Πώς το έλεγε το τραγούδι της Μαίρης Χρονοπούλου; Στο ’να χέρι το τσιγάρο, στ’ άλλο χέρι το μπεγλέρι; Ε, κάπως έτσι κατάφερε να κάνει θόρυβο γύρω από το άτομό της η εικονιζόμενη αοιδός ονόματι Χριστίνα Κολέτσα. Στο ’να χέρι τον Σταυρό, στ’ άλλο χέρι (είναι μικρό και δεν φαίνεται το τατουάζ) το σήμα του ΣΥΡΙΖΑ – μνήσθητί μου! Και Ιησούν και Βαραββάν; Ή και Ασλάνην και Κριθαριώτην;
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά Η κουκουβάγια και οι Κουκουβάουνες
Προς Φοίβη Αθηναίου.
Σας μεταφέρω μια επίκαιρη και διδακτική ιστορία – αναφορά σε όσους λειτουργούν πάντα με κομματικά κριτήρια και λατρεύουν – στηρίζοντας μονόπλευρα – τους «τυφλούς» τους «σοφούς». Είναι από το βιβλίο «Μύθοι για την εποχή μας» του Τζέιμς Θέρμπερ (εκδόσεις Οδυσσέας, 1982).
Μια φορά λοιπόν ήταν μια κουκουβάγια που καθότανε στο κλαδί μιας βελανιδιάς. Δύο τυφλοπόντικες προσπάθησαν να γλιστρήσουν από δίπλα, απαρατήρητοι. «Γιούχου!», είπε η κουκουβάγια. «Μας είδατε;», τραυλίσανε εκείνοι, φοβισμένοι. «Ου!», είπε η κουκουβάγια.
Οι τυφλοπόντικες το ‘βαλαν στα πόδια και είπανε στα άλλα ζώα ότι η κουκουβάγια ήταν το σπουδαιότερο και σοφότερο από τα ζώα, επειδή μπορούσε να βλέπει στο σκοτάδι και μπορούσε να απαντάει σε οποιαδήποτε ερώτηση.
«Αυτό θα το δούμε», είπε ένα πουλί, ένας καρδινάλιος, και ρώτησε μια θεοσκότεινη νύχτα την κουκουβάγια: «Τι σχήμα φτιάχνω τώρα με τα δάχτυλά μου;». «Χι», είπε η κουκουβάγια, και λάθος δεν έκανε.
«Μπορείτε να μου αναφέρετε λέξη συνώνυμη του “γελώ” ή “καγχάζω”;», ρώτησε ο καρδινάλιος. «Χω», είπε η κουκουβάγια.
«Γιατί οι άνδρες επιμένουν συνήθως σε αποτυχημένους έρωτες;».
«Χούι», απάντησε η κουκουβάγια.
Ο καρδινάλιος πέταξε στα άλλα ζώα και ανακοίνωσε ότι η κουκουβάγια ήτανε όντως το σπουδαιότερο και σοφότερο πλάσμα.
«Βλέπει και με το φως της ημέρας το ίδιο καλά, άραγε;», ρώτησε μια κόκκινη αλεπού.
«Ναι», πετάχτηκε ένας μασκαρδίνος. Τα ζώα ξέσπασαν σε γέλια και τα βάλανε με την κόκκινη αλεπού και την παρέα της και τους εξόρισαν. Μετά στείλανε αγγελιαφόρο στην κουκουβάγια και της ζητήσανε να γίνει ηγέτις τους.
Οταν εμφανίστηκε εκείνη, ήταν καταμεσήμερο. Περπατούσε αργά, πράγμα που έκανε την παρουσία της μεγαλοπρεπή, και ατένιζε γύρω με έναν αέρα εντυπωσιακής σοβαρότητας.
«Είναι Θεός!», στρίγκλισε μια κότα και οι άλλοι συμφώνησαν. Πιάσανε λοιπόν να την ακολουθούν όπου και να πήγαινε, και όταν η κουκουβάγια σκόνταφτε, σκόνταφταν και τα άλλα ζώα.
Ωσπου έφτασε σε μια ασφαλτοστρωμένη οτοστράτα και άρχισε να βαδίζει στη μέση του καταστρώματος. Δίπλα και οι άλλοι. Ενα γεράκι, σαν μοτοσικλετιστής συνοδείας, αντιλήφθηκε ένα φορτηγό να κατευθύνεται καταπάνω τους και το ανέφερε στον καρδινάλιο και αυτός στην κουκουβάγια: «Υπάρχει κίνδυνος μπροστά». «Γιούχου!», είπε η κουκουβάγια. Και ο καρδινάλιος: «Δεν φοβόσαστε καθόλου;». «Ουχί», είπε εκείνη ήρεμα, γιατί δεν μπορούσε να δει το φορτηγό.
