Επιστρέφει αύριο στο σπίτι του
Ο Λευτέρης Βογιατζής φωτογραφισμένοςγια «ΤΑ ΝΕΑ» στα καμαρίνια του στο Θέατροτης Οδού Κυκλάδων το 1998
Εκεί – όπως ήταν και η τελευταία επιθυμία του, εκπεφρασμένη με κάθε τρόπο, όπως λένε οι δικοί του άνθρωποι – θα επιστρέψει αύριο στις 12 το μεσημέρι για τέσσερις ώρες. Στο άλλοτε άσημο θεατράκι της Κυψέλης, όπου το εναρκτήριο λάκτισμα για τη θεατρική θύελλα που έσπειρε τα επόμενα χρόνια έδωσε η «Σπασμένη στάμνα» του Κλάιστ, το 1982.
Εκεί όπου πρωτοσυναντήθηκε (προερχόμενος εκείνος από το Αμφι-θέατρο), με τον Βασίλη Παπαβασιλείου, που δούλευε τότε στο Θέατρο Τέχνης, για να ιδρύσουν την εταιρεία Σκηνή, που έκλεισε τριάντα χρόνια.
Για μιαν «επανένωση» που έμεινε στη μέση έγραψε – στα «Λήμματά» του στα «ΝΕΑ» – μόλις έμαθε την είδηση του χαμού του ο Βασίλης Παπαβασιλείου: «Κι όμως, δεν ξαναπαίξαμε μαζί. Λέγαμε πως κάποια στιγμή θα γίνει. Ισως δεν θέλαμε να το πάρουμε απόφαση πως φτάσαμε πια στην ηλικία “να ξανανταμώσουν οι παππούδες”. Ισως να θέλαμε να είχαμε μείνει στην ηλικία εκείνη και σ’ εκείνη την εποχή όπου, πεσμένοι στα τέσσερα, στο πάτωμα της Βασιλέως Γεωργίου, ψάχναμε τους χαμένους, υποτίθεται, φακούς επαφής του Τάκη Χορν, που αποδείχτηκε ότι βρισκόντουσαν κανονικά στη θήκη τους, εκεί, στο ράφι του μπάνιου. Ισως αυτό να ήταν τελικά όχι μια σκηνή βγαλμένη από τη ζωή, αλλά μια πρόβα για μια παράσταση που δεν έμελλε ποτέ να γίνει. Εγιναν, όμως, άλλες».
Ομως θα τον δούμε και στην ταινία «Λιμουζίνα: κωμωδία παρεξηγήσεων» του σκηνοθέτη Νίκου Παναγιωτόπουλου με τον οποίο συνεργάστηκε σε αρκετές ταινίες («Τα οπωροφόρα της Αθήνας», «Αθήνα – Κωνσταντινούπολη», «Το μελόδραμα;», «Ονειρεύομαι τους φίλους μου»). Δεν είναι λίγες οι φορές που έχει εκφράσει την αγάπη του για τον Βογιατζή «γιατί είναι εναντίον κάθε ευκολίας». Οπως είπε μάλιστα, «ο Βογιατζής δεν θεωρεί τίποτα αυτονόητο – κάτι το οποίο είναι πολύ δημιουργικό. Και δεν υποκύπτει σε καμιά αληθοφάνεια»…
ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Η κακή χωριατιά
Οι σκέψεις του για την Ελλάδα είχαν αποτυπωθεί στη συνέντευξη στα «ΝΕΑ»: «Η χώρα πηγαίνει σε έναν περίεργο χαμό, μια μιζέρια, μια αθλιότητα. Υπάρχει μια πονηριά, μια χωριατιά – με την κακή την έννοια, γιατί με την καλή είναι υπέροχη -, μια εκμετάλλευση αυτόματη. Κάθε στιγμή υπάρχουν άνθρωποι που κλέβουν. Γιατί να μην αποκτήσει εμπιστοσύνη μια κυβέρνηση που θα ξεκινήσει από την αποκάλυψη αυτών που έχουν κλέψει; Και που συσσωρεύουν πράγματα που δεν χρειάζονται διότι θα πεθάνουν – και κάποιοι δίπλα τους πεινάνε».














