Στα θέατρα οι θέσεις κλείνουν για τις γυναικοπαρέες

Αλήθεια, τι απασχολεί το γυναικείο φύλο; Οι άνδρες, η μόδα, η φιλία, η αγάπη, οι σχέσεις; Αν πιστέψουμε τις επτά «αμιγώς γυναικείες» παραστάσεις σε ελληνικές σκηνές, όλα τα παραπάνω, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, τα ανακαλύπτουν κυρίως οι άνδρες θεατές που πολλές φορές συνειδητοποιούν ότι τελικά γνωρίζουν ελάχιστα για το αντίθετο φύλο.  

Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας σήμερα και στα περισσότερα θέατρα έχουν κλείσει οι θέσεις για… γυναικοπαρέες. Κάτι σαν «βραδιά Τσάμπιονς Λιγκ» για γυναίκες που ψάχνουν αφορμή να μαζευτούν και να γιορτάσουν.

«Οι άνδρες μπορεί να απουσιάζουν από τη σκηνή, όμως έρχονται αρκετοί για να δουν την παράσταση και το διασκεδάζουν», λέει η Ερση Βασιλικιώτη, σκηνοθέτρια της παράστασης «Με δύναμη από την Κηφισιά». «Η ανδρική φιγούρα είναι παρούσα, αφού είμαστε τέσσερις γυναίκες πάνω στη σκηνή και για δύο ώρες μιλάμε μόνο για άνδρες σε σημείο εμμονής», συμπληρώνει η Νίκη Παλληκαράκη. «Τους κάνει εντύπωση ότι συζητάμε και αναλύουμε τις σχέσεις τόσο πολύ», συνεχίζει η Γιώτα Φέστα, «σαν να κοιτάνε από μια κλειδαρότρυπα και βλέπουν τι λένε οι γυναίκες γι’ αυτούς. Τα ανδρικά γέλια που ακούμε τον τελευταίο καιρό έχουν πραγματικά πολύ ενδιαφέρον».

«Μια ντουλάπα γεμάτη ρούχα και δεν έχω τίποτα να φορέσω», έλεγε η Κάρι Μπράντσο στην σειρά «Sex & The City». Πόσο συνδεδεμένο είναι το ντύσιμο μιας γυναίκας με τις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής της; Είναι εξαρτημένες από τα ρούχα; Αυτό ανακαλύπτουν οι πέντε γυναίκες στην παράσταση του έργου «Γάμοι, κηδείες, δεν έχω τίποτα να φορέσω». Η σκηνοθέτρια και σεναριογράφος Αννα Χατζησοφιά δεν το έγραψε τυχαία. «Ηθελα να κάνω ένα έργο για τον τρόπο που μεγαλώνουμε εμείς οι γυναίκες και πώς ντρεσαριζόμαστε στον ρόλο του “ωραίου δεύτερου” φύλου, αλλά με χιούμορ και αυτοσαρκασμό. Οι άνδρες που έρχονται γελούν, συγκινούνται, μας λένε ότι μαθαίνουν πράγματα που τα αγνοούσαν. Φαίνεται ότι εμείς τα θηλυκά κρατάμε καλά κρυμμένα μυστικά. Σημασία δεν έχει αν οι άνδρες καταλαβαίνουν τις γυναίκες, σημασία έχει να αγαπάς», σημειώνει η σκηνοθέτρια.

Οι γυναίκες υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ τους. Λένε μάλιστα ότι είναι ένας μύθος που δημιουργεί εικόνες πάνω στις οποίες στηρίζεται μια ολόκληρη βιομηχανία θεάματος. Οι γυναίκες έχουν ανάγκη από πραγματική και βαθιά φιλία, καθώς είναι απαραίτητη για τη συγκρότησή τους.

«Η γυναικεία φιλία έχει κάποιες λεπτές τρυφερές αποχρώσεις που μπορούν να αποκτήσουν τεράστια δυναμική και ορμή όταν είναι σταθερές και ξεκάθαρες», λέει η Ειρήνη Αδάμου, σκηνοθέτρια της παράστασης «Sintilla», στην οποία επτά γυναίκες, που τις ενώνει μια βαθιά φιλία, συναντιούνται για να αντιμετωπίσουν το παρελθόν τους.

Η ηρωίδα του έργου είναι μια εύθραυστη γυναίκα η οποία καταλήγει να κλειστεί σε έναν δικό της κόσμο. Βρίσκει όμως στήριγμα στις φίλες. «Οταν δύο φίλες μιλάνε, αναπτύσσεται και μια μορφή ψυχαναλυτικής διαδικασίας, ακόμα και αν το θέμα της συζήτησης είναι ελαφρύ ή σοβαρό», συνεχίζει.

