Μποέμ στη ζωή και στο μπάσκετ

Η ρεσεψιόν στο ξενοδοχείο όπου θα διαμείνει στη Σλοβενία η Εθνική δεν θα κρύβεται πίσω από τους καπνούς των πούρων του. Το μπαρ δεν θα ξεσηκώνεται από τα γέλια που προκαλούσαν στην ομήγυρη οι ιστορίες και το ιδιαίτερο χιούμορ του.

Ο ξεχωριστός (σε όλα του) Γιώργος Κολοκυθάς δεν θα είναι εκεί. «Εφυγε» το ξημέρωμα του Σαββάτου, όσο ξαφνικά έφυγε το 1973 από τα γήπεδα όπου μεγαλούργησε σε μια μικρή αλλά και «γεμάτη» καριέρα. Ο διοικητικός υπεύθυνος των εθνικών ομάδων και β’ αντιπρόεδρος της ΕΟΚ ήταν φαινόμενο. Οι παλαιότεροι, όποτε ο Νίκος Γκάλης έκανε τα μαγικά του, «προσγείωναν» τους νεότερους επαναλαμβάνοντας την ίδια φράση: «Αυτά τα έκανε ο Κολοκυθάς πριν από τον Γκάλη»…

Και αν αυτό δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί, ένα είναι σίγουρο: το παιδί-θαύμα της δεκαετίας 1963-73 δεν διέθετε ίχνος από τον επαγγελματισμό που είχαν ο Γκάλης και οι άλλοι μεγάλοι του ελληνικού μπάσκετ. Ο «Μύτος», όπως για προφανείς λόγους τον αποκαλούσαν, ήταν τόσο μοναδικός, τόσο χαρισματικός, που η μποέμικη νοοτροπία του, αντί να αποτελέσει αιτία κριτικής, απλώς έκανε ακόμη πιο ωραίο τον μύθο του.

Σημείωνε μέχρι 51 πόντους (ρεκόρ του) χωρίς προπόνηση! Αναδείχθηκε δύο φορές πρώτος σκόρερ σε Ευρωμπάσκετ (1967 και 1969) ξενυχτώντας σχεδόν κάθε βράδυ. Εβαλε τέλος στη δυναστεία της ΑΕΚ οδηγώντας τον Παναθηναϊκό σε τέσσερα πρωταθλήματα (1967, ’69, ’71, ’72) και έπαιξε δύο φορές σε ημιτελικά (Πρωταθλητριών και Κυπελλούχων) καπνίζοντας, πίνοντας, διασκεδάζοντας και γενικώς κάνοντας μια ζωή στο… κόκκινο.

«Μου άρεσαν το ξενύχτι, το ποτό, το τσιγάρο! Αλλωστε είχα το σκεπτικό μου: “Προπονηθώ, δεν προπονηθώ, βρέξει – χιονίσει, ο καλύτερος θα είμαι”! Θυμάμαι, βάζαμε οινόπνευμα στο κούτελο για να αντέξουμε το κρύο. Στο τέλος κρύωνα τόσο πολύ που αποφάσισα να κόψω τις προπονήσεις και να πηγαίνω μόνο στους αγώνες! Μόνο όταν αντιμετωπίζαμε την ΑΕΚ και τον Αρη δεν ξενυχτούσα και καθόμουν στ’ αυγά μου», είχε περιγράψει ο ίδιος τον εαυτό του! Για πολλούς αυτός ήταν ο λόγος που ο μεγαλύτερος μπασκετμπολίστας που γεννήθηκε στην Ελλάδα έβαλε στα 28 του τέλος στην καριέρα του. Τα απροπόνητα πόδια του «λύγισαν», οι χιαστοί δεν άντεξαν τα σάλτα που έδινε από τα μπαλκόνια των ξενοδοχείων για να την κοπανήσει τα βράδια και το 1973 του «απαγόρευσαν» να συνεχίσει το μπάσκετ!

Τα τελευταία χρόνια ο Γιώργος Βασιλακόπουλος τον είχε ενεργοποιήσει στην Ομοσπονδία. Ο Κολοκυθάς ήταν από τους λίγους που δίσταζε να φέρει αντιρρήσεις στον Βασιλακόπουλο, ενώ λέγεται πως η δική του επιμονή έφερε τον Γιαννάκη στην Εθνική που κατέκτησε το Ευρωμπάσκετ 2005 και έφθασε στον τελικό του Μουντομπάσκετ 2006 νικώντας τις ΗΠΑ.

Πάντα ήταν στο πλευρό της Εθνικής και, πράγμα σπάνιο αλλά αληθινό, όλοι οι παίκτες που πέρασαν από την ομάδα τον λάτρευαν. Απουσίασε μόνο από το Προολυμπιακό 2012, όταν έλαβε τα πρώτα μηνύματα για την υγεία του. Δεν τα άκουσε και συνέχισε να ζει, όπως πάντα, στα όρια. «Εσπασαν» όμως το ξημέρωμα του Σαββάτου, όπως έσπασαν το 1973 οι χιαστοί του.

Το τελευταίο «αντίο» στον Γιώργο Κολοκυθά θα πει ολόκληρο το ελληνικό μπάσκετ αύριο το μεσημέρι (3 μ.μ.) στο Α’ Νεκροταφείο!