Οταν ο πρωταθλητισμός χάνει τον δρόμο για το σχολείο

Χρήμα, αυτοκίνητα, γυναίκες, ζωή μέσα στη χλιδή. Ιδού κάποια από τα ιδανικά ορισμένων νέων της εποχής, αυτών που θεωρούν ότι ο αθλητισμός είναι ένα διαβατήριο για κοινωνική άνοδο και εισιτήριο αναγνωρισιμότητας.

Μία μεγάλη μερίδα αθλητών που μεγαλώνουν στα γήπεδα είναι παιδιά που γνώρισαν μια επίπλαστη ευημερία, μεγάλωσαν με τα μπόνους του χρήματος και βίωσαν τις ανέσεις της αθλητικής ζωής. Πάει να πει, ξενύχτια, ακριβά αυτοκίνητα με πολλούς ίππους που σηκώνουν μπόλικη σκόνη όταν μαρσάρουν στα προπονητήρια και «πιπίνια», μοντέλες με «πλούσια τα ελέη» σε δημόσια θέα. Αθλητές και αθλήτριες ξημεροβραδιάζονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, φλερτάρουν, ανεβάζουν βιντεάκια, παρακολουθούν σαν τρελοί τις τάσεις της μόδας και τα εξεζητημένα χτενίσματα και «ζωγραφίζουν» το κορμί τους με κάθε μορφής τατουάζ. Ακόμη και στα πλέον απόκρυφα σημεία. Σαν μικροί… Μπέκαμ ανάμεσά μας. Γίνονται αστέρες προτού βγουν από το αυγό τους, πασχίζουν να κερδίσουν τη ζωή ή να μπουν σε κάποιο εκπαιδευτικό ίδρυμα επενδύοντας στον τυφλό πρωταθλητισμό και όχι στη γνώση που θα τους γέμιζε το κεφάλι. Οταν το αποφασίσουν, είναι ήδη αργά.

Συνέβη και με τον Κατίδη, μια μικρογραφία της (αθλητικής) κοινωνίας μας. Η πιτσιρικαρία μπαίνει με «χίλια» στα στάδια με στόχο να φτιάξει το μέλλον της. Ορισμένες φορές η οικογένεια τους σπρώχνει, γονείς θέλουν να βγάλουν τα απωθημένα τους και βλέπουν το βλαστάρι τους σαν σούπερ ταλέντο. Προπόνηση, προπόνηση, προπόνηση. Ο ιδρώτας ποτάμι. Ο γυμναστής ή ο προπονητής «ακουμπούν» πάνω στο παιδί και ουσιαστικά «όλο το σύστημα» κερδίζει από μια πιθανή μελλοντική διάκριση. Ταυτόχρονα, η επένδυση στην αλόγιστη άσκηση συνεπάγεται αδιαφορία για τη γνώση. Τα βιβλία απουσιάζουν. Αθλητές χωρίς παιδεία, δίχως κουλτούρα, γίνονται αρνητικοί πρωταγωνιστές. Ατομα που ζουν στον δικό τους κόσμο, σε μια γυάλα και είναι τα χρυσόψαρα του πρωταθλητισμού. Σε μια ζωή που επιλέγουν και τους επιλέγει, σε έναν δρόμο που δεν τους επιτρέπει να δουν τίποτα πέρα από την προσωπική διάκριση και την αφοσίωση στον στόχο. Από μικροί στον πρωταθλητισμό, χωρίς τα εφόδια να δουν πέρα από τις γραμμές και έξω από τα κουλουάρ.

Καφές, μπουζούκια, βόλτες, η ζωή τους όλη. Ενώ θα μπορούσαν αν ωρίμαζαν νωρίτερα να συνδύαζαν το ταλέντο με τη γνώση. Και να άνοιγαν για το μέλλον περισσότερους δρόμους, να διέθεταν ουσιαστικότερα προσόντα.