Η μαγική λέξη είναι «ψάξιμο»

Ο Γιώργος Αθανασόπουλος έχει μεγάλη συλλογή από δίσκους ροκ εν ρολ και σάουντρακ, αλλά ως κόρη οφθαλμού φυλάει στη συλλογή του έναν σπάνιο ελληνικό δίσκο: «Το “Greece Goes Modern” του Μίμη Πλέσσα είχε κυκλοφορήσει για πολύ λίγο το 1967 και μετά δεν ξαναβγήκε. Το βρήκα τυχαία σε δισκάδικο της Βιέννης έπειτα από πολύ ψάξιμο».

Το «ψάξιμο» είναι η μαγική λέξη για τους εραστές του βινυλίου, κομμάτι μιας ιεροτελεστίας που ξεκινά από τον εντοπισμό του δίσκου, την έρευνα (σήμερα και στο e-bay του Διαδικτύου), την εύρεση, και βέβαια την ακρόαση. Ενα ακόμη αντιφατικό εν μέσω κρίσης είναι ότι αυτός ο κόσμος αυγαταίνει σήμερα, τα δισκάδικα ξεπερνούν τα πενήντα μόνον στην Αθήνα και ο κόσμος των συλλεκτών δίσκων έχει φτιάξει ένα άτυπο δίκτυο κάτω από το χαλάκι του χολ της επίσημης μουσικής φάμπρικας.

«Εχω 8.000 βινύλια. Καλύπτουν τις δεκαετίες 1950-1980 και όλα τα μουσικά ρεύματα, από ψυχεδέλεια έως τζαζ. Ξεκίνησα τον Δεκέμβριο του 1978, όταν με το χαρτζιλίκι του παππού μου πήρα το “Who are you” των Who. Το άκουσα στο Ντούαλ πικάπ που διατηρώ έως σήμερα. Το βινύλιο έχει τον καλύτερο ήχο. Μόλις ξυπνήσω το πρωί πρώτα βάζω έναν δίσκο και μετά φτιάχνω καφέ. Χαίρομαι γιατί η Ελλάδα είναι ξεχωριστή περίπτωση, αφού έχουν μείνει αναλογικά τα περισσότερα δισκάδικα σε όλη την Ευρώπη και αυτό οφείλεται στην τρέλα των ιδιοκτητών που είναι και οι ίδιοι συλλέκτες», μου εξήγησε ο Γιάννης Αλεξίου, συλλέκτης και δημοσιογράφος, ο οποίος συχνά συναντιέται με τους υπόλοιπους βινυλιανθρώπους στη Στοά Φέξη, όπου μπορεί κάποιος και σήμερα να αγοράσει πικάπ και αξεσουάρ βινυλίου. Επίσης, μην ξεχνάτε τις βελόνες των πικάπ που αποτελούν το μαγικό κλειδί για τον ήχο. «Μια βελόνα, εξάλλου», μας είπε ο Αλεξίου, «έχει ζωή 1.200 ώρες παιξίματος». Και αν ροκ σημαίνει δίσκοι – όπως έλεγε ο Χρήστος Βακαλόπουλος -, σημαίνει ταυτόχρονα χιλιάδες λιωμένες βελόνες και χιλιάδες ώρες μουσικής που δεν θα μάθουμε ποτέ αν προηγήθηκε της θλίψης ή τη γέννησε, όπως αναρωτιέται ο Τζον Κιούζακ στην αρχή της ταινίας «High Fidelity».