[Oρκοι πίστης] Ο έρωτας περίμενε δεκατέσσερα χρόνια

Ηταν συμμαθητές στο Λύκειο, αλλά σε διαφορετικά τμήματα. Είχαν κοινούς γνωστούς, αλλά ποτέ δεν βρέθηκαν στην ίδια παρέα. Μέχρι που έπειτα από δεκατέσσερα χρόνια μίλησαν μέσω facebook και αποφάσισαν να κάνουν μια «σχολική επανένωση» μόνο οι δυο τους. Κανόνισαν να πάνε για καφέ και μετά σινεμά. Τότε  συνειδητοποίησαν ότι οι εταιρείες όπου εργάζονται ήταν η μία ακριβώς απέναντι από την άλλη. Επιπλέον, κάθε πρωί αγόραζαν καφέ από την ίδια καφετέρια, αλλά ούτε και εκεί είχαν συναντηθεί ποτέ. Τι περίεργο!

Εκείνο το βράδυ κανένας δεν είχε σκεφτεί ότι θα μπορούσε να γίνει κάτι παραπάνω. Εξάλλου είχαν βγει ως παλιοί συμμαθητές. Μετά το σινεμά ο Δημήτρης πρότεινε να πάνε μια βόλτα με το αυτοκίνητο προς τη θάλασσα. Αμέσως ένιωσαν και οι δύο ότι πέρασε από μέσα τους ηλεκτρικό ρεύμα και τα χείλη τους ενώθηκαν σαν μαγνήτες, χωρίς να προλάβουν να σκεφτούν.  

Πέρασαν δύο μήνες και η εταιρεία τηλεπικοινωνιών στην οποία εργάζεται η Αλίκη της πρότεινε να πάει στο εξωτερικό προκειμένου να στήσει από την αρχή ένα νέο τμήμα, καθώς είναι Team Leader (υπεύθυνη ομάδας) στην εξυπηρέτηση πελατών. Η σχέση τους μόλις είχε ξεκινήσει και ακόμη δεν είχαν μάθει ο ένας τον άλλον. Ωστόσο, ήταν πολύ μεγάλη οικονομική και επαγγελματική ευκαιρία για εκείνη και έτσι δέχτηκε. Ο Δημήτρης είναι Project Leader (υπεύθυνος έργου) σε εταιρεία Πληροφορικής και η δουλειά του απαιτεί ταξίδια στο εξωτερικό. Κατάλαβε αμέσως ότι δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς.

Αποφάσισαν να στηρίξει ο ένας τον άλλον και να δουν μόνο τη θετική πλευρά της κατάστασης. Μιλούσαν μέσω Ιντερνετ και ταξίδευαν κάθε δεκαπέντε μέρες αεροπορικώς, ώστε να μπορέσουν να βρεθούν έστω και για λίγες ώρες. Εντέλει, αυτή η κατάσταση τους βοήθησε να δουν ξεκάθαρα τι ακριβώς ήθελαν από αυτή τη σχέση και να επισπεύσουν τις διαδικασίες συγκατοίκησης. Η Αλίκη γύρισε στην Αθήνα και έπειτα από δέκα μήνες σχέσης αποφάσισαν να μείνουν μαζί.

«Με εκνευρίζει που δεν μιλάει πολύ. Μπορεί να κάθεται ώρες χωρίς να πει λέξη, αλλά στην πραγματικότητα δεν τον απασχολεί κάτι», λέει η Αλίκη. «Λατρεύω όμως τον τρόπο που σκέφτεται και την ευαισθησία του». Ο Δημήτρης προτρέπει κάθε φορά την Αλίκη να κόψει το κάπνισμα, αλλά εκείνη δεν το αποφασίζει. Λατρεύει το χαμόγελο και τη ζωντάνια της.
Εχουν γεννηθεί και οι δύο το 1977. Η Αλίκη έχει καταγωγή από τη Λέσβο αλλά γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά. Ο Δημήτρης είναι γέννημα-θρέμμα Πειραιώτης.

Πρόταση γάμου ουσιαστικά δεν έγινε ποτέ. Επειτα από δυόμισι χρόνια σχέσης ήταν κάτι που το συζητούσαν και το ήθελαν και οι δύο πολύ. Η πρώτη φορά που μίλησαν για γάμο ήταν την ημέρα που έκλεισαν έναν χρόνο μαζί, κάπου κοντά στα Χριστούγεννα του 2011.

