[Κιόσκι] Είμαστε όλοι άσχημοι

Μερικούς αιώνες από τότε που ο Ιμάνουελ Καντ συμπύκνωσε τον υποκειμενικό χαρακτήρα της αισθητικής στη φράση «ένας βάτραχος βρίσκει όμορφο μόνο έναν άλλον βάτραχο», ο κλήρος έτυχε σε μια Βρετανίδα πρώην δημόσια λειτουργό να προσδιορίσει τη σχέση της με τον χώρο και τον χρόνο. Η αφορμή δόθηκε από μια δικαστική διαμάχη για την τοποθέτηση ανεμογεννητριών στην κομητεία του Νόρθαμπτονσαϊρ. Επικεφαλής του National Trust, της οργάνωσης για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς και του περιβάλλοντος που ιδρύθηκε το μακρινό 1894, η Ελεν Γκος κατέθεσε ως μάρτυρας στο Ανώτατο Δικαστήριο. «Μια ανεμογεννήτρια είναι όμορφη εάν τοποθετηθεί στο σωστό μέρος», εξήγησε. «Εάν σκεφτούμε πόσο κακή εντύπωση έκαναν οι σιδηροδρομικές γραμμές τον 19ο αιώνα, νομίζω ότι πρέπει να είμαστε ανοιχτόμυαλοι σχετικά με το πώς μπορεί να φαίνονται οι ανεμογεννήτριες σε εκατό χρόνια», πρόσθεσε, σύμφωνα με τους Times.

ΤΟ ΘΕΜΑ της αισθητικής απασχόλησε κι έναν αρθρογράφο της εφημερίδας, τον Τζιλ Κόρεν, με αφορμή κάποια γεγονότα. Οπως η δήλωση της Χίλαρι Μαντέλ, της πολυβραβευμένης συγγραφέως αλλά καθόλου προικισμένης αισθητικά από τη φύση, ότι η σύζυγος του πρίγκιπα Ουίλιαμ, Κέιτ Μίντλτον, είναι «οδυνηρά αδύνατη». Ή οι αντιδράσεις που προκάλεσε η Sun κοσμώντας την πρώτη της σελίδα με μια σέξι φωτογραφία της νοτιοαφρικανής καλλονής Ρίβα Στέενκαμπ, την επομένη του φόνου της από τον σύντροφό της Οσκαρ Πιστόριους. Η πρώτη σκέψη του αρθρογράφου είναι ότι οι βρετανοί μυθιστοριογράφοι είναι καλοί συγγραφείς επειδή η εμφάνισή τους δεν τους επιτρέπει να χάνουν τον χρόνο τους σε φλερτ και ραντεβού. Η δεύτερη σκέψη είναι ότι ο Τύπος αναγκάζεται να εισάγει δολοφονημένες γυναίκες από το εξωτερικό αφού καμία δολοφονημένη Βρετανίδα δεν έχει τα προσόντα για να γίνει πρωτοσέλιδο με μπικίνι. Το τελικό συμπέρασμα είναι μια οδυνηρή παραδοχή. Ολοι οι Βρετανοί – λέει ο Κόρεν – είμαστε άσχημοι.

ΟΠΟΙΟΣ, πάντως, βρίσκεται από την άλλη πλευρά της Μάγχης δεν μπορεί παρά να εξάρει την ελεύθερη σκέψη της Ελεν Γκος και τη διάθεση αυτοκριτικής και αυτοσαρκασμού του Τζιλ Κόρεν, πράγματα δηλαδή από τα οποία κρίνεται ο βαθμός ωριμότητας μιας κοινωνίας. Αυτή η κοινωνία δεν μοιάζει με μια υστερική έφηβη που της φταίνε πάντα οι άλλοι. Σχολιάζει τις αδυναμίες της, προβάλλει τον εαυτό της στο μέλλον. Και μπορεί να αναμετράται με το παρελθόν της όπως αποδεικνύεται από μια έρευνα που λέει ότι οι Βρετανοί, μεταξύ των οποίων και κάποιος πρόγονος του Πρωθυπουργού, αποζημιώθηκαν με τεράστια ποσά μετά την κατάργηση της δουλείας επειδή έχασαν την «ιδιοκτησία» τους. «Η αποικιακή ντροπή της Βρετανίας» είναι ο τίτλος του δημοσιεύματος της Independent. Ισως κάτι θα μπορούσαν να διδαχθούν απ’ όλα αυτά κοινωνίες που θεωρούν το περιβάλλον ιερή αγελάδα εκτός αν ενοχλεί τη μικροϊδιοκτησία τους, δεν έχουν αναρωτηθεί ποτέ νηφάλια γιατί έκαναν έναν εμφύλιο πόλεμο ή πώς έγινε και παραδόθηκε σχεδόν ολόκληρη η εβραϊκή τους κοινότητα στη ναζιστική μηχανή θανάτου.