Ωτοβλεψίες

Στην άχαρη Λεωφόρο Συγγρού, εκεί που αξίζει τον κόπο να σταματάς μόνο για να βάλεις βενζίνα, κατοικεί η απόλυτη μαγεία. Χρόνια τώρα πίστευα ότι η Σάλμα Χάγεκ έγινε ηθοποιός από ρουσφέτι και να που ο Ρόμπερτ Γουίλσον έκανε το θαύμα του χαρίζοντάς της την καλύτερη ερμηνεία της ζωής της. Είδα κι άλλα μαγικά ανάμεσα στα «Βιντεοπορτρέτα» του υπογείου και του τέταρτου ορόφου της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών, μα πιο πολύ θαύμασα την κουκουβάγια που συλλογάται υπό την επήρεια της μουσικής του Καρλ Μαρία φον Βέμπερ, τον Μπαρίσνικοφ δεσμώτη σε έναν κορινθιακού ρυθμού κίονα, την Καρολίνα του Μονακό να φέρει μια πισώπλατη μαχαιριά στη βραδινή τουαλέτα της, τη Ζιλιέτ Μπινός να αναπνέει τις μελωδίες του Νίνο Ρότα, την Γκρέτα Γκάρμπο να γεννιέται από τη σκέψη της Ιζαμπέλ Ιπέρ και τη Ζαν Μορό – Μαρία Στιούαρτ να διδάσκει το «μάθημα πρώτον» της υποκριτικής: κοίτα μέσα σου και θα βρεις τον ρόλο.

… Κάτι ευοίωνο σαλεύει μέσα στο εκδοτικό τοπίο κι ας επικρατεί η (βάσιμη) αίσθηση ότι το μεγαλύτερο θύμα αυτής της οικονομικής κρίσης θα είναι το βιβλίο. Σαράντα εννέα χρόνια μετά την πρώτη του κυκλοφορία, ο «Εξώστης», του Νίκου Καχτίτση είναι μακράν η σημαντικότερη, αισθητικότερη και καλύτερα επιμελημένη έκδοση της φετινής παραγωγής. Τα πρώτα αντίτυπα εξαντλήθηκαν γρήγορα και η δεύτερη έκδοση φαίνεται πως περπατάει πολύ ικανοποιητικά. Ολα αυτά ενθάρρυναν τις εκδόσεις Κίχλη να προχωρήσουν και στα περαιτέρω. Μαθαίνουμε ότι βρίσκεται κιόλας στα σκαριά η επανέκδοση της «Ομορφάσχημης» με επίμετρο αφιερωμένο στην εβραϊκή ταυτότητα και τον λογοτεχνικό χειρισμό της Ιστορίας. Δυστυχώς μια ωραία πρόταση για τη δραματοποίηση του «Εξώστη» προσάραξε πάνω στο γνωστό πρόβλημα της οικονομικής στενότητας. Μικρό όμως το κακό. Το σημαντικότερο για την περίπτωσή μας είναι πως ο Μεγάλος νεωτερικός της γενιάς του 1960 έρχεται ξανά για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους ή έστω για να κάνει αυστηρότερους τους όρους συμμετοχής στην ελληνική πεζογραφία. Αμποτες…

… Και γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε; Δεν πήγαμε χωρίς δεύτερες σκέψεις στο «Με δύναμη από την Κηφισιά» που ανέβασε η Ερση Βασιλικιώτη στις «Ροές». Το αριστούργημα του Δημήτρη Κεχαΐδη (φωτογραφία) και της Ελένης Χαβιαρά έχει σημαδευτεί από την εξίσου αριστουργηματική πρώτη παράσταση και τη μυθική διανομή του Λευτέρη Βογιατζή, και όμως… Η Τζίνα Θλιβέρη τα κατάφερε να επιβληθεί στον ρόλο που το 1995 στοίχειωσε με τη σκηνική φινέτσα της η Μαρία Κατσανδρή. Είχα σκεφτεί κι άλλα διάφορα περί διαγραμμάτου να σας πω επ’ αυτού. Ανοησίες. Αρκεί να το πατάς γερά το σανίδι.

… Ούτε πολύ κοντά ούτε πολύ μακριά από το θεοσκότεινο κτίριο που κάποτε το λέγανε βίλα Αμαλίας, στην καρδιά της Κυψέλης, ο Δημήτρης Αλεξάκης, γιος του συγγραφέα Βασίλη Αλεξάκη, και μια ομάδα νέων καλλιτεχνών κάνουν το δικό τους και το κάνουν καλά. Θέατρο, μουσική, εικαστικά κι ένα χαμηλών τόνων καφενεδάκι που λειτουργεί από το μεσημέρι. Στον πολυχώρο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων, όπου κάποτε οι τεχνίτες μαστόρευαν τηλεοράσεις με λυχνίες, νεαρόκοσμος και ανήσυχοι αστοί αναζητούν την Αθήνα που θα έπρεπε να έχουμε. Εκεί είδαμε τον μονόλογο «Κασσία» της Ιόλης Ανδρεάδη και με την ευκαιρία ακούσαμε το τροπάριο της Κασσιανής από την Ισιδώρα Μπουζιούρη. Φωνή ρωμαλέα, κοριτσίστικη, με θητεία στην παραδοσιακή μουσική και απείραχτη από επιτηδεύσεις. Αν δεν προλάβετε να δείτε την παράσταση, θα την βρείτε να τραγουδάει σε κάποιο εστιατόριο του Αλίμου ή ακόμη καλύτερα στη σελίδα της myspace.com/isidorab. Τσιτσάνης, Pink Martini, Εντίτ Πιαφ, και αθωότητα.