[Στην ανάπαυλα] Ο χαιρετισμός στα γήπεδα και το χέρι στις τράπεζες

Στον λαιμό μού κάθησε η λαγάνα Καθαροδευτεριάτικα. Το ραπανάκι κόμπος. Δεν πρόλαβα να χωνέψω την ξανάστροφη της κυρίας Καγκελαρίου στην Κύπρο και είδα το χέρι του Κατίδη να σηκώνεται σε ναζιστικό χαιρετισμό.

Δεν θέλει πολύ ο άνθρωπος ο κλινήρης του ΔΝΤ και της Λαγκάρντ. Ερχεται και σαλτάρει. Και δεν φτάνουν τα γεγονότα, είναι που αμέσως πυροδοτούνται τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κι αρχίζουν τα πανηγύρια.

Αλήθεια πώς προλαβαίνουν κι έχουν σε χρόνο μηδέν όλοι τόσο κατασταλαγμένη άποψη για το οτιδήποτε; Βρίσκουν ποιος φταίει, πόσο φταίει, πώς πρέπει να τιμωρηθεί, τι ήταν αυτό που προκάλεσε το γεγονός, τι επιπτώσεις θα έχει το γεγονός και τι θέση πρέπει να πάρει η κυβέρνηση. Ολα αυτά με το λάχα λάχα του κατεπείγοντος.

Προσπαθώ να βγάλω άκρη. Ομολογώ πως δεν έχω την ικανότητα του Νεοέλληνα στην άμεση αντίδραση κι αυτόματη εξυπηρέτηση.

Από τη μια η κυνική, εκδικητική, σχεδόν δολοφονική, στάση Μέρκελ – Σόιμπλε, που όχι μόνο στραγγαλίζει μια χώρα αλλά της δίνει και τη στραγγάλη να το κάνει μόνη της. Και από την άλλη, κι αυτή η νήσος. Τι πλυντήριο! Τι σαβούρα μαύρου κρίματος μάζεψε στα ταμεία της! Καταδέχτηκε να γίνει η πλύστρα πάντων των Ευρωπαίων και πασών των Ρωσιών. Αυτές οι οφσόρ, ένα παρθένο δάσος στη Μεγαλόνησο.

Μπορεί να είναι άσχετο πάντως, δεν ξέρω εσείς, εγώ δεν είδα κανέναν αετό να παίρνει ύψος προχτές στην τηλεόραση. Το μόνο που σηκωνότανε και ξανασηκωνότανε ήταν το χέρι του Κατίδη. Ενα χέρι υπερθέαμα. Το τι είχε κεντημένο απάνω του. Αστρα, πουλιά, γκόμενες, κάτι κινέζικα ιδεογράμματα, ένα σύνθημα γύρω στον αφαλό και στον σβέρκο μια κορόνα. Ολα αυτά έγχρωμα, τεχνικολόρ. Ελληνιστί «τρικολόρε ματζουράνα».

Απ’ την άλλη πάλι, διαβάζεις την επιστολή-μετάνοια, και βλέπεις: Παιδί προσφύγων, ετεροθαλής αδελφός στο Πουέρτο Ρίκο, «δεν είμαι φασίστας». Εκεί είναι που ο Μιχαλολιάκος κατέβασε τη συμπαράστασή του από το σάιτ του.

Δεν βγάζεις άκρη. Ή μάλλον χάσαμε την άκρη. Λες κι αυτό το απότομο πέρασμα από την ασυδοσία στην επιτήρηση να μας διέλυσε και το τελευταίο ίχνος κοινωνικού ιστού και παιδείας που μας είχαν απομείνει. Εκανε τα πρόσωπά μας αντίγραφα γκλόσι εξωφύλλων, τις φωνές μας κραυγές ασυνεννοησίας, τα παιδιά μας παιδιά ενός άλλου κόσμου με μια γλώσσα που δεν κατανοούμε, τις ελπίδες μας μαυροφορεμένες κλαίουσες γεροντοκόρες και τον ύπνο μας μια εφιάλτη και μια βραχνά.

Πώς το ‘χεις όμως που εγώ βαθύτερα πιστεύω πως το χέρι που σηκώνεται σε ναζιστικό χαιρετισμό δεν είναι του Κατίδη; Είναι της Μέρκελ. Και η κόρη η κεντημένη στο παραφουσκωμένο μπράτσο του δεν είναι το κορίτσι του. Είναι η μετανοούσα η Μαγδαληνή.

Δεν βγάζεις άκρη. Μόνο τα άκρα πανηγυρίζουν αλαλάζοντας. Πανευτυχή που δύνανται να μπαίνουν με το άστε ντούε και να κάνουν ό,τι θέλουν στου κάθε «Κατίδη το κεφάλι».