e-mail

Κάνε μου μια εικαστική παρέμβαση, μάνα μ’

Αγαπητή κ. Αθηναίου.

Είναι καιρός που μετακόμισα στη Γλυφάδα, από τη Φιλοθέη. Δεν με σήκωνε το κλίμα. Μια μέρα, Σάββατο συγκεκριμένα, έπειτα από βροχή, επισκέφθηκα με την κόρη μου την παιδική χαρά στην Πλατεία Εσπερίδων της Γλυφάδας. Μια παιδική χαρά σε κεντρικό σημείο της πόλης, που προσελκύει αρκετές οικογένειες διότι είναι βολική. Και διαπίστωσα ότι είναι σκέτη καρμανιόλα. Κούνιες σκουριασμένες, παιχνίδια με ελατήρια ξεχαρβαλωμένα, συρματόσχοινα αναρρίχησης απογυμνωμένα από την επένδυσή τους, τσουλήθρες  χωρίς προστατευτικά καλύμματα στις ενώσεις με σκουριασμένα κεφάλια από βίδες να προεξέχουν. Κι εκεί που θα ακουμπήσουν τα παιδικά πόδια, λιμνούλες σε κούνιες και τσουλήθρες αλλά και σε άλλα σημεία από τα νερά της βροχής που αμέσως μετατρέπονται σε βρώμικα λασπόνερα, με ό,τι αυτό σημαίνει.

Ωστόσο, δεν μπορώ να πω, η δημοτική Αρχή (ο Δήμος Γλυφάδας που έχει, σημειωτέον, αλμυρά δημοτικά τέλη) φροντίζει για τους πολίτες της. Δεν είναι καιρός πολύς που περιέργως πώς είναι σε εξέλιξη έργα διαμόρφωσης πεζοδρομίων στην οδό Μανώλη Δημελά (πρώην Υμηττού)  και σε κάθε γωνία οικοδομικού τετραγώνου έχουν ξεφυτρώσει κολονάκια με ζεύγη καλαθιών για απορρίμματα! Σημειώστε ότι σε αυτή την παράλληλο της Λεωφόρου Βουλιαγμένης, όπως και σε όλους σχεδόν τους δρόμους, υπάρχουν πάμπολλοι κάδοι για απορρίμματα και ανακυκλώσιμα. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να φτιαχτούν πεζοδρόμια στον συγκεκριμένο δρόμο κι όχι στον παραπάνω ή στον παρακάτω ή σε άλλον, στο κέντρο της Γλυφάδας.

Στο μεταξύ, το μεγαλοπρεπές πολιτιστικό κέντρο του δήμου με μάρμαρα, γρανίτες και άλλα πλουσιοπάροχα επενδεδυμένο ουδέποτε λειτούργησε και τώρα ενοικιάζεται! Και ερωτώ, ως αφελής: Αν όχι αυτά τα χρήματα, ένα άλλο κονδύλι, σαφώς μικρότερο, γιατί δεν διατίθεται από τον δήμο για τους παιδότοπους, όχι μόνον της Πλατείας Εσπερίδων αλλά και για εκείνον που ρημάζει μπροστά από το δημοτικό σχολείο της οδού Γιαννιτσοπούλου και επί της Γρηγορίου Λαμπράκη; Τι κοστίζει ένα ταρτάν στις παιδικές χαρές για να μην τραυματίζονται τα παιδάκια όταν σκοντάφτουν και πέφτουν στο έδαφος; Πληροφορούμαι δε ότι ο δήμος είχε στη διάθεσή του αρκετά τετραγωνικά μέτρα καουτσουκένιου ταρτάν που επρόκειτο να αξιοποιηθεί στο Γκολφ της Γλυφάδας, αλλά παραμένει αδιάθετο.

