e-mail

«Γράφουμε ένα έπος σε ομόλογα και ρέπος»

Αγαπητή Φοίβη,

Σου έχω ξαναγράψει στο παρελθόν για θέμα που το έβλεπα από την ευτράπελη πλευρά του. Το σημερινό θέμα μου όμως δεν σηκώνει αστεία. Πρόκειται για τα περιβόητα Ομόλογα Ελληνικού Δημοσίου (ΟΕΔ), μέσω του κουρέματος των οποίων έκλεψε κυριολεκτικά το ελληνικό Κράτος τις οικονομίες μιας ζωής μερικών χιλιάδων συμπολιτών μας.

«ΤΑ ΝΕΑ» παρακολούθησαν από κοντά το θέμα και δημοσίευσαν μεταξύ Μαρτίου και Ιουνίου 2012 τις προεκλογικές «δεσμεύσεις» του κ. Βενιζέλου αλλά και στελεχών της ΝΔ ότι θα επανεξετάσουν το ζήτημα της αποζημίωσης των ομολογιούχων μετά τις εκλογές. Εννοείται ότι όλοι αυτοί εψεύδοντο ασύστολα, αφού εγνώριζαν ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτε, λόγω άρνησης του Eurogroup (και τα σκυλιά δεμένα!).

Τελευταία μάλιστα ο κ. Σταϊκούρας δεσμεύτηκε σε αντιπροσωπεία του Συλλόγου Φυσικών Προσώπων Ομολογιούχων ΕΔ ότι θα συστήσει μία επιτροπή που θα διερευνήσει τις δυνατότητες ικανοποίησης των ομολογιούχων. Τώρα, γιατί αυτό μου μυρίζει εμένα οριστικό θάψιμο του θέματος;

Το κούρεμα ομολόγων του ΕΔ έπρεπε να εξαιρέσει αυτά που αγοράσθηκαν από φυσικά πρόσωπα στην έκδοσή τους, στο 100% της αξίας τους και συνολικά έως 100.000 ευρώ ανά άτομο, επειδή έπρεπε να θεωρηθούν ως αποταμιευτικές καταθέσεις, υπαγόμενες στην εγγύηση του κράτους που ισχύει για τις καταθέσεις στις τράπεζες.

Εν προκειμένω, δεν θα μπορούσαν να εγείρουν αξίωση αποζημίωσης και τα funds ή τα φυσικά πρόσωπα που, κερδοσκοπώντας, αγόρασαν αργότερα στη δευτερογενή αγορά τα ΟΕΔ σε αξία μικρότερη από την ονομαστική αξία έκδοσης και τελικά βγήκαν χαμένοι.

Το συνολικό απαιτούμενο ποσό για τις προαναφερόμενες δίκαιες αποζημιώσεις ομολογιούχων δεν ξεπερνά τα 300 εκατ. ευρώ και μπορεί άνετα να καλυφθεί με έκδοση νέων πενταετών εντόκων γραμματίων του Δημοσίου για τα μεγαλύτερα ποσά, είτε με φορολογικό συμψηφισμό για τα μικρότερα ποσά.

Το κέρδος που θα προκύψει για το ελληνικό Κράτος θα είναι πολύ μεγαλύτερο, αφού έτσι θα ανακτήσει κατά ένα μέρος τη χαμένη αξιοπιστία του. Τα παραπάνω πενταετή ΕΓΕΔ μπορούν να χρηματοδοτηθούν π.χ. από την εξοικονόμηση των μισθών των επίορκων δημοσίων υπαλλήλων, που όλο απολύονται και όλο τους κρατούν στη θέση τους, πεισματικά, οι πολιτικοί που τους διόρισαν.

