Αντρέας και Τεύκτρος Μιχαηλίδης

«Μου έκανε πάντα εντύπωση η φιλοσοφική διάθεση που είχε ο Αντρέας. Από παιδί ήταν ικανός να κάθεται με τις ώρες απομονωμένος, χωρίς να δίνει καμία σημασία στον χρόνο που περνούσε. Μια φορά, μάλιστα, που τον βάλαμε να κάτσει μόνος του σε μια καρέκλα γιατί τσακώθηκε με τον ξάδελφό του, την είχε καταβρεί τόσο με τη μοναξιά του που, όταν πήγα να τον πάρω, μου λέει “θα κάτσω λίγο ακόμα τιμωρία”», θυμάται με έκπληξη ακόμα και σήμερα ο συγγραφέας, που μεταξύ γέλιων και πειραγμάτων με τον γιο του («μάλλον αφασία θα το έλεγα εγώ, παρά φιλοσοφική διάθεση», σχολιάζει ο Αντρέας) δεν παραλείπει να αναφερθεί και στα χρέη ψυχολόγου που εκτελεί εδώ και χρόνια το παιδί του. «Γίνεται εξομολόγος του καθενός. Και το περίεργο ξέρεις ποιο είναι; Σχεδόν ποτέ δεν το επιδιώκει ο ίδιος. Είναι σαν να του έχεις καρφώσει μια ταμπέλα στο κεφάλι που λέει πως αν έχεις πρόβλημα, τότε πας στον Αντρέα να το εξομολογηθείς».

Η σχέση των δυο ανδρών, στενή και με πολλές κοινές αναφορές, χτίστηκε πάνω στη θεωρία των ανοιχτών θυρών. Ποτέ ο ένας δεν έκρυψε από τον άλλο σκέψεις, ανησυχίες ή ακόμα και παράπονα. «Ο,τι είχαμε να πούμε ο ένας στον άλλον το λέγαμε. Ακόμα και στην εφηβεία, που υπήρχε αντιδραστικότητα εκ μέρους μου, δεν αρνήθηκε ποτέ να με ακούσει. Τώρα που το σκέφτομαι πιο αποστασιοποιημένα, θεωρώ πως η σχέση μας πέρασε πολλές φάσεις. Στην πρώτη ο πατέρας μου έμοιαζε με τον μεγάλο αρκούδο που μάθαινε στο μικρό του πώς να πιάνει ψάρια, πώς να επιβιώνει. Η αμέσως επόμενη φάση είναι αυτή κατά την οποία μπαίνουν τα πρώτα ερωτηματικά και η αμφισβήτηση της σχέσης. Υπάρχει και μια περίοδος από τα 14 έως τα 22 που είναι πιο διευρευνητική και για τους δυο μας. Από την ηλικία αυτή όμως και μετά η επικοινωνία έχει αποκατασταθεί πλήρως», τονίζει ο Αντρέας που παρομοιάζει τη σχέση με τον πατέρα του με το φαινόμενο της ωσμωτικής ισορροπίας στη χημεία. «Η ροή της σχέσης από τη μια πλευρά βρίσκεται σε ισορροπία με τη ροή της σχέσης από την άλλη πλευρά. Ε, κάπως έτσι νιώθω πως είμαστε και εμείς».

Η αγάπη τους για το γράψιμο είναι ένας από τους πολλούς συνδετικούς κρίκους της κοινής τους ζωής. «Υπήρχε μάλλον στο DNA του. Με τη διαφορά ότι εγώ άρχισα να γράφω στα 50 μου ενώ ο Αντρέας πριν από τα 20», διευκρινίζει ο Τεύκρος Μιχαηλίδης που σε κάθε ευκαιρία διαβάζει τη δουλειά του Αντρέα. «Εκείνος βέβαια με διορθώνει περισσότερο απ’ ό,τι εγώ εκείνον. Στο γλωσσικό ειδικά κομμάτι τον εμπιστεύομαι πολύ. Στο περιεχόμενο είναι πιο δύσκολα τα πράγματα γιατί οι ιδέες μας είναι διαφορετικές. Το μόνο που μπορώ να του πω είναι “μ’ αρέσει ή δεν μ’ αρέσει” και μέχρι εκεί. Δεν μπορώ να μπω στο πνεύμα της δημιουργίας του».

Οσο και αν ο Τεύκρος Μιχαηλίδης πιστεύει πως την αγάπη για τη γλώσσα δεν την κληροδότησε αυτός στον Αντρέα, ο γιος του έχει μάλλον διαφορετική άποψη. «Αυτή η ιστορία πάει πολύ πίσω, στα χρόνια που ακόμα ήμουν παιδί. Μου διάβαζε πάντα ελληνική μυθολογία, Ιούλιο Βερν, τους “Τρεις Σωματοφύλακες” και όλα αυτά, όπως αποδείχτηκε στην πορεία, έγραφαν στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Μέχρι και σήμερα έχω τις κασέτες με τον “Ολιβερ Τουίστ” και το “Ταξίδι στο κέντρο της Γης” που μου αγόραζε. Τίποτα δεν προέκυψε τυχαία».

Παρά τα κοινά τους ενδιαφέροντα, τα βιβλία, τα αστυνομικά μυθιστορήματα και η αφήγηση δεν μονοπωλούν τις συζητήσεις τους. «Μιλάμε για όλα τα θέματα εκτός από τη μουσική. Για σινεμά, για θέατρο, για επιστημονικά θέματα, για τις εξελίξεις. Στο μόνο που πραγματικά δεν έχουμε τίποτα να πούμε είναι η μουσική. Εγώ ακούω από ροκ μέχρι μέταλ και μείξεις αυτών των ειδών, ενώ ο πατέρας μου ακούει κομμάτια νουβέλ βαγκ, σίξτις και σέβεντις» υποστηρίζει ο Αντρέας. «Στο μόνο που συμφωνούμε είναι πως κανείς μας δεν αντέχει τα λαϊκά δημώδη» σχολιάζει, διευκρινίζοντας πως το πιάνο που έχουν λίγα μέτρα πιο μακριά υπάρχει κυρίως για διακοσμητικούς λόγους. «Για να βάζουμε πάνω φωτογραφίες και μπιμπελό. Με άλλα λόγια, το έχουμε κάνει ένα κανονικό ακουμπιστήρι».

Οταν η κουβέντα φτάνει στις διαφορές των δυο ανδρών και στα σημεία τριβής της σχέσης τους, τα πράγματα ξεκαθαρίζουν κατευθείαν. «Ο πατέρας μου είναι οργανωτικός άνθρωπος σε αντίθεση με μένα. Είναι πειθαρχημένος. Θα πει “θα γράψω” και θα γράψει. Θα πάρει στα χέρια του όλη τη βιβλιογραφία, θα τη διαβάσει και μετά θα γράψει μέχρι να τελειώσει. Κάποια στιγμή μάλιστα είχαμε να παραδώσουμε ένα διήγημα για έναν συλλογικό τόμο. Από την ανοργανωσιά μου το γράψιμο το έκανα τελικά σε δυο ημέρες. Εκείνος, δε, το είχε γράψει και του είχαμε κάνει κιόλας ένα πέρασμα. Εγώ αυτό δεν το έχω καταφέρει ακόμα και το θαυμάζω πολύ».