Εν τέλει λίγη σημασία έχει. Εχει χαίνουσες πληγές η Γλυφάδα και αντί να τις θεραπεύσει η δημαρχάρα της σπαταλά χρήματα για να βάζει καλαθάκια απορριμμάτων σε άσχετους δρόμους – κινώντας υποψίες. Αδικα;

Με τιμή, Ευθύμιος Χιόνης, Γλυφάδα

Μιλάτε (όπως φαντάζεται κανείς), αγαπητέ Ευθύμιε, για τον ίδιο δήμο του Λεκανοπεδίου που κατάφερε θαυμαστά, με το έτσι θέλω, να «φυτέψει» μέσα σε δασική έκταση κοτζάμ δημοτικό νεκροταφείο. Επίσης, έχετε σκεφτεί μήπως οι δίδυμοι κάδοι στα κολονάκια είναι μια ανυπέρβλητη πολιτιστική-εικαστική παρέμβαση των αρμοδίων; Κάτι σαν Βαρώτσος σε μέταλλο. Κάτι σαν Ζογγολόπουλος σε καλαθάκια. Να τα βλέπουν οι δημότες και να εκ-πολιτίζονται!

Αντε και
στην ανωτάτη των τσοπάνων σχολή!

Κυρία Φοίβη.

Τώρα που η κοινωνία μας βιώνει μία ακόμη αναταραχή με αιτία την Παιδεία, αφού η Πολιτεία, μεταμελημένη, αποφάσισε να συμμαζέψει αυτό το μπάχαλο με τα δεκάδες πανεπιστημιακά τμήματα διάσπαρτα σε όλη την Ελλάδα (κάθε κλαρί και φλάμπουρο, κάθε βουνό και κλέφτης, που λέει και το δημοτικό μας τραγούδι), θυμήθηκα μία ανοικτή επιστολή που έστειλα στον τότε υπουργό παιδείας Γεράσιμο Αρσένη (δημοσιεύθηκε, αν δεν απατώμαι, στο «Βήμα» ή στα «ΝΕΑ»).

Επιχειρούσε μία ακόμη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Να καταργήσει της Πανελλαδικές Εξετάσεις.

Τότε (αλλά και τώρα) συνηθιζόταν ο κάθε υπουργός Παιδείας να προχωράει σε μία «εκπαιδευτική μεταρρύθμιση» για να σφραγίσει το πέρασμά του από το υπουργείο και να τον θυμούνται οι μελλοντικές γενεές για την τομή που τόλμησε. Γιατί άραγε να θυμόμαστε μόνο τον Παπανούτσο, τον Παπανδρέου, τον Βενιζέλο (τον Γληνό, τον Δελμούζο, τον Τριανταφυλλίδη και άλλους ανθρώπους των γραμμάτων) και όχι και αυτόν.

Εγραφα τότε, «κύριε υπουργέ, μαζί με την κατάργηση των Πανελληνίων Εξετάσεων που επαγγέλλεστε, ιδρύστε και νέα πανεπιστημιακά τμήματα και σχολές, όπως π.χ. ανωτάτη σχολή υδραυλικών, ανωτάτη σχολή σερβιτόρων, ανωτάτη σχολή βοσκών, ανωτάτη σχολή γυψαδόρων, ανωτάτη σχολή μαραγκών, ανωτάτη σχολή κομμωτών, ανωτάτη σχολή οδηγών ταξί, ηλεκτρολόγων, σοβατζήδων, ξυλουργών, πλακάδων κ.λπ. Ετσι και οι γονείς θα ικανοποιηθούν που τα παιδιά τους θα αποκτήσουν πανεπιστημιακά διπλώματα, αλλά και η κοινωνία χρήσιμους επαγγελματίες και όχι στρατιές πτυχιούχων ανέργων».

Προφανώς δεν εισακούσθηκα τότε. Θεωρήθηκε η πρότασή μου όχι και τόσο σοβαρή, παρόλο που ζούσα το πρόβλημα από μέσα. Ηταν όμως πολύ καλά μελετημένη. Πέραν του κάποιου σαρκασμού, εμπεριείχε και την αιτία του προβλήματος και τη λύση του. Σίγουρα δεν θα φθάναμε έως εδώ.

Σας ευχαριστώ και ο Θεός βοηθός.
Β. Καμπυλαυκάς, Ρόδος

Αχ, αυτή η τομή – μη σας πω τομάαααααρα, ίσως και τρομάααααρα – του Γερασίμου (Μεγάλη η χάρη του), αγαπητέ Β., ακόμη χαίνει. Πολύυυυυυυ!