Το κίνητρο, κινητήριος μοχλός

Το όνομα Ρόουλαν Γκάρντνερ σε πολλούς δεν λέει απολύτως τίποτα – κι όμως είναι ένας θρύλος του αθλητισμού που έγραψε ιστορία για έναν και μόνο λόγο: είχε νικήσει στη μεγαλύτερη αθλητική διοργάνωση του κόσμου, τους Ολυμπιακούς Αγώνες, τον σπουδαιότερο αθλητή του κόσμου στην ελληνορωμαϊκή πάλη: τον Αλεξάντρ Καρέλιν! Ο εύσωμος Αμερικανός, έστω και με ένα σημείο, πήρε το χρυσό μετάλλιο από τον γίγαντα Ρώσο, λέγοντας στο τέλος πως αυτός ήταν ο σκοπός της ζωής του.

Ο Αλέν Μιμούν, ο γαλλοαλγερινός δρομέας μεγάλων αποστάσεων, έτρεχε πάντα βλέποντας την πλάτη του θρυλικού Εμίλ Ζάτοπεκ. Πάντα δεύτερος! Οταν κάποτε νίκησε τον τσέχο πολυνίκη, ο μικρόσωμος δρομέας αποσύρθηκε με μια συγκινητική δήλωση: «Ο Ζάτοπεκ ήταν ο λόγος που έτρεχα, χωρίς αυτόν θα ήμουν ένα τίποτα!».

Και τώρα στο ποδόσφαιρο των ημερών μας. Η Μπαρτσελόνα του Μέσι, του Ινιέστα, του Πικέ είναι το κίνητρο που κάνει τις μηχανές των ομάδων να δείχνουν κόκκινο στο στροφόμετρό τους. Ο Κριστιάνο Ρονάλντο έχει ξεπεράσει τον εαυτό του για έναν και μόνο λόγο: για να αποδείξει, κυρίως στον ίδιο, ότι είναι καλύτερος από τον Μέσι. Ολες οι αντίπαλοι της καταλανικής ομάδας έχουν έναν και μόνο σκοπό, να φωνάξουν ότι είναι καλύτερες από την Μπαρτσελόνα.

 Η Ρεάλ του Μουρίνιο έχασε πολύτιμο χρόνο και έδαφος στο ισπανικό πρωτάθλημα, αλλά στο τέλος κέρδισε τις εντυπώσεις· απέκλεισε στον ημιτελικό του Κόπα ντελ Ρέι την Μπαρτσελόνα και έκλεισε τα clasico με επιτυχία στη Μαδρίτη. Η νίκη της Μίλαν στο Σαν Σίρο ανέβασε τις μετοχές της. Γιατί; Γιατί λύγισε την Μπαρτσελόνα. Και, τέλος, όπου ταξιδέψει η χαρισματική ομάδα της Βαρκελώνης μόνο παθιασμένους αντιπάλους θα βρει απέναντί της. Το να νικήσεις τούτο τον καιρό την Μπάρτσα είναι σαν να κατακτάς Μουντιάλ…

Το κίνητρο δεν ήταν καταγεγραμμένο στο λεξικό του Ολυμπιακού. Δεν είχε απέναντί του αντίπαλο ισχυρό που θα τον οδηγούσε στο να ξεπεράσει τον αγωνιστικό εαυτό του. Ενας ανερμάτιστος Παναθηναϊκός, μια ρακένδυτη ΑΕΚ και ένας ΠΑΟΚ με χαλασμένη πυξίδα οδήγησαν σε ανθοστρωμένη πορεία στο ελληνικό πρωτάθλημα με μία μόνο ήττα (έως τώρα), αλλά δεν χαλύβδωσαν, δεν πείσμωσαν τους παίκτες των Ερυθρολεύκων για το κάτι παραπάνω. Για την Ευρώπη, ας πούμε, που στην πρώτη σθεναρή αντίσταση τα όπλα τού Ολυμπιακού έπαθαν αφλογιστία. Ηταν σχεδόν αχρησιμοποίητα και η αχρηστία αλλά και η υγρασία τα κατέστησαν ακίνδυνα για τη Λεβάντε. Παλιές ιστορίες πλέον. Τώρα ο Ολυμπιακός καταστρώνει σχέδια για τη νέα περίοδο. Τον τίτλο του πρωταθλητή τον έχει κλειδώσει στο ψυγείο στου Ρέντη μαζί με ακριβές σαμπάνιες.

Στο Κύπελλο, κατά πάσα βεβαιότητα, δεν θα βρει αντίσταση και θα υψώσει ένα ακόμα τρόπαιο, της εκπλήξεως φυσικά καραδοκούσης ανά πάσα στιγμή. Το ευρωπαϊκό όνειρο όμως για μια ακόμη χρονιά μένει σε πουπουλένιο μαξιλάρι για ένα καλοκαίρι. Το μυστικό είναι ο ισχυρός αντίπαλος.

Ο αντίπαλος εκείνος που θα κάνει την ομάδα του Λιμανιού να μάθει στη φουρτούνα του πελάγους κι όχι να ξεκινάει εκστρατείες από την ασφάλεια του κυματοθραύστη, με αποτέλεσμα στην πρώτη θαλασσοταραχή ο ίλιγγος να είναι μοιραίος. Παναθηναϊκός ισχυρός, ΑΕΚ επικίνδυνη, περιφέρεια φιλόδοξη είναι οι μυλόπετρες που θα αλέσουν το ταλέντο-σιτάρι των Ερυθρολεύκων και θα παραγάγουν το ανεκτίμητο αλεύρι…

Και τέλος, το θέαμα προϋποθέτει δύο μονομάχους. Ενας στην αρένα, χασμουρητά στην εξέδρα. Η μονοκρατορία του Ολυμπιακού προσδίδει έπαρση και υπερηφάνεια στους οπαδούς, αλλά και απέραντη μοναξιά. Ο στόχος και το κίνητρο της επιτυχίας απέναντι σε έναν δυνατό αντίπαλο προσδίδει κάτι πολύ περισσότερο: λάμψη και ρώμη. Προς γνώση και συμμόρφωση…