Αυτοί που τρομάζουν την Ευρώπη

Είναι οι κυρίαρχοι της Ευρώπης από την εποχή που ο Μπίσμαρκ έπιασε ένα ένα τα κρατίδια και τα έδεσε μεταξύ τους σαν χαλύβδινη καδένα. Μια καδένα που έχει τυλίξει θανατηφόρα τον κόσμο δύο φορές τον αιώνα που έφυγε, δύο φορές έχει σπάσει και πάλι έχει ξανακολλήσει με έναν στόχο: να πνίξει ξανά τον κόσμο!

«Οι Γερμανοί ξανάρχονται», εμπνευσμένος ο τίτλος του Αλέκου Σακελλάριου που όμως δεν άγγιξε ποτέ την πραγματικότητα! Γιατί; Γιατί οι Γερμανοί δεν έφυγαν ποτέ από την Ευρώπη, γιατί δεν έφυγαν ποτέ από τον κόσμο.

Το 1954, οι ιθύνοντες της ΦΙΦΑ επέτρεψαν στην ηττημένη Γερμανία να πάρει μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Αυτό ήταν! Οι Ούγγροι του Πούσκας και του Κότσις αφού συνέτριψαν τους Γερμανούς στον πρώτο γύρο τούς ξαναβρήκαν στον τελικό. Για Γερμανούς να μιλάμε τώρα; Οι Μαγυάροι ταπεινώθηκαν και έκτοτε αναζητούνται στον παγκόσμιο ποδοσφαιρικό χάρτη! Σε Μουντιάλ η ομάδα που μιλάει την ίδια γλώσσα με τον Γκαίτε, που παθιάζεται ακούγοντας τις «Βαλκυρίες» του Βάγκνερ να καλπάζουν, που υπερηφανεύεται για τον Μπρεχτ και ντρέπεται για τον Αδόλφο, έχει αγωνιστεί σε επτά από τους 19 τελικούς και έχει σηκώσει το τρόπαιο τρεις φορές!

Ανθρωποι και σκέψεις δουλεύουν σε ρυθμούς συντονισμένους, όπως ανεβοκατεβαίνουν ξέφρενα τα έμβολα μιας Porsche.

Χαλκέντεροι στην ψυχολογία, δεν σταματούν να μάχονται ακόμη και όταν… έχει αρχίσει να ψάλλεται η εξόδιος ακολουθία τους.

Η Αργεντινή του Μαραντόνα είχε προηγηθεί 2-0 στον επικό τελικό του Μεξικού. Η ομάδα του Ρουμενίγκε ισοφάρισε! Και πάλεψε μέχρι τέλους. Η Ιστορία έστεψε τον Μαραντόνα αλλά έκλεισε το μάτι στα «παιδιά» του Μπεκενμπάουερ. Τέσσερα χρόνια μετά, ο Φέλερ γελούσε και ο Ντιεγκίτο έκλαιγε σαν μωρό.

Τείχος του Βερολίνου έμοιαζε η κλήρωση των φετινών ημιτελικών για κάποιους. Μπαρτσελόνα και Ρεάλ, οι ομάδες με τους προβολείς πάνω τους τα τελευταία χρόνια. Μπάγερν και Ντόρτμουντ, σχεδόν σιωπηλές. Μόνο κάτι αναγνωριστικές βολές ανάμεσά τους, έτσι για αντιπερισπασμό. Δεν είπαν πολλά· για την ακρίβεια δεν είπαν τίποτα… στα ισπανικά. Ο,τι είπαν το είπαν στη γλώσσα τους. Στα ισπανικά μίλησαν εντός παιδιάς. Τέσσερα η μία, τέσσερα η άλλη. Και η Ευρώπη τρόμαξε ξανά.

Στο αντίπερα στρατόπεδο τώρα: ούτε η ζωή ούτε και η Ιστορία φέρνουν τα πράγματα όπως τα περιμένουμε. Και, κακά τα ψέματα, καλύτερα να έχεις απέναντί σου έναν εχθρό που να τον γνωρίζεις παρά κάποιον που πρέπει να τον μάθεις. Η Μπαρτσελόνα γνώριζε τη Ρεάλ και η Ρεάλ την Μπαρτσελόνα. Και οι δύο «πέθαιναν» από την επιτυχία! Ωσπου φάνηκε από μακριά η σκόνη των Γερμανών. Και οι «θρύλοι» σκόρπισαν όπως οι μέλισσες στο κλωτσημένο μελίσσι. Οι Γερμανοί δεν σέβονται. Οι Γερμανοί είναι σκληροί. Τον εχθρό που θα τους υποτιμήσει τον εξαφανίζουν σαν ολετήρες.

Με τον Blitzkrieg ισοπέδωσαν την Ευρώπη, με τον Blitzkrieg ισοπέδωσαν Ρεάλ και Μπαρτσελόνα.

Ομως τους κυνηγάει πάντα μια κατάρα τους Γερμανούς: εκεί που πάνε κυριαρχήσουν απόλυτα, να ένας ρωσικός χειμώνας και τους σαρώνει, να η μοιραία βουτιά σε παγωμένα νερά και μια Σταυροφορία πνίγεται από ένα τυχαίο γεγονός. Να το πάθος της Γιουνάιτεντ και ένα Κύπελλο που χάιδευαν επί έναν αγώνα τα χέρια των Βαυαρών να υψώνεται από τους Βρετανούς.

Τη Μεγάλη Τρίτη ο Μουρίνιο και τη Μεγάλη Τετάρτη ο Μέσι προσεύχονται για ένα θαύμα για τον καθένα, χωρίς να λησμονούν βαθιά μέσα τους ότι αυτοί οι ίδιοι είναι που κάνουν τα θαύματα και ο κόσμος πιστεύει στη θεά μπάλα. Αμήν!