Φιλικότατα, Λευτέρης Χ., Ν. Ιωνία

Λέτε να πρέπει να ακούσουμε τον «εθνικό» ποιητή και Μπετόβεν Καρβέλα, αγαπητέ Λευτέρη; Να το πάρουμε ως εξής το τροπάριο: «Ομόλογα και μετοχές / Τραπεζικές επιταγές / Και μετρητά σε τράπεζες της Ελβετίας / Παιδιά της Τούμπας και της Νέας Ιωνίας (σ.σ.: ε ρε, τα έχει δει όλα ο ποιητήηηηης! – μα τι κάνει; μασάει φύλλα;) / Εμείς δεν είχαμε ποτές / Ούτε απαιτήσεις ούτε βλέψεις υψηλές / Γλεντάμε, γελάμε, τρελά αγαπάμε / Πολίτες Βήτα διαλογής / Γλεντάμε, γελάμε, με λίγα την περνάμε». Βέβαια, εδώ πρόκειται για οικονομίες μιας ζωής και δεν σηκώνουν… καρβέλειες λογικές. Να πέσουμε στα πιο βαριά; Οπως το άσμα του Γιώργου Μαργαρίτη: «Και δουλειά μου ‘κοψαν και μισθό / Τρόικα και ΔουΝουΤου / Τραλαλά, εγώ θα επωμισθώ / Τις λαδιές του δυνατού / Και παίρνω την κιθάρα / καλώς τα τα χαμπέρια / Ομόλογα στη σχάρα / Θα τρώμε εσύ κι εγώ». Εκτός πια αν πάρουμε τα βουνά – και ό,τι μας βρίσκεται πρόχειρο, μαζί με τον Τζίμη Πανούση με τ’ όνομα: «Γράφουμε ένα νέο έπος / σε ομόλογα και ρέπος. / Φάτε τους!»

Στην «αναπαυτική» στάση κλαρίνο

Αγαπητή κυρία Φοίβη Αθηναίου,
καλημέρα,

Μήπως εσείς που έχετε τα μέσα και μπορείτε να γνωρίζετε τα πρωτόκολλα και τα σαβουάρ βιβρ του ελληνικού Κράτους μπορείτε να εξηγήσετε ένα περίεργο φαινόμενο που παρατήρησα τις προάλλες, μέσω τηλεόρασης φυσικά, διότι δεν είμαι εκεί, στην Αθήνα;

Είδα λοιπόν, με έκπληξη μεγάλη και απορία, στον τηλεοπτικό μου δέκτη τη φρουρά του Μεγάρου Μαξίμου, την ώρα που προσέρχονταν για να συναντήσουν τον Πρωθυπουργό μας οι της τρόικα, είδα όπως έγραφα τη φρουρά να χαιρετάει. Ξέρετε, αυτές τις τυπικές χαιρετούρες όπως γίνεται με επισήμους, αρχηγούς κρατών και άλλους, σε στάση προσοχής.

Τι είναι η τρόικα και τους χαιρετούν (εκτός αν είναι από… ευγένεια); Να χαιρετήσουν πρωθυπουργούς, υπουργούς, μέλη της ελληνικής Βουλής ή και ξένων κυβερνήσεων να το καταλάβω. Αλλά να χαιρετούν την τρόικα, κάποιους δηλαδή υπαλλήλους στην πραγματικότητα, δεν είναι παράξενο; Αυτό ορίζει το πρωτόκολλο; Να στέκονται προσοχή;

Εκτός αν αυτοί πλέον είναι η κυβέρνησή μας και δεν το ξέρουμε όλοι οι υπόλοιποι!

Με εκτίμηση, Λάζαρος Αναγνωστίδης, Θεσσαλονίκη

«Να ‘χα, λέει, ένα τόσο, ένα τόσο, / ένα τόσο, ένα τόσο δα κλαρίνο, / και να ξέρω να σου παίξω, να σου παίξω, / να σου παίξω κάποιο τραγουδάκι φίνο. / Να ‘χα, λέει, το κλαρίνο, το κλαρίνο, / το κλαρίνο που τρελαίνει τα ζουμπούλια, / να μερακλωθούν με μάμπο, μ’ ένα μάμπο, / μ’ ένα μάμπο, ο Αυγερινός κι η Πούλια», που τραγουδούσε, αγαπητέ Λάζαρε, και ο Ντίνος Ηλιόπουλος στην ταινία «Τρεις κούκλες κι εγώ». Ε, αυτό, το κλαρίνο δηλαδή, σε στάση – προσοχής – μπροστά στην τρόικα λέει. Δεν λέει; Αφήστε αυτό το «να σου παίξω ένα τραγουδάκι φίνο».