Οταν ο Λένιν επέλεξε την Τουρκία

Οταν η αυτοκράτειρα Αικατερίνη αποφάσισε να ανοίξει νέο πόλεμο με την Τουρκία, άρχισε την προσπάθεια «στράτευσης» των Ελλήνων από τη Μολδοβλαχία. Εριξε προς τους Ελληνες «τελευταίο χαρτί» για να εξεγερθούν κατά των Τούρκων. Ο στρατηγός Μίνιχ διένειμε προκηρύξεις στις οποίες τονίζονταν: «Ολοι οι Ελληνες θεωρούν την αυτοκράτειρα της Ρωσίας ως νόμιμη βασίλισσά τους και επομένως πρέπει να ξεσηκωθούμε και να βαδίσουμε προς την Κωνσταντινούπολη, διότι δεν θα μας ξαναδοθεί τέτοια ευκαιρία»!

Τον Απρίλιο 1917 οι Δυνάμεις της Αντάντ (Βρετανία, Ρωσία, Γαλλία και Ιταλία) οργάνωσαν διάσκεψη για τη «μοιρασιά» της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Ελλάδα δεν είχε κληθεί γιατί παρέμενε στην «ουδετερότητα»!

Με το Πρωτόκολλο που υπογράφηκε στο Λονδίνο τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου στη Ρωσία περιέρχονταν: η Κωνσταντινούπολη, ο Καύκασος, η Αρμενία και μέρος των ακτών της Ανατολίας επί της Μαύρης Θάλασσας. Μετά την επικράτηση των Μπολσεβίκων η Ρωσία αποχώρησε από την Αντάντ και ο Λένιν υπέγραψε χωριστή συνθήκη ειρήνης με την Τουρκία. Με την αποβίβαση των πρώτων ελληνικών στρατευμάτων στην Τουρκία η Μόσχα χαρακτήρισε την εκστρατεία «ιμπεριαλιστική». Στο δημοσιογραφικό όργανο της Κομιντέρν «Ινμπρεκόρ» δημοσιεύθηκε άρθρο στο οποίο τονίζονταν ότι ο Βενιζέλος οδήγησε τον ελληνικό Στρατό στην Τουρκία για να εξασφαλίσουν οι Αγγλοι τα πετρέλαια της Μοσούλης.

Τη γραμμή της Μόσχας ακολούθησε και το ΚΚΕ, το οποίο οργάνωσε και διαδηλώσεις στην Αθήνα με σύνθημα «Κάτω ο πόλεμος». Στις 12 Ιουλίου 1935 δημοσιεύθηκε στον «Ριζοσπάστη» άρθρο του Νίκου Ζαχαριάδη, στο οποίο τονίζονταν τα εξής :«Η αστικοτσιφλικάδικη Ελλάδα στη Μικρά Ασία πήγε όχι ως εθνικός απελευθερωτής μα σαν ιμπεριαλιστική δύναμη, όργανο των Εγγλέζων μεγαλοκαρχαριών. Πήγαινε όχι μόνο για να διαιωνίσει τη ξενική κυριαρχία πάνω  στον τουρκικό λαό μα και να κάνει την Τουρκία αντισοβιετικό ορμητήριο. Γι’ αυτό εμείς όχι μόνο δεν λυπηθήκαμε για την αστικοτσιφλικάδικη ήττα στη Μικρά Ασία, μα και την επιδιώξαμε»!

ΚΑΙ ΤΟ ΕΠΙΜΥΘΙΟΝ

Τότε το γεωστρατηγικό παιχνίδι είχε στόχο το πετρέλαιο. Τώρα υπάρχει και το φυσικό αέριο στο οποίο στηρίζει και η Κύπρος την έξοδο από τη μακρά οικονομική κρίση που την καταδίκασε η απόφαση του Eurogroup. Τότε ο Λένιν στήριξε την Τουρκία. Τον ίδιο δρόμο ακολούθησε και ο Πούτιν, όταν οι Κύπριοι ζήτησαν οικονομική βοήθεια για να αποφύγουν την καταστροφική συνταγή της Γερμανίας με ανταλλάγματα στο φυσικό αέριο. Επέλεξε τις καλές σχέσεις με την Τουρκία αναγνωρίζοντας έμμεσα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων στο φυσικό αέριο. Και από κοντά το Ισραήλ ζήτησε συγγνώμη από την Τουρκία – παρουσία του Προέδρου των ΗΠΑ Μπάρακ Ομπάμα – για τον θάνατο εννέα Τούρκων κατά την εισβολή Ισραηλινών το 2010 στο πλοίο «Μαβί Μαρμαρά», το οποίο επεχείρησε να σπάσει τον αποκλεισμό της Γάζας. Δεν είναι άσχετη η «συγγνώμη» του Ισραήλ με το φυσικό αέριο της Κύπρου και τη στρατηγική των ΗΠΑ στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο.