιές βουνών και απάτητα χωράφια. Οι φίλοι των χόρτων, που με τα χρόνια εξελίσσονται σε φυλή από άνδρες και γυναίκες κάθε ηλικίας, ξεχωρίζουν από μακριά και είναι πολλοί. Τόσο πολλοί μάλιστα, που κάποιοι από αυτούς μετατρέπουν το χόμπι τους σε επάγγελμα πουλώντας χωρίς μεσάζοντες την καθημερινή σοδειά τους σε ταβέρνες και γκουρμέ εστιατόρια.

Ανάμεσα σε αυτούς είναι και ο Σωτήρης Λυμπερόπουλος. O 32χρονος που, παρά τις σπουδές στα Οικονομικά και την προϋπηρεσία του σε μεγάλες επιχειρήσεις του εξωτερικού, γύρισε σε μόνιμη βάση στις Ράχες Μεσσηνίας, στο χωριό του, για μια νέα ζωή. Μια νέα ζωή που δεν χρειαζόταν ούτε τις πολυτέλειες της πρωτεύουσας ούτε υπερχειλισμένα ψυγεία με τρόφιμα που σαπίζουν και καταλήγουν συνήθως στα σκουπίδια.

«Λίγα χόρτα και μερικά λαχανικά είναι αρκετά για να έχεις την ποιότητα ζωής που επιθυμείς», σχολιάζει ο Σωτήρης, ο οποίος σχετικά σύντομα αποφάσισε να χτυπήσει την πόρτα μερικών από τα πιο γνωστά εστιατόρια στην Αθήνα ως ο τροφοσυλλέκτης που θα τους προμηθεύει με άγρια χόρτα της Μεσσηνίας – από ραδίκια και ζοχούς μέχρι βλίτα, καυκαλήθρες, βρούβες και πολλά ακόμα είδη.

Οι δυσκολίες ήταν αρκετές και κάθε είδους. Από τη μια, άλλωστε, είχε να αντιμετωπίσει τη δυσπιστία των επιχειρηματιών και από την άλλη το τέρας της γραφειοκρατίας που δεν μπορούσε να τον κατατάξει σε κάποια επαγγελματική κατηγορία. «Είμαι ο πρώτος που κάνει το επάγγελμα του τροφοσυλλέκτη νόμιμα και με χαρτιά. Στη συνέχεια, βέβαια, ακολούθησαν και άλλοι», υποστηρίζει ο Σωτήρης, εμπνευστής της ιστοσελίδας www.radiki.com, ο οποίος για το μάζεμα των χόρτων δεν αρκέστηκε μόνο στις προσωπικές του γνώσεις. Ισα ίσα. Μαθήτευσε δίπλα σε συγχωριανούς του, έψαξε ατελείωτες ώρες στο Ιντερνετ και πέρασε πολλές ημέρες σε εξειδικευμένες βιβλιοθήκες για να κάνει κτήμα του την τεχνογνωσία.

Το μάζεμα των χόρτων δεν είναι απλή υπόθεση. Τουλάχιστον όχι τόσο απλή όσο πολλοί ίσως φαντάζονται. Και αυτό γιατί, όπως μαθαίνουμε, χρειάζεται πέρα από γνώσεις και «ηθική». Η συλλογή τους, με άλλα λόγια, θα πρέπει να γίνεται με τον πιο φυσικό τρόπο: κόβοντας και όχι ξεριζώνοντας τα χόρτα – μόνο έτσι θα πέσουν οι σπόροι τους και την επόμενη χρονιά – και αφήνοντας τα μικρότερα σε μέγεθος να αναπτυχθούν και να μεγαλώσουν.

Για τον Αλέκο Κοκοράκη, από την άλλη, ο οποίος μαζεύει χόρτα πάνω από σαράντα χρόνια στην περιοχή της Πάρνηθας, υπάρχουν απαράβατοι κανόνες που κανείς δεν πρέπει να τους παραβλέπει. «Δεν μαζεύουμε ποτέ χόρτα από χωράφια που τα έχουν σπείρει γιατί είναι γεμάτα χημικά. Ούτε από πλατείες ή δίπλα στην άσφαλτο, όπως κάνουν πολλοί που μετά τα πωλούν στις λαϊκές αγορές. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή», σχολιάζει λίγο πριν αποκαλύψει έναν ακόμα βασικό κανόνα: το καλό πλύσιμο των χόρτων. «Πρέπει να τα περάσουμε πολλά χέρια νερό πριν τα μαγειρέψουμε. Το ιδανικό είναι να τα βάλουμε σε μια λεκάνη με νερό και μπόλικο ξίδι», επισημαίνει.

Το χόμπι του ξεκίνησε από την ηλικία των 15 ετών, τότε ακόμα που έβγαινε με τους γονείς του στο βουνό. Από τότε το αγάπησε τόσο που σήμερα, αν το επιτρέπουν οι συνθήκες, μπορεί να βγει για χόρτα μέχρι και τρεις φορές της εβδομάδα. «Αν πραγματικά σου αρέσει, μαθαίνεις γρήγορα ποια χόρτα να μαζέψεις και ποια να αφήσεις. Αν το βλέπεις σαν αγγαρεία, δεν θα το αγαπήσεις ποτέ», σχολιάζει προσθέτοντας πως πλέον έχει αναλάβει και ρόλο δασκάλου. «Με παίρνουν φίλοι τηλέφωνο και μου ζητούν να πάμε για χόρτα για να τους μάθω τα μυστικά. Δεν μπορώ να τους αρνηθώ», δηλώνει και καταλήγει πως σε τελική ανάλυση είναι μεγάλη ευχαρίστηση να βρίσκεσαι στη φύση. «Είτε μόνος σου είτε με παρέα, η ημέρα περνάει πολύ όμορφα. Αν μάλιστα μαζέψεις αρκετά, τότε γίνεται  και πιο νόστιμη».