Ενα πρωινό στον «Παρνασσό»

Με τις θήκες των βιολιών τους στον ώμο περίμεναν υπομονετικά να μπουν στην αίθουσα. Αλλά έξω από τον Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσός στην Πλατεία Καρύτση, προχθές το πρωί, δεν ήταν μόνο οι μαθητές που περίμεναν να ξεκινήσει το σεμινάριο βιολιού με δάσκαλο τον Λεωνίδα Καβάκο. Υπήρχαν κι εκείνοι που απλώς βρήκαν την ευκαιρία να δουν και να ακούσουν τον κορυφαίο μουσικό. Αλλωστε, όπως λέει και ο ίδιος, αυτό το σεμινάριο δεν αφορούσε μόνο εκείνους που γνωρίζουν μουσική. «Μου δίνεται η ευκαιρία μαζί με τους μαθητές να κάνω μια ακτινογραφία των έργων, έτσι ώστε να καταλάβει ο κάθε άνθρωπος πού, πώς και τι κρύβεται από πίσω. Γιατί αυτά τα έργα ακόμη και ύστερα από τρεις αιώνες παραμένουν επίκαιρα.

Η τεχνική αρτιότητα θεωρείται κάτι δεδομένο για τους μαθητές αυτού του επιπέδου. Και αυτό το καταλαβαίνει κανείς αμέσως μόλις ξεκινά η Κούμι Σιμίτσου. Είναι 22 ετών και ήρθε από το Τόκιο της Ιαπωνίας για να διδαχθεί, όπως λέει, «την αισθητική και τον τρόπο παιξίματος» από τον Λεωνίδα Καβάκο. Οταν ανέβηκε πάνω στη σκηνή, ο διεθνής μουσικός, για να της εξηγήσει τι ακριβώς ήθελε να κάνει, δεν χρησιμοποίησε μουσικούς όρους. Αρχισε με χορευτικές κινήσεις να την καθοδηγεί και να την παροτρύνει να παίξει χαρούμενα, λίγο πιο αστεία!

Στην 16χρονη Σβένια Στατς από την Ολλανδία εξηγούσε ότι «η ακρίβεια πρέπει να εξυπηρετεί την τελειότητα». Κι ενώ την παρότρυνε ξανά και ξανά να επαναλάβει τα σημεία του έργου όπου πίστευε ότι χρειαζόταν μια διαφορετική προσέγγιση, όταν έπαιρνε το αποτέλεσμα που ήθελε ενθουσιαζόταν επαναλαμβάνοντας «μπράβο, μπράβο». Η αισθητική του προσέγγιση στα έργα εκφραζόταν σε κάθε του οδηγία. «Παίξε σαν να μην έχεις κάτι άλλο να παίξεις. Και η σιωπή είναι πολύ σημαντική», εξηγούσε στη νεαρή Σβένια που δεν έχανε καμία κίνησή του.

Ο Τάσος Μαυρούδης, ο οποίος άφησε λίγες ημέρες το διδακτορικό του στο Λονδίνο για να βρεθεί στο σεμινάριο, έπαιξε Μπαχ με μεγάλη άνεση. Οταν τελείωσε και ανέβηκε στη σκηνή, ο Λεωνίδας Καβάκος του είπε χαρακτηριστικά: «Είσαι πολύ άνετος. Είναι δικαίωμά σου, βέβαια, αλλά ίσως να χρειάζεται λίγο περισσότερη αγωνία. Κατά την άποψή μου, αυτή η χαλαρότητα δεν βοηθάει. Ισως να χρειάζεται να δώσεις λίγη ένταση».

Η έκφρασή του μαρτυρούσε την ευχαρίστηση με την οποία δεχόταν αυτές τις συμβουλές από το «είδωλό» του. Τον κοιτούσε με δέος και επαναλάμβανε τις οδηγίες του δασκάλου. Η αφοσίωση και η ευχαρίστηση που υπήρχαν στη σκηνή της αίθουσας δεν ήταν μεγαλύτερες από εκείνες που υπήρχαν στην πλατεία. Οι ακροατές αισθάνονταν το ίδιο τυχεροί με τους μαθητές.

Ανάμεσα στους θεατές του σεμιναρίου ήταν μουσικοί οι οποίοι μπορεί να μη βρέθηκαν στους 12 μαθητές που επελέγησαν τελικά για να διδαχθούν από τον Λεωνίδα Καβάκο, όμως δεν έχασαν την ευκαιρία να τον παρακολουθήσουν. Ο Νίκος Μαυρίδης άφησε για λίγες ημέρες τη διδασκαλία του σε ωδείο της Πάτρας για αυτόν τον λόγο. Τι θα ρωτούσε τον Λεωνίδα Καβάκο, αν βρισκόταν ανάμεσα στους μαθητές του; «Πώς χρησιμοποιεί την αναπνοή του για να κατευθύνει το παίξιμό του; Πολλές φορές στις ηχογραφήσεις ακούγεται τόσο καθαρά!…».