Στη συνέχεια, ξεκίνησαν την προετοιμασία και την έρευνα αγοράς για την οργάνωση του γάμου, που έγινε αποκλειστικά από εκείνους. Η Αλίκη πήρε την αδερφή της Διονυσία, που έγινε και κουμπάρα της, και τη φίλη της Ρούλα και πήγαν για να διαλέξει νυφικό. Το βρήκε πολύ γρήγορα, γιατί ήξερε ακριβώς τι ήθελε. Ο Δημήτρης πήγε με τις αδελφές του για το γαμπριάτικο κοστούμι και ήταν μάλλον πιο δύσκολος στην επιλογή του.

Το προσκλητήριο ήταν δημιουργία του Δημήτρη. Ηθελε να είναι κάτι χιουμοριστικό και ταυτόχρονα να εξιστορεί ακριβώς τα γεγονότα έως τον γάμο. Αποφάσισε να γράψει κάποιους στίχους που να ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα έχοντας στο μυαλό του τη μουσική από την τηλεοπτική σειρά «Στο παρά πέντε». Μίλησε με την Ιρένε, μια φίλη γραφίστρια, η οποία τον βοήθησε να το σχεδιάσουν. Εγινε ακριβώς όπως το είχε φανταστεί.

Η Αλίκη ήθελε να γίνει η τελετή στην εκκλησία της γειτονιάς όπου μεγάλωσε και ο Δημήτρης είχε την επιθυμία να τους παντρέψει ο πνευματικός του, ο οποίος ανήκει σε άλλη ενορία. Ετσι και έγινε.  

Ο χώρος όπου έγινε η δεξίωση ήταν επιλογή και των δύο. Επειτα από πολύ ψάξιμο και με την πολύτιμη βοήθεια της Ηβης, της άλλης αδελφής της Αλίκης, κατέληξαν σε ένα ξενοδοχείο στην παραλιακή  και με σουίτα που έβλεπε στη θάλασσα.

Αποφάσισαν να μην κάνουν μπάτσελορ πάρτι, γιατί δεν πιστεύουν σε αυτό το έθιμο. Μία εβδομάδα πριν από τον γάμο οι φίλοι τους κανόνισαν ένα γλέντι σε ένα ρεμπετάδικο με δεκαπέντε περίπου άτομα. Ο φίλος τους ο Θανάσης είχε τυπώσει μπλουζάκια για τους μελλόνυμφους και τους ανάγκασαν να τα φορέσουν. Το μπλουζάκι της νύφης έγραφε «Νύφη 26/10/2012» και του γαμπρού «Γαμπρός 26/10/2012». Πέρασαν υπέροχα και τα μπλουζάκια θα τους μείνουν για πάντα.
Την ημέρα του γάμου, η Αλίκη είχε πολύ άγχος. Ξαφνικά και ως διά μαγείας το άγχος εξαφανίστηκε και τη θέση του πήραν η ευτυχία και το χαμόγελο. Μπορεί βέβαια να βοήθησε και το σφηνάκι που της έδωσαν οι φίλες της, Εύη και Κατερίνα.

Στη διεύθυνση φωτογραφίας ήταν ο Γιάννης Γουτζουρής, ο οποίος με το χιούμορ του βοήθησε το ζευγάρι να βγάλουν πολύ φυσικές φωτογραφίες και να το διασκεδάσουν πραγματικά.
Η μητέρα της Αλίκης έφτιαξε τα «νυφιάτικα», που είναι αμυγδαλωτά με ζάχαρη άχνη και σερβίρονται την ημέρα που στρώνεται το κρεβάτι στο σπίτι των μελλονύμφων. Καθώς επίσης και το «κουφέτο» που έφτιαξε η μητέρα της φίλης της, Θεώνης.

Μετά τις ετοιμασίες του γάμου, είχαν ανάγκη από πολλή ξεκούραση, οπότε επέλεξαν ένα ξενοδοχείο με σπα για να μπορέσουν να χαλαρώσουν – και έτσι πήγαν γαμήλιο ταξίδι στη Βουδαπέστη. Η Αλίκη δεν θα ξεχάσει ποτέ το βραδινό κολύμπι που έκαναν στην εξωτερική θερμαινόμενη πισίνα, στους  μείον 2 βαθμούς Κελσίου και κάτω από την πανσέληνο. Ηταν μαγευτικά.