Τα αντιρατσιστικά αντανακλαστικά

Αυτή τη φορά η αντίδραση των αρχών ήταν άμεση. Το βίντεο βρετανικού τηλεοπτικού σταθμού με τα ρατσιστικά σχόλια υποψηφίου βουλευτή της Χρυσής Αυγής στάλθηκε από την Ασφάλεια Αττικής την επομένη της προβολής του στην εισαγγελία. Το ίδιο απόγευμα διατάχθηκε προκαταρκτική εξέταση για αναζήτηση ποινικών ευθυνών βάσει του νόμου περί φυλετικών διακρίσεων. Στο επόμενο διάστημα θα ζητηθούν τα αμοντάριστα πλάνα. Θα κληθούν για καταθέσεις οι εμπλεκόμενοι. Θα τεθεί σε εφαρμογή ένας ξεχασμένος νόμος, 34 χρόνια μετά τη ψήφισή του.

Ήταν 1979 όταν ψηφίστηκε ο αντιρατσιστικός νόμος στην Ελλάδα (Ν. 927, ΦΕΚ 139/79). Τότε όμως περιλάμβανε μόνο τις διακρίσεις φυλετικής ή εθνικής καταγωγής. Χρειάστηκε να περάσουν άλλα πέντε χρόνια για να προστεθούν στο νόμο και οι διακρίσεις θρησκεύματος. Σύμφωνα με το νόμο προβλέπεται ποινή φυλάκισης μέχρι δύο ετών ή χρηματική ποινή ή και τα δύο για εκείνους που διαδίδουν δημοσίως (είτε προφορικώς είτε μέσω του Τύπου, είτε μέσω εικονογράφησης) ρατσιστικές ιδέες.

Χρειάστηκε να περάσουν και άλλα χρόνια για να τεθεί σε εφαρμογή ο νόμος. Τον Νοέμβριο του 2008 εκδικάζεται σε δεύτερο βαθμό η υπόθεση του Κωνσταντίνου Πλεύρη (δικηγόρος, ιδρυτής της φασιστικής οργάνωσης 4η Αυγούστου, υποψήφιος με το ΛΑΟΣ) για το βιβλίο του με τίτλο «Οι Εβραίοι, όλη η αλήθεια». Ήταν μια από τις σπάνιες περιπτώσεις –ίσως και η μοναδική- που μία δίωξη βάσει αυτού του νόμου έφτασε σε δικαστική αίθουσα. Πρωτόδικα ο κ. Πλεύρης είχε καταδικαστεί σε 14 μήνες φυλάκιση με αναστολή. Σε δεύτερο βαθμό αθωώθηκε. Μεταξύ άλλων έγραφε στο βιβλίο του: «Έτσι θέλουν οι Εβραίοι. Διότι μόνον έτσι καταλαβαίνουν: εντός 24 ωρών και εκτελεστικό απόσπασμα».

Πέρα από τη μη εφαρμογή του σχετικού νόμου επί σειρά ετών, η ελληνική Πολιτεία έδειχνε αργά αντανακλαστικά ή απλά αδιαφορούσε για την καταγραφή περιστατικών ρατσιστικής βίας. Είναι ενδεικτικό ότι για την περίοδο 2001- 2004, σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση του Ευρωπαϊκού Δικτύου για το Ρατσισμό και την Ξενοφοβία, οι μόνες χώρες που δεν είχαν επίσημα στοιχεία ήταν η Ιταλία και η Ελλάδα. «Οι αρμόδιοι σε διάφορες δημόσιες υπηρεσίες απορούσαν που ζητούσαμε επίμονα αξιόπιστα στατιστικά στοιχεία. Φαίνεται ότι στην Ελλάδα υπάρχει μια βαθιά ριζωμένη καχυποψία απέναντι στη ‘‘στατιστική’’ και ίσως αυτό εξηγεί και τη χρήση της στατιστικής από τους πολιτικούς στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν», έγραφαν οι ερευνητές.

Μόνο για την περίοδο 2002- 2003 οι συντάκτες εκείνης της έκθεσης κατέγραψαν από άλλες, μη κρατικές πηγές, 11 ρατσιστικές επιθέσεις στην Ελλάδα. Μία από αυτές τις πηγές είναι συχνά και οι ελληνικές εφημερίδες. Στις 30 Οκτωβρίου 2007 το «ΒΗΜΑ» έγραψε για συμπλοκές που ξέσπασαν στο περιθώριο της «7ης Γιορτής της Ελληνικής Νεολαίας» της Χρυσής Αυγής. Τότε, ομάδες ακροδεξιών (Ελλήνων, Γερμανών και Ρώσων), ξυλοκόπησαν Μαροκινό στη στάση του μετρό στο Σύνταγμα και μαχαίρωσαν δύο νέους στο Θησείο.