[Δεσμοί αίματος] Δημήτρης και Ευριπίδης Κατσαρός

«Ηταν το 1989 και όλη η οικογένεια δούλευε πυρετωδώς για την εμφιάλωση του πρώτου μας ερυθρού κρασιού. Κολλούσαμε ετικέτες στο υπόγειο, σε έναν μεγάλο χώρο όπου ήταν και η κάβα, και όπως είναι φυσικό είχαμε μεγάλη αγωνία για το τελικό αποτέλεσμα. Ο Ευριπίδης, πιτσιρίκος μόλις 8 ετών, έπαιζε έξω στην αυλή. Ξαφνικά, τον βλέπουμε να μπαίνει στο υπόγειο, να παίρνει μια βαθιά ανάσα, να κλείνει τη μύτη του με τα δύο του δάχτυλα και μετά, σε τόνο μάλλον αυστηρό και εν είδει παρατήρησης, να μας λέει “Γιατί μυρίζει βανίλια εδώ;”» θυμάται σήμερα ο Δημήτρης Κατσαρός, ο οποίος παραδέχεται πως το συγκεκριμένο περιστατικό ήταν το πρώτο που τον έκανε να καταλάβει πως ο γιος του είχε πολλά από τα απαραίτητα προσόντα για να αναλάβει μελλοντικά το κτήμα. «Εμείς είχαμε ξεχάσει ότι πριν από δέκα λεπτά είχε σπάσει από απροσεξία ένα μπουκάλι, το άρωμα του οποίου είχε ποτίσει ολόκληρο τον χώρο. Η μυρωδιά της βανίλιας, που ανέφερε το παιδί, υπήρχε πράγματι και ήταν ένδειξη ότι είχαμε φτιάξει ένα πολύ καλό κρασί. Τότε άρχισα να σκέφτομαι ότι ο Ευριπίδης είχε πολύ καλή “μύτη”, πράγμα βασικό για μια επιτυχημένη πορεία στον χώρο του κρασιού».

Οι σπουδές που ακολούθησαν στη Γαλλία ήταν το αμέσως επόμενο βήμα για την εξέλιξη τόσο του Ευριπίδη όσο και της ίδιας της επιχείρησης. «Στο διάστημα αυτό ανδρώθηκε και έγινε ένας αρκετά καλός γνώστης της οινολογίας» σχολιάζει ο πατέρας του, χωρίς να κρύβει πως με την επιστροφή του γιου του γεννήθηκαν  και οι πρώτες διαφωνίες. Πράγμα μάλλον αναπόφευκτο. «Διαφορετικές απόψεις στην αρχή υπήρχαν, όσον αφορά τη δημιουργία και τη διαχείριση του κρασιού, όμως αυτές ποτέ δεν υπήρξαν αφορμή ανταγωνισμού. Ηταν αναπόφευκτες προστριβές σε μια διαδικασία κατά την οποία έπρεπε να παντρέψουμε τη δική μου πρακτική εμπειρία στον χώρο με τη δική του στέρεη επιστημονική γνώση που είχε αποκτήσει και τη γαλλική κουλτούρα στο κρασί. Νομίζω πως με τον καιρό καταλάβαμε ο ένας τον άλλον και εκτιμήσαμε ο καθένας τις γνώσεις και τις εμπειρίες του άλλου».

Για τον Ευριπίδη ωστόσο το βασικότερο όλων ήταν να βρεθεί ένα σημείο ισορροπίας και να αντιληφθεί ο ένας τι πραγματικά μπορεί να δώσει ο άλλος. «Στη συνεργασία για το κρασί ειδικότερα χρειάζεται να υπάρχει πάντα η παλαιότερη γενιά που θα έχει την πολύτιμη πείρα. Μετά θα έρχεται πάντα η επόμενη που θα κομίζει νέες γνώσεις και νέες ιδέες. Αυτό συνέβη στην περίπτωσή μας. Το κυριότερο όμως είναι πως ο πατέρας μου είχε τη σοφία να αφήσει χώρο στον γιο του και συνειδητά πλέον να καθήσει πλάι του στον ρόλο του βοηθού. Αυτό με έφερε προ των ευθυνών μου, εξασφάλισε όμως και τη συνέχεια της επιχείρησης» επισημαίνει ο Ευριπίδης, ο οποίος μπορεί τελικά να ξέφυγε από την Ιατρική, την πρώτη μεγάλη αγάπη του πατέρα του, δεν κατάφερε όμως το ίδιο και με το κρασί. «Ο πατέρας μου, αν και γιατρός, δεν προσπάθησε να με στρέψει στην Ιατρική, που μάλλον θα ήταν και το πιο συνηθισμένο. Με έπαιρνε μαζί του στο κτήμα τα καλοκαίρια και στις διακοπές των Χριστουγέννων και του Πάσχα. Αυτό από μόνο του λειτούργησε σαν ένα σχολείο. Εκεί στο κτήμα, στη φύση και στο βουνό απέκτησα τα πρώτα μου βιώματα, εκεί μυήθηκα, αυτόν τον τρόπο ζωής έμαθα και αγάπησα. Οταν άρχισαν να έρχονται οι πρώτες διακρίσεις και τα δημοσιεύματα, και βλέποντας επί χρόνια τόσο σημαντικοί άνθρωποι της χώρας να έρχονται στο κτήμα μας για να απολαύσουν τα κρασιά μας, απέκτησα και εγώ κίνητρο και περηφάνια που ήμουν μέλος αυτής της προσπάθειας. Και δεν το έχω μετανιώσει».

Από τη σχέση τους, επαγγελματική και προσωπική, δεν λείπουν ούτε τα καλά ούτε οι δυσκολίες, όπως δηλαδή σε κάθε κλασική σχέση πατέρα και γιου. «Πάνω απ’ όλα όμως είναι μια σχέση συνεργατική. Αυτό που πρυτανεύει είναι το ατέλειωτο ενδιαφέρον τού ενός για τον άλλον σε κάθε έκφανση της ζωής, και όχι μόνο στο κτήμα». Για τον Δημήτρη Κατσαρό, από την άλλη, ο Ευριπίδης έδωσε εξετάσεις και πέρασε. «Τον θεωρώ άξιο συνεχιστή της ιστορίας του κτήματος. Ηδη σήμερα το έχει μετατρέψει σε εταιρεία ικανή να ανταγωνιστεί ποιοτικά τα καλύτερα κρασιά σε παγκόσμια βάση. Η παρουσία του Ευριπίδη και η απόφασή του να ασχοληθεί με το κρασί έδιωξαν από μέσα μου κάθε αμφιβολία και κάθε δισταγμό που είχα όταν ξεκινούσα για την προοπτική που θα είχε αυτό το εγχείρημα. Και ειλικρινά με ευχαριστεί να συνεργάζομαι μαζί του και να εμπλουτίζω τις γνώσεις μου πάνω στη δεύτερη μεγάλη μου αγάπη μετά την Ιατρική, το κρασί».  

«Ο πατέρας μου είχε τη σοφία να αφήσει χώρο στον γιο του και συνειδητά πλέον να καθήσει πλάι του στον ρόλο του βοηθού. Αυτό με έφερε  προ των ευθυνών μου, εξασφάλισε όμως και τη συνέχεια της επιχείρησης» – Ευριπίδης Κατσαρός