Γονείς σε ρευστή εποχή χωρίς αλληλοκατανόηση

Η Δήμητρα Κολλιάκου γράφει για τον ρόλο των νέων γονέων σε μια ρευστή εποχή, όπου είναι εύκολες οι μετακινήσεις αλλά όχι η αλληλοκατανόηση. Επικεντρώνεται στη δομή της οικογένειας, στην «ταυτότητα» που διαμορφώνει η διαφυλετική υπόστασή της. Κριτικάρει το ακαδημαϊκό σύστημα, την απομόνωση όσων δεν πειθαρχούν στη διαπλοκή. Φαίνεται να νοιάζεται για τα παιδιά, τη μόρφωση και τις επιρροές τους. Τη νοιάζει επίσης το σύγχρονο μυθιστόρημα και η τύχη του – και αυτό φαίνεται όχι μόνο στις διακειμενικές αναφορές της, αλλά και στις διαφορετικές γραφές που δοκιμάζει να ενσωματώσει. Ετσι, κατορθώνει το πρωτογενές κείμενο να μοιάζει ρεαλιστικό σε σύγκριση με το εφηβικό βιβλίο του Σαμ. Η γραφή της είναι λιτή, απέριττη, θα οδηγούσε σε απόγνωση μια αναγνώστρια των «γυναικείων ευπωλήτων»· έχει εσωτερικό ρυθμό και μια αινιγματική ομορφιά, εκείνη της γοητευτικής αμακιγιάριστης γυναίκας. Ωστόσο δεν γράφει σαν γυναίκα, δεν υπάρχει τέτοια γραφή, η λογοτεχνία είναι μία. Αλλωστε, όπως η Βιρτζίνια Γουλφ, την οποία σπούδασε ο Σαμ, διεκδικεί και η ίδια το δικό της δωμάτιο, αντίθετα με τη μητέρα του Σαμ που χάθηκε μέσα στο ποτάμι με τις πέτρες στις τσέπες.

Η Κολλιάκου γεννήθηκε το 1968 στην Αθήνα, είναι απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής και διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου. Ζει και εργάζεται στη Γαλλία. Ξεχώρισε με το πρώτο της μυθιστόρημα «Θερμοκρασία δωματίου» (2006), το οποίο τιμήθηκε με το Athens Prize for Literature του περιοδικού «(δε)κατα» και με το Βραβείο Μυθιστορήματος του Ιδρύματος Πέτρου Χάρη της Ακαδημίας Αθηνών. Αλλα βιβλία της είναι το «Μαγείο» (1999) και η «Αρρώστια των βουνών» (2009).