[Φοίβη Αθηναίου] e-mail

Κάτω από
το παγκάκι
του παγκάκιστου

Αγαπητή Φοίβη,

Η πόλη γύρω μου με σφίγγει αδυσώπητα,
με όσα βλέπω και ακούω στις πλατείες,
αχ και να μπορούσα να δραπέτευα
σε άλλους κόσμους, σ’ άλλες πολιτείες.
Τι όμορφα που θα ‘ταν να βρισκόμουνα
σε μυθικές νεφελοκοκκυγίες.

Καθότανε στην παραλία σε παγκάκι, ο παγκάκιστος
και αναίσχυντα εξήμει άρες σε όποιον περνούσε,
χωρίς να σταματήσει να του δώσει δύο ευρώ
όπως επίμονα και με αναίδεια ζητούσε.

Είχε προκαθορίσει και ποσόν, ο ανεκδιήγητος,
ταρίφα δύο ευρώ ανυπερθέτως.
Η συμπεριφορά του δύσκολο αίνιγμα,
σταυρόλεξο, οριζοντίως και καθέτως.

Αλλοτε οι επαιτούντες με ευγένεια ικέτευαν,
για μια εκούσια μικρή ελεημοσύνη
και κατευόδωναν με ευχές και όσους δεν έδιναν
και αδιάφορα τους προσπερνούσαν με βιασύνη.
Βλέπετε, ήταν εύσημο τότε η αιδημοσύνη.

Πώς άλλαξαν τα ήθη και οι κώδικες;
Ο κυνισμός πώς έγινε συνήθεια;
Εσείς μπορείτε να μου δώσετε εξήγηση;
Γιατί εγώ δεν βρίσκω την αλήθεια.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία,
πάντοτε με εκτίμηση,
Νίκος Δετοράκης, Θεσσαλονίκη

Μετάχρονον ΥΓ: Εντούτοις, αν συνευρεθεί με την αγχίνοια / η ακραιφνής και πούρα αβελτηρία, / η μείξη καταστροφική και σαν επίνοια, / καμιά ελπίδα πια για σωτηρία.
Διηνεκώς με οδύνη θα καιγόμαστε, / στης κρίσης και απελπισίας το καμίνι. / Θα νεκρωθούν και οι εσω-χορδές που ακόμη πάλλονται, / από Μπετόβεν, Μπαχ και Παγκανίνι.

«Σου είπα: / – Λύγισα. / Και είπες: / – Μη θλίβεσαι. / Απογοητεύσου ήσυχα…». Στίχοι της Κικής Δημουλά, αγαπητέ Νίκο, ως απάντηση.

Δήμιοι με ιπποτικά αισθήματα

Αγαπητή κυρία Φοίβη, χαίρετε

Ο λόγος για τη χειμαζόμενη Κύπρο μας. Θρηνώ και οδύρομαι όταν εννοήσω τον θάνατον. Αλλο όμως να τον νιώθεις και άλλο να τον βλέπεις. Ο Λάζαρος, φίλος του Ιησού, γνώριζε ολόκληρο τον κύκλο, τον ένιωσε, τον είδε και τέλος αναστήθηκε. Δυστυχώς όμως δεν έχουμε καμίαν έγκυρη μαρτυρία ούτε από τον ίδιον μήτε από όσους ασχολήθηκαν με τα όσα έπραξε ο Ιησούς και δεν γνωρίζουμε κατά το τριήμερον ταξίδι του προς την αιώνιον ζωήν τι είδε, τι άκουσε, τι του είπαν.

Οι αγαπητοί συμπατριώτες μας Κύπριοι έφτασαν και αυτοί να αντικρίσουν τον «θάνατον» κατάματα αλλά δεν τον υπέστησαν όπως ανέμεναν οι εδώ συμπατριώτες μας του ΣΥΡΙΖΑ και των Ελεύθερων Ελλήνων του κ. Καμμένου. Το βροντερό όχι της κυπριακής Βουλής στα κελεύσματα ΕΕ και Σία, ήταν μάννα εξ ουρανού αφού τα προγράμματά τους για έξοδό μας από την Ευρώπη και επαναφορά στη δραχμή θα έμπαιναν στον δοκιμαστικό σωλήνα του πειράματος.

Δεν είμαι οικονομολόγος σαν τον κ. Τσακαλώτο, μήτε έμπειρος στις πολιτικοιδεολογικές θεωρίες όπως οι κ.κ. Λαφαζάνης και Παπαδημούλης. Ούτε επιθυμώ να είμαι εκείνος που θα εφαρμόσει τις θεωρίες τους δεδομένου ότι γνωρίζω πως θήτευσαν στο κολέγιο του Περισσού…

Εκείνο όμως που έλαβα σαν συμπέρασμα από τις φαφλατάδικες ανακοινώσεις όλων των «ειδικών» και μη σε όλα τα κανάλια είναι ότι και η Κύπρος δεν είναι αθώα περιστερά και άμοιρος των θυμάτων της οικονομικής κατάρρευσης – ιδιαίτερα εκείνων που πίστεψαν στην αύξηση των μικροκαταθέσεών τους που με κόπους και ιδρώτα εδημιούργησαν.

Μου είναι αδύνατον να αναλογισθώ τη διαλυμένη οικονομία και την ανεργία των Κυπρίων ύστερα από την έξοδο χιλιάδων εταιρειών που είχαν έδρα εκεί. Μήπως ήλθε το πλήρωμα του χρόνου να τιμωρηθούν για την επίδειξη πλούτου; Γιατί η πολιτική ηγεσία, που ασφαλώς κάτι θα γνώριζε από τους εξ απορρήτων χρηματοπιστωτικούς οίκους, δεν υποψιάστηκε βίαιη αντίδραση των ισχυρότερων ιεράκων (διάβασε Γερμανία);

Μεγάλο το λάθος της υπερβολικής εμπιστοσύνης στο κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει. Λυπάμαι τους αδελφούς Κυπρίους όταν λογίζομαι το πρεσάρισμα που από φίλους και εχθρούς υπέστησαν για να αλλάξουν, και άλλαξαν, την απόφαση της Βουλής τους.

Επικαλούμαι έναν σύγχρονο Ζολά να γράψει το «Κατηγρορώ» του κατά των αθλίων «φίλων και εταίρων μας». Οικτίρω και τους δικούς μας πολιτικούς που για ίδια οφέλη ανέλαβαν εργολαβικά την υποστήριξη του «Οχι» της κυπριακής Βουλής που εγκρίθηκε μέσα στην απόγνωσή τους, κηρύσσοντας μια νέα μετά λαβάρων εξέγερση.

Τώρα, τι θα προσάψουν άραγε στους αδελφούς μας; Μήπως ότι απεμπόλησαν την πατρίδα τους; Η σκύλευση έλαβε τέλος. Ανοίγουν δύσκολα οι πόρτες όταν η ανάγκη τις κρούει. Οι πόρτες Ρωσίας και Κίνας έκλεισαν θορυβωδώς.

Ας μη χολοσκάνε, ορισμένοι πολιτικοί έχουν διαβάσει τόσο καλά τις μεταμορφώσεις του Οβιδίου που τις παίζουν στα δάκτυλα. Η αρχή αναδεικνύει τον άνδρα. Τα άλλα όλα είναι epea pteroenta.

Με φιλικούς χαιρετισμούς,
Βασίλης Λαρισαίος

Θάνατο τους ετοίμασαν λέτε, αγαπητέ Βασίλη, οι δήμιοι; Μπα, έχουν καλές προθέσεις. Πιστέψτε τους στίχους της Μαρίας Πολυδούρη: «Οι δήμιοί σου, καλόγνωμοι, θάνατο δεν προστάζουν. / Είνε κι αυτοί από τους τιμίους σου και τους ευγενικούς! / Χαμόγελο τα χείλη τους και γλυκό λόγο στάζουν / κι έχουν κι αγάπη και σκοπούς ωραίους και ιπποτικούς».