Κρέας μέσα σε φύλλο ζύμης

το φαγητο ειναι γιορτινο και σε πολλά μέρη της Ελλάδος, όπως στην Κεφαλλονιά, τρώγεται στις απόκριες. Ωστόσο πρώτοι οι αρχαίοι Ελληνες έφτιαξαν ζύμη από αλεύρι και νερό μαζί με μια γέμιση με κρέας και έψησαν την πίτα τους στα κάρβουνα. Ακολούθησαν οι Ρωμαίοι με πιο περίτεχνες συνταγές, που περιελάμβαναν ποικιλία από κρέατα, ψάρια και θαλασσινά και ζυμάρι πλασμένο με αλεύρι, λάδι και νερό, το οποίο όμως πετούσαν μετά το μαγείρεμα.  Οι κρεατόπιτες ήταν πολύ συνηθισμένο φαγητό της μεσαιωνικής Ευρώπης, οι Γάλλοι και οι Ιταλοί μάλιστα τελειοποίησαν τη ζύμη κάνοντάς τη πολύ πιο εύγευστη και ελαστική προσθέτοντας βούτυρο. Τελικά το φαγητό έκανε τον γύρο του πλανήτη και σήμερα συναντιέται με διαφορετικές παραλλαγές σχεδόν σε όλες τις κουζίνες του κόσμου.

Στη Λατινική Αμερική οι εμπανάδας γίνονται με ζύμη από καλαμποκάλευρο και γέμιση με μπόλικα κρεμμύδια, πιπεριές, ελιές, βοδινό κιμά, τηγανητό αυγό, ακόμη και τυρί και σαλάμι. Στη Νιγηρία, και στην Τζαμάικα φτιάχνουν κρεατόπιτα με κορν μπιφ, κρεμμύδια και ντομάτες, ενώ μια από τις σπεσιαλιτέ της Ινδίας τα πιτάκια σαμόζα, εκτός από κιμά ή κοτόπουλο περιέχουν αρακά, πατάτες, φακές και κόλιανδρο και συνοδεύονται από τσάτνι. Ανάμεσα στις πιο διάσημες κρεατόπιτες του κόσμου είναι η ιρλανδέζικη, που γίνεται με φιλέτο ψημένο σε σάλτσα μπίρας Γκίνες και σερβίρεται με πατάτες τηγανητές και λαχανικά. Στη Μέση Ανατολή η γέμιση περιέχει κιμά, γιαούρτι, ταχίνι, μπαχαρικά, ντομάτα, κρεμμύδι και κουκουνάρι, ενώ στην Ελλάδα μαγειρεύεται με φύλλο ή ζύμη και γεμίζεται συνήθως με κιμά, τυριά και ρύζι. Στη Θεσσαλία η γέμιση περιέχει χοιρινό και κοτόπουλο, ενώ μια από τις πιο πλούσιες κρεατόπιτες είναι η χανιώτικη τούρτα, με κομμάτια από βραστό αρνί ή κατσίκι, στακοβούτυρο, τυριά (ανθότυρο, μυζήθρα και γραβιέρα) και δυόσμο.