Σάρον Στόουν: Τέλος οι δίαιτες πριν από τα γυρίσματα

Στα 55 της χρόνια η Σάρον Στόουν ελάχιστα διαφέρει  από τη νεαρή ηθοποιό από την Πενσυλβανία που όταν ταξίδευε έβαζε στη βαλίτσα της «μονάχα μια αλλαξιά στρινγκ, ένα διαβατήριο, κάτι σε μαύρη απόχρωση και λίγο ύφος».

Τώρα πια βέβαια παραδέχεται ότι κάποια πράγματα στη ζωή της έχουν αλλάξει σχεδόν ριζικά. Οπως για παράδειγμα οι εξαντλητικές δίαιτες που έκανε πριν από κάθε ταινία. «Στα νιάτα μου πριν από κάθε ρόλο έχανα 9-11 κιλά. Κάποια στιγμή όμως πέταξα όλα τα στενά μου ρούχα και είπα στον εαυτό μου πως αυτό δεν έπρεπε να συνεχιστεί άλλο. Ηθελα να είμαι ευτυχισμένη, να έχει η ζωή μου συνοχή. Μέσα από αυτή τη συνοχή αποφάσισα ότι στο εξής θα είμαι και επιτυχημένη και ελεύθερη», σχολιάζει η ηθοποιός σε συνέντευξή της στους «Σάντεϊ Τάιμς».

Από φτωχή οικογένεια και με μητέρα την οποία λάτρευε για το ιδιαίτερο γούστο της, η Σάρον Στόουν ξεκίνησε την καριέρα της την ημέρα που οι συμμαθητές της τη δήλωσαν, χωρίς εκείνη να το γνωρίζει, υποψήφια στα τοπικά καλλιστεία. «Οταν το έμαθα έκλαιγα ασταμάτητα. Ηταν το χειρότερο πράγμα που θα μπορούσε να μου συμβεί», θυμάται σήμερα η ηθοποιός που υποστηρίζει πως ο θείος της, βετεράνος του Πολεμικού Ναυτικού, ήταν τελικά αυτός που κατάφερε να της αλλάξει γνώμη. Το χρηματικό έπαθλο άλλωστε και η υποτροφία για σπουδές που θα κέρδιζε αν έβγαινε νικήτρια ήταν μεγάλο δέλεαρ. «Σε έχω για αρκετά έξυπνη ώστε να κερδίζεις», της είπε και η Στόουν χωρίς να το πολυκαταλάβει έκανε το πρώτο βήμα στον χώρο του θεάματος.

Από τότε μέχρι και σήμερα στη ζωή της έχουν γραφτεί πολλά κεφάλαια. Ανάμεσα σε αυτά ο ρόλος της στην ταινία «Βασικό ένστικτο», η υποψηφιότητά της για Οσκαρ, αρκετές αποβολές και προσφάτως μια εγκεφαλική αιμορραγία που, όπως υποθέτουν οι γιατροί, οφείλεται σε μικρά εγκεφαλικά που εδώ και χρόνια πάθαινε χωρίς να το αντιλαμβάνεται.

«Επεσα από τον καναπέ, χτύπησα το κεφάλι μου στο πάτωμα και έμεινα εκεί χωρίς αισθήσεις για πολλή ώρα. Οταν με πήγαν στο νοσοκομείο οι γιατροί νόμιζαν ότι ήταν ψευτοκαμώματα μιας ντίβας. Πέρασε αρκετή ώρα ώσπου οι φίλοι μου να τους πείσουν πως οι άνθρωποι δεν συνηθίζουν  να υποκρίνονται τους αναίσθητους για 23 ώρες».