Πρώτος, χωρίς να είναι νικητής

Από το πολιτικό μέλλον της Ιταλίας εξαρτάται το πολιτικό μέλλον κυρίως ενός ανθρώπου: του Πιερ Λουίτζι Μπερσάνι. Ο ηγέτης της Κεντροαριστεράς κατέκτησε την πρώτη θέση χωρίς όμως να νικήσει, όπως δήλωσε ο ίδιος στην πρώτη του μετεκλογική δημόσια εμφάνιση. Το γεγονός ότι πέρασαν 26 ολόκληρες ώρες από το κλείσιμο της κάλπης είναι ενδεικτικό της διάθεσης του νικητή που δεν αισθάνεται νικητής. Αν και εμφανώς καταβεβλημένος, ο Μπερσάνι ξεκαθάρισε ένα πράγμα ως προς τον εαυτό του. Οπως είπε, δεν πρόκειται να εγκαταλείψει το καράβι.

Πολλοί πάλι βλέπουν στο πρόσωπό του έναν μελλοντικό συνταξιούχο της πολιτικής. Στα ιταλικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης διακινήθηκε ένα σκίτσο που δείχνει τον Μπερσάνι σε ένα ιταλικό μπαρ να πίνει ήσυχα την μπίρα του. Δίπλα του κάθεται ο παραιτημένος Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ’. Ο ίδιος δεν φαίνεται να αισθάνεται έτσι. Γιατί όμως έχασε την ευκαιρία ο Πιερ Λουίτζι Μπερσάνι να γίνει ο δεύτερος πρώην κομμουνιστής πρωθυπουργός της Ιταλίας μετά τον Μάσιμο Ντ’ Αλέμα; Πού απέτυχε ο γιος ενός ταπεινού μηχανικού αυτοκινήτου που οργάνωσε την πρώτη του απεργία ως παπαδοπαίδι και αγνόησε στα 18 του τη συμβουλή της μητέρας του να μη λέει σε κανέναν ότι είναι κομμουνιστής;

Για κάποιους αναλυτές, ο Μπερσάνι επαναπαύθηκε στις δάφνες της νίκης του στις προκριματικές εκλογές για το χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος. Η νίκη του εις βάρος του 39χρονου Ματέο Ρέντσι ήταν καθαρή και απέκτησε διαστάσεις θριάμβου. Ο υποψήφιος πρωθυπουργός πολιτεύτηκε στην προεκλογική περίοδο με τη σιγουριά του νικητή, ο εσωκομματικός θρίαμβος του οποίου δεν μπορούσε παρά να μεταφραστεί σε μια πανεθνική νίκη. Η σιγουριά αυτή τον έκανε να υποτιμήσει τους αντιπάλους του. Απέναντι στους φιλιππικούς του Μπέπε Γκρίλο για το πολιτικό σύστημα και τις υποσχέσεις για φοροαπαλλαγές του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ο Πιερ Λουίτζι Μπερσάνι δεν μπόρεσε να αντιτάξει ένα όραμα. Σύμφωνα με τους αναλυτές, ο φόβος του ηγέτη της Κεντροαριστεράς να μη θεωρηθεί λαϊκιστής τον οδήγησε στο άλλο άκρο.

Πέρα από τις γενικές διακηρύξεις για κοινωνική δικαιοσύνη και τις αόριστες δεσμεύσεις για αλλαγή της οικονομικής πολιτικής, ο Μπερσάνι δεν υποσχέθηκε τίποτε συγκεκριμένο. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι έχει πληρώσει ήδη τον φόρο αίματος που του αναλογούσε για τη στήριξη που προσέφερε το κόμμα του στην κυβέρνηση Μόντι. Στήριξη προσέφερε και η Κεντροδεξιά. Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, όμως, είχε φροντίσει να κρατήσει αποστάσεις παίζοντας τον ρόλο του «πολιτικά νεκρού» πριν δώσει το σύνθημα της αποχώρησης από την κυβέρνηση που σήμανε παράλληλα την ολική επαναφορά του. Θέλοντας και μη, ο Μπερσάνι εμφανιζόταν την ίδια ώρα ως ο φυσικός εταίρος του Μάριο Μόντι. Η σταδιακή καθίζηση του τεχνοκράτη πρωθυπουργού παρέσερνε και τον υποψήφιο πρωθυπουργό της Κεντροαριστεράς. Ο ίδιος επέμενε σε ένα καθόλου ελκυστικό μοτίβο.

Οπως σημειώνει η «Ρεπούμπλικα», σε μια χώρα που είχε διχαστεί ανάμεσα σε φασίστες και αντιφασίστες, έβλεπε να διαιρείται από τον Μπερσάνι σε υπεύθυνους και ανεύθυνους. Συγχρόνως φαινόταν ελάχιστα πειστικός όταν δήλωνε ότι θα κάνει «μια κυβέρνηση μάχης». Ο Πιερ Λουίτζι Μπερσάνι δεν είχε ποτέ τη στόφα του μαχητή. Θα μπορούσε ενδεχομένως να πείσει ως ήρεμη δύναμη. Αλλά δεν πέτυχε την Ιταλία σε φάση ηρεμίας.

«Καπετάνιος ή μούτσος»
«Εγώ δεν εγκαταλείπω το πλοίο. Μπορώ να συνεχίσω σαν καπετάνιος ή μούτσος αλλά δεν εγκαταλείπω το πλοίο», δήλωσε ο Πιερ Λουίτζι Μπερσάνι στην προχθεσινή συνέντευξη Τύπου χωρίς να ξεκαθαρίσει ποια είναι η αντιστοίχιση των ρόλων στην πολιτική