«Είναι Θεός!», ξαναφώναξαν όλα τα ζώα, και ακόμα φωνάζανε όταν το φορτηγό έπεσε επάνω τους. Μερικά τραυματίστηκαν, τα περισσότερα όμως, συμπεριλαμβανομένης της κουκουβάγιας, σκοτωθήκανε.
Επιμύθιον: «Μπορείς να εξαπατάς πάρα πολύ κόσμο επί μεγάλο χρονικό διάστημα»!
Για την αντιγραφή,
Γεωργία Αναγνωστοπούλου, Πειραιάς
Γεωργία Αναγνωστοπούλου, Πειραιάς
Τι μας θυμίσατε με τις πτερωτές, πτηνολογικές αναλογίες σας με την πολιτική, αγαπητή Γεωργία. Εκείνο το τραγούδι με τον Ορφέα Περίδη: «Η δρακοσαλαμάνδρα / σκαρφάλωσε στη μάνδρα / ξεγέλασε τον σκύλο / και έφαγε το μήλο. / Η δρακοκουκουβάγια / βαρέθηκε τα μάγια / και κάνει στα σχολεία / δρακοζωολογία». Συμπέρασμα: όποιος νύχτα περπατεί…
«Θήρευσέ μου μια ανάσα προσωπικής δημιουργίας»
Αγαπητή Φοίβη.
Η αρχή της αφθαρσίας της ύλης, την οποία διατύπωσαν για πρώτη φορά οι αρχαίοι ατομικοί φιλόσοφοι και επαναδιατύπωσε αιώνες αργότερα ο Αντουάν Λαβουαζιέ, αν δεν έχω φυρομυαλιάσει εντελώς, λέει πως «ουδέν εκ του μη όντος γίγνεται και ουδέν εις το μη ον απόλλυται».
Η ύπαρξη αυτής της αρχής μού δημιουργεί μια απορία. Θα σας ήμουν ευγνώμων αν με βοηθούσατε να τη λύσω. Οι τράπεζές μας επί σειράν προηγουμένων ετών παρουσίαζαν στους ισολογισμούς τους, κάτω από τους οποίους υπήρχαν υπογραφές ορκωτών λογιστών, καθαρά κέρδη (μετά τις αμοιβές διοίκησης, προσωπικού, πληρωμή φόρων κ.λπ.) ιλιγγιώδη ποσά, αυξανόμενα μάλιστα από χρόνο σε χρόνο αν όχι με γεωμετρική, τουλάχιστον με αριθμητική πρόοδο.
Από τα κέρδη αυτά ένα μέρος εδίδετο ως μέρισμα στους μετόχους (εδώ και μερικά χρόνια έχει σταματήσει να δίδεται) και το υπόλοιπο, το μεγαλύτερο, έμενε στα ταμεία ως τακτικό ή έκτακτο αποθεματικό. Αυτά λοιπόν τα συσσωρευμένα αποθεματικά τι απέγιναν και σήμερα χρειάζονται ανακεφαλαιοποίηση, την οποία δεν μπορούν εξ ιδίων να καλύψουν, και γίνεται αυτό που γίνεται και κάποια στιγμή ίσως γίνει ό,τι έγινε και στην Κύπρο;
Αν λοιπόν πιστέψουμε στην ορθότητα της αρχής, η απώλεια εις το μη ον αποκλείεται. Κάπου θα υπάρχουν ή από κάποιους φαγώθηκαν. Επ’ αυτού υπάρχει απάντηση;
Ευχαριστώ για τη φιλοξενία,
πάντοτε με εκτίμηση,
Νίκος Δετοράκης, Θεσσαλονίκη
πάντοτε με εκτίμηση,
Νίκος Δετοράκης, Θεσσαλονίκη
Σε απάντησή σας, αγαπητέ Νίκο, παρατίθεται αυτούσια και περήφανη η παρουσίαση του βιβλίου «Η παραλία της Καλαμάτας» του Πέτρου Στ., ο οποίος στοχεύει, καθώς γράφει, «στον εγκλωβισμό της καθημερινότητας, της απλής στιγμής μέσα σε ποιητικές αλληλουχίες λέξεων και ρυθμών. Θηρεύει ανάσες προσωπικής δημιουργίας και απροσδόκητης ομορφιάς όπου και όταν δεν το περιμένεις. Νοσταλγεί υπόγεια, συγκινεί αθροίζοντας ό,τι διαφεύγει της προσοχής, μετεωρίζεται σε εγκεφαλικά οράματα και δεν διστάζει να μεταφράσει σε ρίγος ένα λογικό αξίωμα». Και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Οικονομικά και ποιητικά α λα ελληνικά είναι αυτά…
Google news