Το θέμα όμως αλλάζει όταν πρόκειται για το ίδιο αντικείμενο του πόθου. Δύο γυναίκες θα έρθουν αναπόφευκτα σε κόντρα όταν βρεθούν στη θέση συζύγου και ερωμένης του ίδιου άνδρα. Η Αννα Ανδριανού και η Μαρκέλλα Γιαννάτου αναμετριούνται μέχρι θανάτου στην παράσταση «Οι πιο δυνατές». Αντικείμενο ο εραστής και σύζυγος που, αν και απών, κυριαρχεί στη σκέψη και την καρδιά τους.

«Ερχονται αρκετοί άνδρες και παρακολουθούν με κομμένη ανάσα. Γελάνε στα κωμικά μέρη, συγκινούνται στα δραματικά», λέει η Αννα Ανδριανού. Ενας της είπε: «Δεν ήξερα με ποια από τις δυο γυναίκες ταυτίζομαι. Οπως κι αυτές, υπήρξα κι εγώ και σύζυγος και εραστής. Οσα συμβαίνουν με άγγιξαν πολύ».

«Για να μας καταλάβουν, οι άνδρες πρέπει να αφεθούν στη θηλυκή πλευρά της ψυχής τους και να ξεπεράσουν και πολλά ταμπού. Αλλά το ζητούμενο στις σχέσεις δεν είναι τελικά η πλήρης κατανόηση, αλλά η αγάπη. Μπορείς να αγαπάς κάποιον χωρίς απαραίτητα να τον καταλαβαίνεις απόλυτα», συνεχίζει.

Οσο ένας άνδρας έχει τη θηλυκή του πλευρά, αντίστοιχα και η γυναίκα έχει την ανδρική. Ο διαχωρισμός ανάμεσα στον άνδρα και τη γυναίκα είναι επίπλαστος. Εξυπηρετεί ένα σύστημα κατανάλωσης που βλέπουμε ότι καταρρέει. «Είναι μεγάλη ευθύνη όλων να διαλύσουμε ψευδαισθήσεις και να παλέψουμε για τα δικαιώματα όχι μόνο των γυναικών αλλά όλων των ανθρώπων», λέει η Σοφία Μπεράτη, πρωταγωνίστρια στο έργο «Χρωματιστές γυναίκες». Σε αυτό μαζί με την Ελένη Καλομοίρη ανακαλύπτουν τη συνείδησή τους, προσπαθούν να απελευθερωθούν από το παρελθόν και να βρουν τη δύναμη να σταθούν στα πόδια τους.  

Λυκοφιλίες ή φιλίες μέχρι θανάτου α λα «Θέλμα και Λουίζ»; Ποια είναι η δύναμη που κρατάει τις φίλες ενωμένες; Τι χρειάζεται για να διατηρηθεί μια γυναικεία φιλία;

Τρεις φίλες, στα εβδομήντα τους, αχώριστες από τα παιδικά τους χρόνια, επαναπροσδιορίζουν τη φιλία τους στην παράσταση «Τρεις και μη χειρότερα». Η Ιλιάς Λαμπρίδου, η Βίλμα Τσακίρη και η Τζέσυ Παπουτσή συναντιούνται, όπως κάνουν κάθε χρόνο, για να γιορτάσουν τα Χριστούγεννα. Αυτή τη φορά κουβέντα στην κουβέντα, η φιλία τους φτάνει στο χείλος του γκρεμού, μέχρι που με κάποιον μαγικό τρόπο θα καταφέρουν να τη διασώσουν.

Δυνατές φιλίες μεταξύ γυναικών. Υπάρχουν δυνατές φιλίες μεταξύ ανδρών και γυναικών; «Εχω πολλές φίλες γυναίκες και είμαι θαυμαστής του γυναικείου φίλου. Γυναίκα δεν σημαίνει μόνο να είσαι κοκέτα. Είναι η κατινιά τους και τα κουτσομπολιά τους», λέει ο Δημήτρης Αλιμπέρτης, σκηνοθέτης της παράστασης«Γυναίκες».

Μια μάνα, μια κόρη, μια αδελφή και μια ερωμένη επικαλούνται ιστορίες δικές τους και άλλων γυναικών προκειμένου μόνο μία να γυρίσει στον άνδρα της ζωής της στην εν λόγω παράσταση. Συμπέρασμα (κοινό, γυναικείο και ανδρικό); Μέσα από τα στοιχεία που έχει κάθε γυναίκα, ένας άνδρας μπορεί να βρει τη γυναικεία του πλευρά και να δει τελικά πώς αντικατοπτρίζεται.

Οι παραστάσεις