Κάν’ το όπως το μπάσκετ

Ενα άλμα πιο γρήγορο από τη φθορά, επειγόντως, για το ποδόσφαιρό μας!

Βάλε κάτω τα πράγματα και στύψε την καθημερινότητα μιας εβδομάδας για να γράψεις ένα σχόλιο. Τι θα βγάλεις; Μπόλικες σταγόνες Μπαρτσελόνα, χυμό από Τσάμπιονς Λιγκ, άντε και κάποιες σταλαγματιές Ευρωλίγκας. Ο,τι απομείνει το πετάς. Κι από ελληνικό ποδόσφαιρο τίποτα; Τίποτα απολύτως! Ο Ολυμπιακός πήρε άριστα και στον μαθηματικό τύπο υπολογισμού της βαθμολογίας πέντε αγωνιστικές πριν από το φινάλε της κούρσας της Σούπερ Λίγκας, ο Παναθηναϊκός έδειξε ό,τι ήταν να δείξει, η ΑΕΚ ΑΕΚ και ο ΠΑΟΚ φωνή που απομακρύνεται… Ε, όσο για τον βυθό… εκεί υπάρχει αγωνία μόνο για τα αρπακτικά… Πέσει δεν πέσει ο ΟΦΗ κάποιους στο Ηράκλειο θα νοιάξει και μόνον αυτούς, πέσει δεν πέσει η Κέρκυρα το βέβαιο είναι ότι τα κανάτια θα σπάσουν τη Μεγάλη Παρασκευή στο Λιστόν και η ζωή συνεχίζεται…

Και την άλλη εβδομάδα ανοίγει ξανά η αυλαία για την εθνική ομάδα. Παρασκευή 22 Μαρτίου η ομάδα του Φερνάντο Σάντος αγωνίζεται με τη Βοσνία, στη Ζένιτσα. Η εθνική μας ομάδα του ποδοσφαίρου είχε την ευκαιρία και την απώλεσε τραγικά πριν από εννιά χρόνια. Στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης τότε, απογειώθηκε από τις παρυφές των εφημερίδων, από τα μονόστηλα στους πρωτοσέλιδους τίτλους σε παγκόσμιο επίπεδο και έκτοτε τι; Βήματα κατώτερα του μεγάλου άλματος του τότε. Ετσι για να θυμόμαστε: το πρώτο ματς μετά τον τελικό στην Πορτογαλία η Εθνική το έδωσε στα Τίρανα. Ταπείνωση! Επιτεύγματα; Δύο προκρίσεις στο Euro, το 2008 ούτε γκολ, το 2012 κάτι παραπάνω: πρόκριση στην 8άδα και παλικαρίσια αποχώρηση μέσω… Μέρκελ. Τότε δεν είχαμε Ρεχάγκελ… Επίσης μια πρόκριση στο Μουντιάλ της Νότιας Αφρικής και πρώτη νίκη στον θεσμό. Πάλι καλά. Και μετά τι; Τίποτα! Γενικά μιλάμε, συλλογικά: τίποτα!

Θυμηθείτε και το μπάσκετ. Το 1987 μια φωτοβολίδα τον αττικό ουρανό που έκαψε τις καρδιές όλων. Η φωτοβολίδα αποδείχθηκε φάρος. Δύο χρόνια μετά τον τελικό της Αθήνας, ασημένιο μετάλλιο στο Ζάγκρεμπ με αντίπαλο την Γιουγκοσλαβία του Ντράζεν Πέτροβιτς, και ας μην ξεχνάμε ότι στον ημιτελικό είχαμε αποκλείσει την ΕΣΣΔ, την ολυμπιονίκη της Σεούλ το 1988. Και για συνέχεια: το 2005 χρυσό μετάλλιο στο Βελιγράδι, στο Ευρωπαϊκό, και έναν χρόνο μετά, μεσημέρι Παρασκευής αξέχαστο, χαστούκι στους Αμερικανούς, που από το 1992 είθισται να τους αποκαλούμε Dream Team, και συμμετοχή στον τελικό του Μουντομπάσκετ. Και σε συλλογικό επίπεδο; Εξι κύπελλα Ευρωλίγκας ο Παναθηναϊκός, δύο ο Ολυμπιακός, μία συμμετοχή σε τελικό από την ΑΕΚ, τρία ευρωπαϊκά τρόπαια για τον Αρη, δύο για τον ΠΑΟΚ, από ένα για την ΑΕΚ και το Μαρούσι. Μετά το 1987 ελληνικές ομάδες αγωνίστηκαν σε 25 τελικούς! Το μπάσκετ εξαργύρωσε την πρώτη μεγάλη επιτυχία με μια εξίσου λαμπρή συνέχεια, σε αντίθεση με το ποδόσφαιρο.

Στη γειτονιά μας, στην Τουρκία, ο Φατίχ Τερίμ, ο χαρισματικός προπονητής της εθνικής ποδοσφαίρου που οδήγησε την ομάδα του στον μικρό τελικό του Μουντιάλ της Απω Ανατολής, την περασμένη Τρίτη δίδαξε τι θα πει πάθος, τι θα πει μέταλλο σκληρό σαν το ατσάλι, λυγίζοντας τη γερμανική μηχανή της Σάλκε στο Φέλτινς Αρένα. Εμείς στον καναπέ μας ή στα καφενεία μας με τσίπουρο, κεφτέδες και καλαμπούρι και μοναδική αγωνία αν θα «σκάσει» το διπλό της Γαλατά ή αν η Μπαρτσελόνα θα ξαναγεννηθεί στο Καμπ Νου. Θεατές, με άλλα λόγια.

Την ερχόμενη Παρασκευή η Εθνική παίζει στη Ζένιτσα έναν κρίσιμο βαθμολογικά αγώνα που θα κρίνει κατά πολύ τη συμμετοχή μας ή όχι στο Μουντιάλ της Βραζιλίας. Να μια ευκαιρία ακόμη για το ελληνικό ποδόσφαιρό. Μια ευκαιρία να βγει από τα αδιέξοδα όπου το οδηγούν οι ολιγάρχες, μια ευκαιρία να αναβαπτιστεί στα γήπεδα της Βραζιλίας και όχι να χαθεί στο βάθος ενός αδιάφορου καλοκαιριού.