Κάιν και Αβελ… Μίλιμπαντ

^«Θα μου λείψει. Αλλά παρότι μετακομίζει στην Αμερική, ξέρω ότι θα είναι πάντα εδώ να προσφέρει τη στήριξη και τη συμβουλή του όποτε χρειαστεί», είπε ο αδελφός που μένει για τον αδελφό που φεύγει. «Τα πάει μια χαρά» ως ηγέτης του κόμματος και «θα γίνει σπουδαίος πρωθυπουργός», είπε ο αδελφός που φεύγει για τον αδελφό που μένει. Και κάπως έτσι γράφτηκε η τελευταία(;) πράξη ενός ψυχοδράματος που ιντριγκάρει τους Βρετανούς τρία χρόνια τώρα, από όταν ο πρώην υπουργός Εξωτερικών Ντέιβιντ Μίλιμπαντ έχασε στο νήμα και προς γενική έκπληξη την κούρσα για την κεφαλή των Εργατικών από τον μικρότερο αδελφό του, Εντ.

Η ανακοίνωση του Ντέιβιντ Μίλιμπαντ ότι εγκαταλείπει την πολιτική, και το Λονδίνο, και εγκαθίσταται στη Νέα Υόρκη προκειμένου να αναλάβει τον Σεπτέμβριο επικεφαλής της φιλανθρωπικής οργάνωσης International Rescue Committee (IRC – Διεθνής Επιτροπή Διάσωσης) γέμισε τον βρετανικό Τύπο με αναφορές στον Κάιν και στον Αβελ, στον Ρωμύλο και στον Ρώμο, στον Φρόιντ και στη θεωρία του ότι «ο μεγαλύτερος αδελφός είναι ο φυσικός αντίπαλος»…

«Ο αδελφός πάντα πολεμάει τον αδελφό!», αποφάνθηκε η Μέρι Μπίαρντ, καθηγήτρια Κλασικών Σπουδών στο Κέμπριτζ. Γράφοντας στην «Γκάρντιαν», ο Στιούαρτ Τζέφρις θυμήθηκε ένα «προφητικό» άρθρο που είχε γράψει στην «Ιντιπέντεντ» η Εϊμι Ράφαελ εκείνη την αποφράδα ημέρα που πέρασε στην Ιστορία με τον τίτλο «Μίλιμπαντ εναντίον Μίλιμπαντ»: «Αν ο Ντέιβιντ χάσει τις εκλογές για την ηγεσία των Εργατικών από τον μικρότερο αδελφό του μπορεί να βιώσει όχι μόνο μια πολιτική απογοήτευση αλλά και ένα βαθύ συναίσθημα εκμηδένισης… Θα είναι καλύτερα αν νικήσει ο Ντέιβιντ. Ο μικρότερος αδελφός μπορεί να δουλέψει για τον μεγαλύτερο. Δεν ξέρω αν μπορεί ποτέ να συμβεί το αντίθετο».

Την αδελφική αντιζηλία, που θεωρούν όλοι δεδομένη, ο Ντέιβιντ και ο Εντ ουδέποτε την εκδήλωσαν δημόσια. «Η αδελφική αγάπη είναι πιο σημαντική από την πολιτική», είχε διακηρύξει ο Ντέιβιντ ανακοινώνοντας την υποψηφιότητά του για την ηγεσία των Εργατικών. «Ο Ντέιβιντ είναι ο καλύτερος φίλος μου. Τον αγαπώ βαθιά», είχε διατρανώσει ο Εντ. Μετά τη νίκη που απέσπασε ο τελευταίος, όμως, με τη βοήθεια των συνδικάτων, ο Ντέιβιντ Μίλιμπαντ απλώς έπληττε ως απλός βουλευτής. «Ηταν δύσκολο για μένα να δεχθώ ότι μπορώ να βοηθήσω περισσότερο το Εργατικό Κόμμα προσφέροντας στον Εντ όχι απλώς την απόσταση ανάμεσα στο μπροστινό και το πίσω έδρανο αλλά ανάμεσα στο μπροστινό έδρανο και 3.000 μίλια μακριά; Ναι, αλλά νομίζω ότι είναι το σωστό».  

Αναλαμβάνοντας επικεφαλής της IRC, οργάνωσης που ιδρύθηκε από τον Αλμπερτ Αϊνστάιν για τους πρόσφυγες του Ναζισμού, ο Ντέιβιντ Μίλιμπαντ πραγματοποιεί επιστροφή στις ρίζες: ο πατέρας του, ένας μαρξιστής συγγραφέας, εγγονός Εβραίων της Βαρσοβίας που εγκαταστάθηκαν κατά τον Μεσοπόλεμο στο Βέλγιο, είχε μεταναστεύσει στην Αγγλία τον Μάιο του 1940, μετά τη χιτλερική εισβολή. Μαζί με την επιστροφή στις ρίζες κάνει και μια επιστροφή στο προσκήνιο, καθώς η IRC συνεργάζεται στενά με τον ΟΗΕ: όπως επεσήμαναν οι «Τάιμς», «σύντομα θα συγχρωτίζεται πάλι με τους σπουδαίους και του καλούς του κόσμου». Οσο για την προοπτική μιας μελλοντικής επανόδου του στη Βρετανία, «ποτέ μη λες ποτέ», σχολίασε ο πρώην υπουργός Αλαν Μίλμπερν, «αλλά τοποθέτησέ το στη σφαίρα του μάλλον απίθανου».