Η δύναμη του ποδοσφαίρου

«Στις 22 Ιουνίου 1986 από θαύμα δεν μετατοπίστηκε ο άξονας περιστροφής της Γης…».  Εκεί προς το σούρουπο εκατομμύρια άνθρωποι στο νότιο ημισφαίριο (και όχι μόνο) αναπήδησαν με πάθος προκαλώντας ένα μικρό σεισμό. Τι είχε συμβεί; Στο στάδιο Αζτέκα ο Μαραντόνα νικούσε τους μισητούς (για τους Αργεντινούς που μετρούσαν νεκρούς στον πόλεμο των Φόκλαντ) Αγγλους.

Αυτή είναι η δύναμη του ποδοσφαίρου: να ξεχνάς τον πόνο από τις πληγές σου και να εκδικείσαι αναίμακτα τον εχθρό που σου τις άνοιξε.

Habemus Papam και μάλιστα Πάπα Αργεντινό, συμπατριώτη του Μαραντόνα σαν να λέμε, αλλά και του Μέσι, και μάλιστα οπαδό της Σαν Λορέντσο. Κατά την ανακοίνωση της εκλογής του Ποντίφικα κάποιες εφημερίδες χρησιμοποίησαν τίτλους ποδοσφαιρικούς: «La mano de Dios», έγραψε η «Μάρκα» και ουδεμία σχέση είχε ο τίτλος της με το… χέρι που οδήγησε τον Φραγκίσκο στον θρόνο του. «Το χέρι του Θεού» ήταν εκείνο του θεού Μαραντόνα που είχε τιμωρήσει τότε τους Αγγλους και μεταφορικά τώρα είχε εκλέξει τον προκαθήμενο της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Και ο Μέσι στο Διαδίκτυο έσπευσε να πανηγυρίσει για τον συμπατριώτη του, εκπρόσωπο του Θεού επί της Γης, γνωρίζοντας καλά πως αυτός ο ίδιος είναι ένας «θεός» αυτή τη σκοτεινή και παράξενη εποχή.

Γιατί το ποδόσφαιρο είναι και θρησκεία!

Αυτή είναι η δύναμη του ποδοσφαίρου…

Μια ανθρωπότητα που δεν βρίσκει τον τρόπο να ξαναφτιάξει τον κόσμο γύρω της, αμφισβητώντας κάθε μορφή θείου με το οποίο αδυνατεί να επικοινωνήσει, προστρέχει στα είδωλα τα ανθρώπινα. Επινοεί καινούργιες μονάδες για τη μέτρηση της πίστης και ασπάζεται νέους θεούς: τον Μέσι, για παράδειγμα, τον Ρονάλντο…

Σημεία των καιρών; Ισως. Κάθε εποχή όμως είχε τα πάθη της για την «ανθρώπινη υπόσταση του Θεού». Στην εποχή του Ιουστινιανού η Στάση του Νίκα μέσα από τον Ιππόδρομο άρχισε και λίγο έλειψε να ανατρέψει τα δεδομένα της Αυτοκρατορίας. Οι αρματοδρόμοι, ή κάποιοι από αυτούς, λατρεύονταν τότε σαν θεοί. Και αλίμονο σε όποιον τους «ακουμπούσε».

Σήμερα στο άσυλο που προφέρει η «εκκλησία του ποδοσφαίρου» καταφεύγουν και απατεώνες και άγιοι και αμαρτωλοί. Ενας προεδρικός θώκος σε ομάδα με λαϊκό έρεισμα εξασφαλίζει ισχυρή ασπίδα ικανή να αποκρούσει τα επερχόμενα βέλη του νόμου ή των οικονομικών αντιπάλων. Χωρίς πάντα το αποτέλεσμα να είναι εξασφαλισμένο, όμως εξασφαλισμένη είναι η προβολή και αναγνωρισιμότητα

Αυτή είναι η δύναμη του ποδοσφαίρου…

Γιατί το ποδόσφαιρο λειτουργεί και σαν μεγεθυντικός φακός για τους κώνωπες της ζωής, οι οποίοι υπό το κάτοπτρό του φαντάζουν σαν θηρία σε οπαδούς και αντιπάλους κι ας είναι στην πραγματικότητα έντομα ενοχλητικά και έντομα ενοχλητικά παραμένουν έως το βιολογικό και… ποδοσφαιρικό τους τέλος.

Θυμηθείτε τον Μπερλουσκόνι προ Μίλαν, τον Αμπράμοβιτς προ Τσέλσι, τον Σαλιαρέλη και τον Κοσκωτά προ Ολυμπιακού. Και ακόμη: ο άρχοντας Ανιέλι ως πρόεδρος της Γιουβέντους μνημονεύεται κατά πρώτον και κατόπιν ως ιδιοκτήτης της FIAT.

Και ως επίλογος: Κάποιος Κατίδης χαιρέτησε όπως χαιρετούσαν οι αλήστου μνήμης μακελάρηδες των λαών του περασμένου αιώνα σε έναν ήσσονος σημασίας  αγώνα για το παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα. Και αυτός ο άφρων Κατίδης, ο μικρός, ο αφελής, αίφνης «μεγάλωσε» και πέταξε ψηλότερα από τους χαρταετούς της περασμένης Δευτέρας, που ήταν Καθαρή, και χάθηκε σαν καπνός…

Αυτή είναι η δύναμη του ποδοσφαίρου!