Γαμήλιες καρέκλες και ασφυκτικοί έλεγχοι εισόδου

^«Κάποτε είχαμε κουπόνια για καφέδες. Κουπόνια γι’ αυτό, κουπόνια για το άλλο. Τώρα τίποτα. Επεσε φτώχεια στο ΠΑΣΟΚ», λέει ένας εξηντάρης στη συνομήλικη παρέα του. «Εδώ μειώσανε το Συνέδριο κατά μια μέρα», προσθέτει ένας άλλος. Το ντιζαϊνάτο καταπράσινο σκηνικό της εισόδου, όπου τοίχοι και πάτωμα έχουν το νέο βαθύ λαχανί χρώμα του ανανεωμένου ήλιου και η πόρτα μια πράσινη αψίδα με το σύμβολο του κόμματος δεν τους εντυπωσιάζουν ιδιαίτερα. Εχουν ζήσει άλλωστε τις παλιές εποχές του πασοκικού μεγαλείου.

Πρωτοφανή για τους παλαίμαχους του κόμματος είναι και τα μηχανήματα ελέγχου που έχουν στηθεί και οι πρωτοεμφανιζόμενες διαπιστεύσεις με το μπαρκόουντ. Οι περισσότεροι τα κοιτούν με ελαφρά καχυποψία και αναρωτιούνται: «Μα τι κόλπα είναι αυτά;». Στο 9ο Συντακτικό Συνέδριο του Κινήματος, το σύνθημα «Για την πατρίδα. Νέα αφετηρία. Για την παράταξη» κοσμεί όλους τους τοίχους. Μόνο ένας καλοντυμένος παππούς σε ολόκληρο το  ΣΕΦ κρατά μερικές πράσινες σημαίες στο χέρι. Το σκηνικό μπορεί να αλλάζει, να εκσυγχρονίζεται, ορισμένες όμως κομματικές συνήθειες αντέχουν στον χρόνο. Ο ήχος από τα κομπολόγια ακούγεται παντού. Και στον χώρο που αποκαλούν «αίθριο», έξω από την Αίθουσα Μελίνα Μερκούρη, δεσπόζει από νωρίς το νέφος των τσιγάρων. Εκεί βρίσκεται το κυλικείο και από παραδίπλα εισβάλλει η εθιμοτυπική πια τσίκνα από σουβλάκια . Είναι ήδη δώδεκα και πολλοί σύνεδροι έχουν ανάγκη ένα αναζωογονητικό σνακ.

Μέσα στο γήπεδο το ξύλο του παρκέ έχει καλυφθεί με κομμάτια γκρι λεκιασμένης μοκέτας. Στο κέντρο έχουν τοποθετηθεί καρέκλες σαν αυτές που βλέπει κανείς στις γαμήλιες δεξιώσεις, ντυμένες με κατάλευκο ύφασμα. Οι δύο πρώτες σειρές έχουν ασφαλιστεί με κορδέλα – για χάρη των επισήμων.

Ο Γιάννης Καψής ήταν από τους πρώτους που κάθησαν. Δύο γηραιές κυρίες έχουν πιάσει στασίδι λίγο πιο πίσω. «Εκαναν λάθη και τα πληρώνουμε εμείς. Ολοι. Εκείνοι που είχαν τις θέσεις, τη βολεύουν. Αλλά το κόμμα την πληρώνει», λένε με ειλικρινές παράπονο.

Στην εξέδρα ο Τσίπρας είναι ένα από τα αγαπημένα θέματα. Μαζί φυσικά με την έντονη δυσαρέσκεια γι’ αυτούς που αποκαλούν «επαγγελματίες της πολιτικής». «Πήγε έξω (σ.σ.: ο Τσίπρας) κι έκανε τούμπα. Αλλά σάμπως όλοι έτσι δεν είναι; Τη μια μέρα λένε αυτά, την άλλη άλλα. Ούτε οι γυναικούλες στο χωριό μου δεν τα κάνουν αυτά», φωνάζει μια κυρία σε ένα πηγαδάκι. «Τη Δαμανάκη πού την πας;» της λέει αυτός που κάθεται πίσω της. «Δίκιο έχει, όμως άλλα λέει όταν είναι έξω κι άλλα όταν είναι μέσα». Η κυρία δεν συμφωνεί μαζί του. «Με πόσα θέλει να ζήσουμε;» αναρωτιέται. «Με 400 ευρώ;».

«Η κοινωνία είναι εδώ αλλά θα τη ρωτήσουμε πώς είναι;» λέει ένας σαραντάρης σε μια γνωστή του που τον χαιρετά. «Είπαμε έξω από την κυβέρνηση, όχι άλλα μέτρα! Κεντροαριστερή κυβέρνηση!» συνεχίζει. Δεν είναι πάντως ο μόνος απογοητευμένος. Σε πολλές παρέες δηλώνουν πως ήρθαν για τελευταία φορά. Μετά τα χαμόγελα και τα φιλιά μεταξύ παλαιών συντρόφων, αρχίζουν τα παράπονα: «Μας κοιτάνε όλοι λες κι ήμασταν συμμέτοχοι, συνένοχοι». Δεν είναι πια εύκολο να δηλώνεις ΠΑΣΟΚ.

Την ώρα που ο πρόεδρος μιλάει από βήματος περί «απουσίας κανονικότητας της Ελλάδος» αναφερόμενος στην έλλειψη δυτικών τρόπων σε οικονομία, κράτος και κοινωνία, ένας ευτραφής τύπος αποχωρεί από τους πάγκους των διαπιστεύσεων των παρατηρητών κάνοντας τον απαραίτητο σαματά. Εχει πολύ κόσμο για να περιμένει. Οι φίλοι τον πιέζουν να μη φύγει, αφού ήρθε μέχρι εδώ, να κάνει λίγη υπομονή. Επιμένουν και τον πείθουν. Δεν είναι εύκολο να είσαι ΠΑΣΟΚ. Στο ΣΕΦ ήταν χθες και σήμερα εκείνοι που υπομένουν τη δυσκολία και επιμένουν.

Στελέχη σε συναγερμό
Στον χώρο του «αίθριου» η Εύη Χριστοφιλοπούλου ακούει στωικά παράπονα. Το ίδιο και ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος που νεύει καταφατικά στους συνομιλητές του. Ανετος ο Κώστας Λαλιώτης, σαν να μην πέρασε μια μέρα, αστειεύεται με όλους όσοι σπεύδουν να του σφίξουν το χέρι. Η Αφροδίτη Αλ Σάλεχ μοιράζει φυλλάδια κατά του νεοναζισμού και της ρατσιστικής βίας. Εξαίρεση ο Φίλιππος Πετσάλνικος, που περιφέρεται σχεδόν απαρατήρητος

«Σύντροφε Θόδωρε»…
Το μοναδικό ίσως πηγαδάκι στο οποίο τα γέλια δεν σταματούν ποτέ είναι αυτό που σχηματίζεται γύρω από τον Θόδωρο Πάγκαλο στη γαλαρία της αρένας. Οι συνομιλητές του εναλλάσσονται, αλλά τα χάχανα δεν σταματούν. «Σύντροφε Θόδωρε! Τώρα που είσαι εύκαιρος εσύ πρέπει να κάνεις ένα σχολείο και να μαθαίνεις στα παιδιά τη νεότερη πολιτική ιστορία της χώρας. Γιατί αυτά που άκουσα για τους χρυσαυγίτες με ανατρίχιασαν», του λέει ένας από τους φίλους του.