Μεγάλη αγκαλιά σαν του Παβαρότι

Τι θα έχανε ο κόσμος μας δίχως τον τενορίσιμο Λουτσιάνο Παβαρότι; Την πιο δυνατή, την πιο παγκόσμια φωνή της όπερας (ύστερα από εκείνη της Μαρίας Κάλλας) και την πιο λαϊκή συνάμα. Τη φωνή των ρεκόρ (και Γκίνες) που έδωσε τη μεγαλύτερη ώθηση στο CD και εκείνη που ταυτίστηκε με την αγάπη για ζωή, για γλέντι, για καλό φαγητό και για πολύ τραγούδι. Τη φωνή που κατάφερε να φέρει στο προσκήνιο τη μακρόχρονη ιταλική μουσική παράδοση της όπερας και να γεφυρώσει τον επαναστάτη Βέρντι και τον ρηξικέλευθο Πουτσίνι με τους σύγχρονους τραγουδοποιούς, όπως ο Λούτσιο Ντάλα και ο Τσούκερο, αλλά και με τους ρομαντικούς τραγουδιστές των 60s και του θρυλικού Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο που πέρασαν τα ιταλικά σύνορα: την Πάτι Πράβο με την «Bambola» της, τον Ντομένικο Μοντούνιο με το «Volare», την Τζιλιόλα Τσινκουέτι με το «Non ho l’ eta» και τον Τζιάνι Μοράντι στα… γόνατα («In ginocchio da te»). Δίχως όλα αυτά δεν θα ήταν φτωχότερος ο κόσμος μας;